บทที่ 603 เตรียมตัวมาดี

หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าฝั่งตรงข้ามของถนนพาไปสู่โรงแรม ณ เวลานี้คงมีคนเดินผ่านน้อยมาก

มันคงจะโง่มาก ถ้าอีกฝ่ายมาที่นี่เพื่อลักพาตัวโดยไม่มีเป้าหมาย

พระเจ้ารู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน ในการรอเพื่อให้มีคนลักพาตัวพวกเขาที่นี่

ยิ่งกว่านั้น หิมะยังตกอยู่ ดังนั้นข้างนอกจึงหนาวมาก ไม่น่าจะเป็นคนโง่ได้ขนาดนี้

ดังนั้นจึงเป็นไปได้สูงที่อีกฝ่ายหนึ่งจะทราบอยู่แล้วว่าจะมีใครบางคนผ่านไปในเวลานี้

ใครกัน? มันคือลูซี่

อีกฝ่ายคงจับตาดูเธอมานานแล้วและรู้เวลาทำงานของเธอ พวกเขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว และเมื่อเธอผ่านมา พวกเขาก็แค่มาพาเธอไป

ขณะที่เขาคิดเรื่องนี้ไซมอนหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดไฟฉาย และเดินไปตามตรอก ขณะที่เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา

ไม่กี่ก้าวก็พบรอยยาง

เขาเห็นว่ามีรอยพิมพ์ที่เว้นระยะห่างเท่า ๆ กันสามรอย เพราะว่าหิมะ หิมะทำให้มีรอยบาง ๆ อยู่บนพื้น ดังนั้นรอยพิมพ์จึงยิ่งชัดเจนมาก

ดูจากเครื่องหมายนี้ ที่เหลือไว้น่าจะคล้ายรถสามล้อ

สิ่งนี้ยังพิสูจน์ด้วยว่าเหตุใด คาริน่าจึงไม่พบใครเลย แม้ว่าเธอจะยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาประมาณสิบวินาทีแล้วก็ตาม

เป็นเพราะอีกฝ่ายได้นำบุคคลนั้นขึ้นรถแล้วขับสามล้อออกไป

สิ่งนี้ยืนยันเพิ่มเติมเกี่ยวกับความคิดก่อนหน้าของเขา

อีกฝ่ายควรจะคุ้นเคยกับลูซี่หากพวกเขาไปไกลถึงขั้นเตรียมรถสามล้อที่นี่ไว้ล่วงหน้าเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งของเธอ

ทำไมพวกเขาถึงเลือกซอยนี้แทนที่จะเป็นถนนข้างนอก

ท้ายที่สุดมีคนเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในซอยนี้

เขามองขึ้นไปที่ด้านบนสุดของตรอก และเนื่องจากอยู่ในเมืองเก่า ที่นี่จึงมีกล้องวงจรปิดน้อยมาก

ซอยนี้ไม่มีเลย แต่ถนนด้านนอกมีไว้สำหรับบันทึกรถที่วิ่งผ่าน

อีกฝ่ายเลือกที่นี่ เพื่อป้องกันไม่ให้กล้องบันทึกภาพเหล่านั้น

พูดแล้วอีกฝ่ายก็ระวังตัวซะด้วย!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ไซมอนก็ถามอย่างใจเย็นว่า “คุณโทรแจ้งตำรวจหรือยัง?”

คาริน่าพยักหน้าซ้ำ ๆ

ไซมอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เราต้องแจ้งเรื่องนี้กับผู้กำกับ มันไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่เพราะพวกเขาหนีไปแล้ว ดังนั้นให้รอตำรวจมาถึงก่อน”

คาริน่าพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังมีความกังวลเล็กน้อย

“แล้วพี่ลูซี่ล่ะ?”

ไซมอนขมวดคิ้วและมองลึกเข้าไปในตรอก

ผ่านไปซักพักก็บอกว่า “เพราะไม่ใช่เพื่อเงินหรือเซ็กส์ คน ๆ นี้ต้องเป็นคนที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี จึงไม่มีประโยชน์ที่เราจะอยู่ที่นี่ เราควรกลับไปรอข่าว เพราะอีกฝ่ายมีแผนคงจะมีข่าวตามมาอย่างแน่นอน"

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้ว คาริน่าก็นั่งลงและพยักหน้า

แล้วทั้งสองก็หันหลังเดินออกไปพร้อมกัน ไม่ชัดเจนนักว่าคาริน่าคิดมากไปหรือว่าตอนนี้เธอตกใจ

หลังจากไม่กี่ก้าว คาริน่าก็ร้องออกมา ขณะที่เธอล้มลงกับพื้น

ไซมอนตกใจรีบหันไปมอง

เขาเห็นหินที่ยื่นออกมาบนพื้นซึ่งคาริน่าไม่ได้สนใจ เธอสะดุดก้อนหิน และเข่ากระแทกตรงขอบหิน เลือดจึงไหลออกมาทันที

สีหน้าของไซมอนเปลี่ยนไปทันที

เขารีบช่วยเธอจากพื้นดินและถามว่า “คุณเป็นยังไงบ้าง คุณเป็นอะไรไหม?”

ใบหน้าของคาริน่าซีดเล็กน้อย เนื่องจากบาดแผลที่เธอได้รับ เม็ดเหงื่อจึงเริ่มก่อตัวบนหน้าผากของเธอ