บทที่ 596 ดูเหมือนเขา

โจเอลเปิดโคมไฟตรงทางเข้า และช่วยเธอเปลี่ยนรองเท้า ก่อนจะอุ้มเข้าไป

ผ่านไปซักพัก ลูซี่ก็เริ่มมีสติจากแอลกอฮอล์เล็กน้อย

เธอมองไปที่สภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดและถามด้วยความงุนงง “ที่นี่ที่ไหน?”

โจเอลตอบอย่างไม่ได้สนใจว่า “บ้านของคุณ”

"บ้านของฉันเหรอ?"

ลูซี่เผยสีหน้าที่ประหลาดใจ

วินาทีถัดมา เธอก็ตระหนักว่าเธอไม่ได้ถูกคาริน่าจับไปแต่จับโดยผู้ชายคนนี้แทน

ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอหล่อมาก และมีดวงตาที่สวยมาก ทำไมเขาดูคุ้น ๆ จัง

เธอมองเขาด้วยความสับสน และทันใดนั้นก็เอื้อมมือไปหยิกใบหน้าของเขา

ฮะ เดี๋ยวนะ!

เธอดื่มมา แต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

สถานที่นี่คือ ที่ไหนกัน

แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร ทำไมเขาดูเหมือน โจเอล ฟอสเตอร์มาก

ใบหน้าของลูซี่ย่น เมื่อนึกถึงผู้ชายคนนั้น

เธอบีบหน้าเขา ต่อด้วยบีบจมูกของเขา แล้วพ่นเสียงหัวเราะ “คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณ เพียงเพราะคุณดูเหมือนโจเอลอย่างงั้นเหรอ?

“ฮะ! คุณบอกว่านี่คือบ้านของฉัน บ้า! ฉันจะไม่รู้ว่าบ้านของตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไรหรือไง? คุณต้องฝึกการการโกหกของคุณ ตกลงไหม คิดว่าฉันหลอกง่ายเหรอ?”

ลูซี่วางมือข้างหนึ่งไว้ที่สะโพกของเธอ ขณะที่อีกมือของเธอยังคงจิ้มหน้าอกของเขา

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอมีรอยย่นเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

'ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว คุณยังเด็กเกินไปที่จะหลอกฉันไปอีกร้อยปี'

โจเอลขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเธอเรียนที่ไหน

เมื่อถึงจุดนี้ เขาไม่รำคาญที่จะเถียงกับเธอและชี้ไปที่ห้องน้ำชั้นบนแทน “อยากให้ผมช่วยอาบให้ หรือว่าจะทำเอง”

ลูซี่มองไปทางนิ้วของเขาอย่างสับสน

จากนั้น เธอถามคำถามที่ไม่เหมาะสมที่สุดที่เธออาจถามได้

“อาบอะไร?”

โจเอลยิ้มบาง ๆ

รอยยิ้มค่อนข้างเย็นชาและดูเหมือนชั่วร้ายเล็กน้อย

เขาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อและถอดสูทออก

มุมปากของเขายกขึ้น และเขาก็หัวเราะอย่างช้า ๆ “ดูเหมือนว่าคุณจะต้องการให้ผมอาบให้คุณสินะ”

ลูซี่งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง สายตาของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เมื่อเธอถูกอุ้มขึ้นมาในห้องน้ำชั้นบน

นาทีต่อมา เสียงกรี๊ดของผู้หญิงก็ดังขึ้น

“อ๊ะ! โจเอล ฟอสเตอร์! คนเลว!”

“เมื่อกี้คุณพูดว่าไม่รู้จักผมเหรอ ตอนนี้คุณรู้จักผมแล้วหรือยัง?”

“ฮึก ฮึก… ฉันจมน้ำ ช่วยฉันด้วย”

เสียงน้ำกระเซ็นมาเป็นระยะ ในที่สุดชายคนนั้นก็คว้าคางเธอแล้วพูดว่า “ดูให้ดี ผมเป็นใคร?"

ดวงตาของลูซี่แดงเพราะสำลักน้ำ เธอมองเขาอย่างน่าสงสาร

เธอพ่นลมออกอย่างไม่เต็มใจ เธอตอบว่า “โจเอล ฟอสเตอร์”

“ผมเป็นผู้ชายของคุณ จำได้ไหม?”

ลูซี่กำลังจะร้องไห้

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ได้"

"เด็กดี"

เช้าวันรุ่งขึ้น

ลูซี่ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดในร่างกายของเธอ

เธอขมวดคิ้วและนั่งในขณะที่ลูบคอของเธอ

สิ่งที่เธอเห็นรอบตัวเธอคือห้องที่ไม่คุ้นเคย ตกแต่งอย่างหรูหราในโทนสีอบอุ่น ทั้งการตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันที่สวยงามที่ดูดีในสไตล์สาว

แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาทางผ้าม่านสีขาว เคลือบห้องทั้งห้องด้วยทองสัมฤทธิ์ ให้ความอบอุ่นแก่ผู้คน