บทที่ 614 มองหน้ากันแต่ไม่พูด

“ลูซี่ คุณเป็นยังไงบ้าง? คุณสบายดีไหม?"

เมซรีบวิ่งไปหาลูซี่ทันทีที่ เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว

อย่างไรก็ตาม เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขณะเผชิญกับดีใจของเมซ

มือของเขาที่พร้อมจะจับเธอก็หยุดกลางอากาศในทันที

ลูซี่มองมาที่เขาและพูดว่า “ฉันสบายดี ขอบคุณสำหรับความห่วงใย”

ร่างกายของเมซก็แข็งทื่อ เมื่อเห็นเธอเหินห่างจากเขา เมื่อรู้แล้วก็ค่อย ๆ ลดมือลง สักพักเขาก็ยิ้มอย่างเจื่อน ๆ “ผมดีใจที่คุณไม่เป็นไร ผมแค่เป็นห่วงคุณ ผมก็เลยมาหา”

ลูซี่พยักหน้า

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

มันเริ่มอึดอัด พวกเขาเคยพูดเกี่ยวกับทุกสิ่ง แต่ตอนนี้ พวกเขาทำได้เพียงมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร

เขาต้องการบอกเธอหลายสิ่ง อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถพูดอะไรได้เมื่อเห็นหน้าเธอ

ความขมขื่นที่ไม่สิ้นสุดก็หลั่งไหลเข้ามาในตัวเขา ดูเหมือนลูซี่จะไม่อยากคุยกับเขาอีกต่อไป เธอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันสบายดี ฉันไม่เจ็บ พวกเขาจับเขาได้แล้ว ดังนั้นคุณวางใจได้ในตอนนี้”

เมซพยักหน้า กระชับมือที่ด้านข้าง แต่เขาก็ยังยิ้มให้ลูซี่อย่างอ่อนโยน “โอเค ผมเข้าใจแล้ว มันดึกแล้ว ผมจะกลับแล้ว”

ลูซี่พยักหน้า

จากนั้นเขาก็หันจากไป

เมื่อเธอมองดูแผ่นหลังของเขา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอถอนหายใจหลังจากที่เขาเข้าไปในลิฟต์เท่านั้น

คาริน่ากระซิบจากด้านหลัง “พี่ลูซี่ คุณสมิธไปแล้ว กลับกันเถอะ"

ลูซี่พยักหน้า จากนั้นเธอก็หันไปหาไมค์และคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ”

ไมค์โค้งคำนับอย่างรวดเร็ว “ไม่ มันเป็นหน้าที่ของเรา”

เธอหันกลับและเข้าไปในบ้านกับคาริน่า โดยไม่มีคำอื่นใด

พอตกกลางคืน ลูซี่ก็หลับสบาย ความเหนื่อยล้าของเธอจากสองวันที่ผ่านมาก็หายไปในที่สุดหลังจากพักผ่อนอย่างเต็มที่

เวลาเก้าโมงตรง เมื่อเธอตื่นขึ้นในวันต่อมา

เมื่อวานนี้คาริน่าไม่ได้กลับไป แต่เธอนอนอยู่ในห้องรับแขกแทน

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอเห็นอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้บนโต๊ะอาหาร คาริน่ายิ้มและทักทายเธอ “พี่ลูซี่ ตื่นแล้วเหรอ?”

ลูซี่ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอเหลือบมองอาหารเช้าแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เธอยืนอยู่ที่หน้าต่าง ยืดตัวขณะหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์

ท้องฟ้าดูเหมือนจะปลอดโปร่งหลังจากเกิดพายุ ดังนั้นวันนี้อากาศจึงดีเป็นพิเศษ เนื่องจากมีเมฆมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ในวันนี้ดวงอาทิตย์จึงออกมา

พระอาทิตย์ส่องแสงบนยอดไม้และริมถนน หิมะสะท้อนดวงอาทิตย์เปล่งแสงระยิบระยับ ดูเหมือนจะกวาดล้างความโศกเศร้าออกไป

ลูซี่ไปที่โต๊ะอาหารและเริ่มทานอาหารเช้า หลังจากที่เธอยืดเส้นยืดสายอย่างสบาย ๆ

ระหว่างนั้นกริ่งประตูก็ดังขึ้น

คาริน่าวางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “ฉันจะไปเปิดมันเอง!”

จากนั้นเธอก็รีบไปที่ประตู

เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นโจเอลทันทีที่ประตูถูกเปิดออก