บทที่ 604 พระเจ้าท่ามกลางมนุษย์

ตอนนี้เมื่อคิดว่าเขาจะลดตัวลงมา และเสนอที่จะอุ้มเธอด้วยความสุภาพ เขาเป็นพระเจ้าในหมู่มนุษย์อย่างแท้จริง

เมื่อคิดอย่างนั้น หัวใจของเธอก็เต้นแรงอีกครั้ง ราวกับว่ามันเป็นสัตว์ในกรงที่พยายามจะหลุดจากอกของเธอ

ไซมอนอุ้มคาริน่าไปโรงพยาบาล โชคดีสำหรับพวกเขาที่ชั่วโมงนั้นยังมีแพทย์ประจำการอยู่

เมื่อรู้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บที่ขา พวกเขาจึงรีบให้เธอนั่งลงขณะที่พวกเขาไปเตรียมยาฆ่าเชื้อและผ้าพันแผล เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น แพทย์ก็ให้พยาบาลพาเธอเข้าไปในห้องส่วนตัว เพื่อช่วยเธอถอดกางเกงก่อนที่จะให้พวกเขาทำการรักษาบาดแผล

ด้วยเหตุนี้ คาริน่าจึงรีบพูดกับไซมอนว่า “พี่ไซ ตอนนี้ฉันน่าจะสบายดี หมอจะดูแลแผลของฉันแล้ว พี่สามารถไปจัดการกับสถานการณ์ของลูซี่ได้”

เธอไม่ใช่เด็กสาวประโลมโลกที่เปราะบาง เธอเข้าใจดีว่านี่เป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น

คนที่ตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ คือ ลูซี่ แคทซ์

ถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูซี่

เมื่อได้ยินเธอพูดอย่างนั้น ไซมอนก็ดูที่บาดแผลที่เข่าของเธอ และถามหมอเพื่อความอุ่นใจบางอย่าง หลังจากยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ในที่สุดเขาก็พยักหน้า

“เอาล่ะ คุณพักผ่อนที่นี่ก่อนเมื่อพวกเขาทำแผลเสร็จแล้ว อย่ารีบกลับไปที่นั่นด้วยตัวคุณเอง รอรับสายจากผม”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าเขายังไม่ได้รับหมายเลขโทรศัพท์ของคาริน่า

ดังนั้นเขาจึงขอโทรศัพท์ของเธอ และบันทึกหมายเลขของเขาไว้ในรายชื่อติดต่อของเธออย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเขาพิมพ์หมายเลขบนโทรศัพท์ของเธออย่างรวดเร็ว เขากดโทรออก และวางสายเมื่อโทรผ่าน หัวใจของเธอก็เต้นแรงอีกครั้ง เมื่อเธอรู้สึกกระวนกระวายและตื่นเต้น

พระเจ้า! เธอกำลังทำอะไรอยู่

ไม่เพียงแต่เธอถูกผู้ชายแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอมีหมายเลขโทรศัพท์ของคนที่แอบชอบแล้ว!

โอ้ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ข้างบน เธอทำอะไรเพื่อให้สมกับความหรูหราที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ เธอคงกำลังฝันไป! มันจะเป็นไปได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม ณ จุดนี้ ขณะที่ความคิดเหล่านี้แล่นเข้ามาในหัวของเธอ ไซมอน วิลเบิร์นก็ลืมไปโดยสิ้นเชิง

หลังจากเก็บเบอร์ไว้อย่างใจเย็น เขาก็คืนโทรศัพท์ให้เธอ

จากนั้นเขาก็ย้ำอย่างจริงจังว่า “เมื่อคุณได้รับการรักษาอย่างเต็มที่แล้ว อย่าอยู่คนเดียว รอสายของผมที่นี่ ถ้าจะกลับโรงแรมจริง ๆ ให้โทรเรียกคนมารับ ตอนนี้มันดึกมากแล้ว มันไม่ปลอดภัยสำหรับคุณที่จะกลับไปด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้านายของคุณแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณในตอนนี้ มันจะเป็นการเติมเชื้อเพลิงให้กับกองไฟ”

คาริน่าพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

เมื่อเห็นการแสดงออกที่เชื่อฟังของเธอ เธอดูเหมือนลูกสุนัขที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

เมื่อมองดูผู้หญิงคนนี้ ด้วยเหตุผลแปลก ๆ บางอย่าง ดูเหมือนจะเปลี่ยนอารมณ์ที่เป็นกังวลของไซมอนให้ดีขึ้น

เขาหัวเราะ ในขณะที่ยื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัว และเริ่มลูบหัวเธอ

หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองก็แข็งทื่อทันที

ไซมอนรีบดึงมือของเขากลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มให้เธออย่างรู้สึกปั่นป่วน

“อืม… ถ้าอย่างนั้น… ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมจะไปแล้วนะ”

คาริน่ายังสามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้งขณะที่เธอพยักหน้าอย่างเร่งรีบ “คะ ค่ะ! ดูแลตัวเองด้วยนะคะ!"

ด้วยเหตุนี้ไซมอนจึงออกเดินทาง

หลังจากที่เขาจากไป คาริน่าก็ปิดหน้าของเธอที่ตอนนี้ที่แดงเหมือนบีทรูท กรีดร้องอยู่ภายในใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น จากนั้นเธอก็หัวเราะคิกคักกับตัวเองอย่างประหม่าโดยเอามือปิดหน้าไว้

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่ได้มาถึงแล้ว

ไซมอนและบริษัทได้แจ้งให้ทราบล่วงหน้าโดยอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้พวกเขาฟัง เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความเสียหายของรถแล้ว พวกเขาก็ได้ข้อสรุปที่ตรงกับที่ไซมอนเคยตั้งไว้ก่อนหน้านี้

จากนั้นพวกเขาก็ส่งทีมออกสำรวจพื้นที่โดยรอบ ขณะที่คนอื่น ๆ มุ่งหน้ากลับไปที่สถานี เพื่อตรวจสอบกล้องรักษาความปลอดภัย เพื่อค้นหารถสามล้อที่น่าสงสัยบนถนนใกล้เคียง

ขณะที่เขานึกถึงคาริน่าที่ยังอยู่ในโรงพยาบาล ไซมอนไม่ได้ติดตามพวกเขา เขากลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อพาเธอกลับไปที่โรงแรมแทน

ด้วยความสัตย์จริง คาริน่าไม่คิดว่าเขาจะกลับมาหาเธอ เธอวางแผนที่จะเรียกแท็กซี่ หรือให้เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งจากทีมงานมารับเธอกลับ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะโทรได้ เขาก็กลับมาแล้ว

ด้วยความมืดของคืนในพื้นหลัง เสื้อกันลมสีดำของเขาได้เน้นความสูง และความน่าดึงดูดของเขา ในขณะที่เขาเดินไปที่โรงพยาบาลท่ามกลางหิมะ

เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ที่ทางเข้า เขาก็หัวเราะคิกคัก “เป็นยังไงบ้าง พวกเขากำลังเริ่มการสอบสวนที่นั่นแล้ว ผมเลยมาส่งคุณกลับไปที่โรงแรม”