บทที่ 597 บ้านของโจเอล

ลูซี่รู้ว่าโจเอลมีบ้านหลายหลัง ดังนั้นการมีวิลล่าที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อคิดอย่างนี้ ลูซี่ก็ปัดคำถามนี้ออกไปโดยสิ้นเชิง

หลังจากนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาคาริน่า

เมื่อเชื่อมต่อสายได้แล้ว เธอถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของทีมงานและคาริน่าเพื่ออัปเดตเธอ

โชคดีที่บทของเธอในวันนี้มีกำหนดถ่ายตอนบ่าย ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็เป็นเวลาแปดโมงครึ่งแล้ว ถ้าต้องแต่งหน้าก็สายเกินไปแล้ว แม้ว่าเธอจะรีบไปก็ตาม

หลังจากที่ลูซี่ยืนยันเวลาที่กำหนด เธอก็พร้อมที่จะวางสาย

คาริน่าลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างหลายครั้ง แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่ถามถึงสิ่งที่ต้องการจะถาม เธอเพียงแนะนำให้ลูซี่รีบกลับไปหาทีมงานหลังจากที่เธอทำงานเสร็จ ดังนั้นผู้กำกับจะได้ไม่เห็นว่าเธอไม่อยู่ และจะได้ไม่พอใจ

ลูซี่ตกลง ก่อนจะวางสายอย่างรวดเร็วก่อนที่จะจำได้ว่าจะถามโจเอล

"โอ้ ใช่ เมื่อคืนฉันเจอคุณได้ยังไง?”

โจเอลเหลือบมองเธอ “จำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอ?”

ลูซี่ส่ายหัวอย่างว่างเปล่า

โจเอลใส่เกี๊ยวนึ่งลงในชามของเธอแล้วพูดว่า “เมื่อคืนคุณเมามาก”

ใช่ เธอจำได้

ลูซี่พยักหน้าเห็นด้วย

“ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณ คุณบอกว่าคุณคิดถึงผม และขอให้ผมรีบไปหา”

ลูซี่มองด้วยดวงตาเบิกกว้าง

โจเอลพูดต่อไปอย่างช้า ๆ “ตอนนั้นผมยุ่งมากและออกไปไม่ได้ แต่ดูเหมือนคุณจะเมามาก คุณเอาแต่คุยโทรศัพท์ว่าคุณคิดถึงผมมากแค่ไหน และก็เริ่มจะร้องไห้ ผมก็เลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากออกไปรับคุณ”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ร่างกายของลูซี่ก็แข็งทื่อ เธอสามารถอธิบายได้เพียงแค่ว่าตกใจ

เธอมองโจเอลอย่างไม่เชื่อและส่ายหัวหลังจากผ่านไปครึ่งจังหวะ “ฉันไม่เชื่อ ฉันพูดยังงั้นได้ยังไง?”

โจเอลหรี่ตาลงเล็กน้อยและไม่ปฏิเสธ เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “ถ้าคุณพูดอย่างนั้น ยังไงก็ไม่เป็นไรเพราะมันผ่านไปแล้ว”

ลูซี่ “...”

คงจะดีถ้าเขาไม่ใช้คำพูดแบบนั้น แต่วิธีที่เขาพูดมันดูเหมือน…มันทำให้ดูเหมือนว่าเธอทำอะไรผิด ๆ กับเขา!

เมื่อคืนเธอ...

หัวใจของลูซี่กำลังพังทลาย ณ จุดนี้ เธอแทบไม่เชื่อเลยว่าจะพูดอะไรที่น่าอับอายเมื่อเมา

อย่างไรก็ตาม เธอเป็นคนที่มีข้อดีในตัวเธออยู่เสมอ

นั่นคือเธอเชื่อในการรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง

ถ้าเธอทำอะไร แม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ เธอก็จะไม่ปฏิเสธมัน

เมื่อคิดเช่นนี้ เธอจึงกัดฟันแน่นและลุกขึ้นยืนทันที

“โจเอล คุณแน่ใจหรือว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง เมื่อคืนฉันโทรหาคุณจริง ๆ และบอกเรื่องทั้งหมดนั้นกับคุณใช่ไหม?”

โจเอลมองดูเธอด้วยดวงตาลึก ๆ ที่ส่องประกายด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอารมณ์ใด ๆ เผยบนใบหน้าของเขา เขาเพียงพูดว่า “ผมบอกคุณว่ามันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”

“ไม่!”

ลูซี่ดื้อรั้น เธอรู้สึกว่าการพูดแบบนั้น โจเอลกำลังดูถูกเธอ

“ฉันต้องการให้มันชัดเจน โจเอล ฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะพูดอย่างเต็มใจว่าฉันคิดถึงคุณ คุณโกหกฉันเหรอ หืม?”

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นเปิดเผยกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา แต่โจเอลยังคงดูไม่ใส่ใจ

เขาหยิบผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปากแล้วยิ้ม “คุณสามารถคิดอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ผมไม่มีหลักฐานอยู่แล้ว และเรื่องนี้ก็ไม่ได้สำคัญกับผม”

ลูซี่มองดูท่าทางไร้กังวลของเขาและรู้สึกขัดแย้งอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีความผิด!

เขาดูเหมือนว่าไม่ได้โกหกด้วย

เมื่อคืน...เธอจริงเหรอ...