บทที่ 613 บาดเจ็บสาหัส

ลูซี่อาบน้ำหลังจากที่โจเอลจากไป

เธอพบว่า คาริน่าเตรียมอาหารไว้แล้ว เมื่อเธอเดินออกจากห้องน้ำ

หลังจากที่เครียดมาทั้งวัน ร่างกายและจิตใจของเธอก็อ่อนล้าไม่แพ้กัน และไม่มีพลังงานเหลืออยู่ในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย

โจเอลคิดมากพอที่จะรับรู้เรื่องนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาขอให้เธออยู่บ้านเพื่อพักผ่อน ในขณะที่เขาไปที่สถานีตำรวจ เพื่อติดตามการสอบสวน

สิ่งอื่นสามารถรอจนถึงพรุ่งนี้ เมื่อเธอพักผ่อนอย่างเต็มที่

ลูซี่รู้สึกหิวมาก ดังนั้นเธอจึงไม่รีรอที่จะหยิบตะเกียบขึ้นมา เมื่อเธอได้กลิ่นหอมอร่อยที่ลอยออกมาจากจาน

ตอนนี้ คาริน่าอารมณ์ดีเพราะรู้ว่า ลูซี่ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว เธอพูดไปเรื่อยเปื่อยอยู่ข้าง ๆ ลูซี่เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเบื่อ ขณะทานอาหาร

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของคาริน่าก็ดังขึ้น

เนื่องจากเซซิลที่สี่ได้นำโทรศัพท์ของลูซี่ไป ตอนที่เขาลักพาตัวเธอ และเธอไม่มีโอกาสหาโทรศัพท์หลังจากที่เขาถูกจับตัวไป ตอนนี้เธอจึงไม่มีโทรศัพท์

คาริน่าดึงโทรศัพท์ของเธอออกมา และเหลือบมองไปยังหมายเลขผู้โทร ตาเป็นประกายเมื่อเห็นชื่อ

จากนั้นเธอก็แอบมองลูซี่ราวกับว่าเธอกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง “ลูซี่ พี่ไซ เขาคงรู้ว่าพี่กลับมาแล้ว เขาเลยโทรมา เพื่อดูว่าพี่โอเคไหม?” การแสดงออกของเธอมีความหวัง

ลูซี่ยังคงไม่รู้ว่าไซมอนได้ผ่านอะไรมาบ้างในวันนั้น แต่เธอก็แปลกใจที่ได้ยินว่าเขาโทรมา “พี่คิดว่าทีมงานถ่ายทำไม่ควรรู้เรื่องนี้ เขารู้ได้ยังไง?”

คาริน่าเล่าว่าเธอได้เจอกับเขาโดยบังเอิญ ในคืนนั้นได้อย่างไง

ในที่สุดลูซี่ก็ได้รับรู้ในที่สุด

“รับสายซะ เธอกำลังรออะไรอยู่?" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ยังดังอยู่

คาริน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เสียงกังวลดังมาจากปลายสายเมื่อเชื่อมต่อโทรศัพท์ “คาริน่า ผมได้ยินมาว่าเจอลูซี่แล้ว จริงเหรอ?”

คาริน่ามองไปที่ลูซี่ เพื่อบอกอย่างนัย ๆ และพูดก็ต่อเมื่อลูซี่ปล่อยเธอไป "ใช่ มันเป็นความจริง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะพี่ไซ”

ไซมอนดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีที่เธอกลับมา โอ้ เธอสบายดีไหม เธอบาดเจ็บหรือเปล่า?”

“ไม่ เธอไม่ได้เป็นไร เธอไม่ได้บาดเจ็บอะไร”

“ใครลักพาตัวเธอไป? พวกคุณรู้หรือไม่ว่าใครพาเธอไป? เธอถูกพบได้อย่างไร?” ไซมอนถามคำถามมากเกินไป คาริน่าไม่แน่ใจว่าเธอมีอิสระที่จะตอบคำถามใด ๆ ได้ไหม ดังนั้นเธอจึงหันไปหา ลูซี่เพื่อขอความช่วยเหลือ

ลูซี่สบตากับเธอและยิ้มขณะที่เธอโบกมือปฏิเสธ เธอรับสาย พูดเบา ๆ ว่า “ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไซมอน ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง เมื่อฉันกลับไปที่กองถ่าย ไม่ต้องห่วงฉัน!”

ทันทีที่ไซมอนได้ยินเสียงเธอ เขารู้ว่าเธอไม่เป็นไรจริง ๆ เขาขอบคุณพระเจ้า ในขณะที่เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“โอ้ คุณไม่รู้ว่าผมกลัวแค่ไหน! ผู้ช่วยของคุณเท้าของเธอได้รับบาดเจ็บ ขณะพยายามตามหาคุณในคืนนั้น ทุกคนเป็นห่วงคุณมาก ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่เป็นไร ผมไม่รู้ว่าเราจะเสียใจแค่ไหน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

ลูซี่เบิกตากว้างกับคำพูดของเขา เธอหันไปหาคาริน่า และถามว่า “เธอเจ็บไหม?”

คาริน่าไม่ได้คาดหวังให้ ไซมอนบอกเรื่องนี้กับลูซี่ ดังนั้นเธอจึงโบกมือเพื่อปฏิเสธประเด็นนี้ "ไม่เป็นไร! หนูสบายดี"

ลูซี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอหันไปที่โทรศัพท์และพูดว่า “โอเค ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ฉันจะคุยกับคุณ เมื่อฉันกลับไปที่กองถ่าย”

ไซมอนได้รับแจ้งก่อนหน้านี้ว่าการหายตัวไปของลูซี่ควรเป็นความลับ ไม่มีใครนอกจากผู้กำกับที่รู้เรื่องนี้ คนอื่นคิดว่าเธอแค่หยุดพัก เขาสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับทางโทรศัพท์ พวกเขาวางสายหลังจากนั้นไม่กี่นาที

ลูซี่มองไปที่ คาริน่าเมื่อเธอวางสาย “มานี่” เธอสั่ง

คาริน่าก้าวถอยหลังอย่างน่ากลัวและยิ้มให้เธอสั่นคลอน “พี่ลูซี่ มีอะไรเหรอ?”