บทที่ 629 หลงรัก

ไซมอน วิลเบิร์นพยักหน้า

ลูซี่และไซมอนไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากที่พวกเขานั่งได้สักพัก ผู้กำกับก็ขอให้ลูซี่เข้ามา จากนั้นเธอก็บอกลาเขาและจากไป

ไซมอนยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เขามองดูเธออย่างเงียบ ๆ ขณะที่เธอเคลื่อนไหวตามคำแนะนำของผู้กำกับ

ในขณะนั้น คาริน่าก็เดินมาจากด้านหลัง

“พี่ไซมอน ฉันเพิ่งซื้ออาหารมื้อเย็น คุณต้องการอะไรไหม?"

ลูซี่กำลังถ่ายทำบางฉากในตอนกลางคืน ดังนั้นเธอจึงต้องทานอาหารเย็น มิฉะนั้น เธอก็ไม่มีแรงจะพูดต่อ

ดังนั้น คาริน่าจึงไปซื้ออาหารให้ลูซี่ในช่วงเวลานั้น

เธอรู้ว่าไซมอนกำลังถ่ายทำในคืนนั้นด้วย ดังนั้นเธอจึงซื้อ 2 ส่วน

ไซมอนรู้สึกประหลาดใจ เขาหันกลับมาเห็นว่าเป็นคาริน่าจึงยิ้ม

“คุณได้อะไรมา?”

“มีคัสตาร์ดนม ข้าวผัด และโอเด้ง ฉันยังได้บาร์บีคิวมาด้วย”

อย่างที่คาริน่าพูด เธอเกาหัวอย่างเขินอายและเสริมว่า “นี่เป็นเพียงขนม ฉันไม่แน่ใจว่าพี่จะชอบหรือเปล่า?”

ไซมอนเห็นของอร่อยตรงหน้าเขาและรู้สึกอบอุ่นในใจ เขายิ้มและตอบว่า “แน่นอน ผมชอบมัน!”

จากนั้นเขาก็หยิบอาหารจากมือของเธอและกัดบาบีคิวอย่างไม่ลังเล

"อา! ผมโชคดีมากที่ได้กินอาหารอร่อย ๆ ในอากาศหนาวๆ แบบนี้! ผมไม่ชอบสิ่งนี้ได้อย่างไร?”

คาริน่าหัวเราะเมื่อเห็น ไซมอนที่ไม่สนใจภาพลักษณ์ของเขาอย่างสมบูรณ์และกลืนอาหารด้วยมือและปากที่มีน้ำมัน

“ดีแล้วที่พี่ชอบ”

คาริน่าหน้าแดงโดยไม่รู้ตัวขณะที่เธอพูดแบบนี้

เธอเหลือบมองที่ลูซี่และถามว่า “คุณจะถ่ายกับพี่ลูซี่ในภายหลังหรือเปล่า?”

ไซมอนส่ายหัว

“ไม่ คืนนี้ผมจะถ่ายกับกรุ๊ปบี ผมจะไม่ถ่ายกับเธอ”

คาริน่าพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ในขณะนั้นผู้ช่วยผู้กำกับเรียกให้เขาไปกองบี

ไซมอนรีบกัดแคนตันอีกสองสามคำอย่างรวดเร็วแล้วส่งให้คาริน่า

“ช่วยเก็บมันไว้สักครู่ ผมจะกลับมาเมื่อผมทำเสร็จแล้ว”

"อา?"

คาริน่าตกใจและอยากจะบอกเขาว่าอย่ากินมันอีกต่อไป เพราะมันจะเย็นลงเมื่อกินเสร็จ

จู่ ๆ ไซมอนเดินจากไป เขาก็หันกลับมาบอกเธอว่า “อย่าลืม! อย่าโยนมันทิ้งล่ะ! ผมยังกินได้แม้ว่ามันจะเย็น”

แล้วเขาก็รีบวิ่งไป

คาริน่าไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้เมื่อเห็นเขาออกจากห้องไป

ไม่นานไซมอนก็กลับมา

เขายังคงกินอาหารมื้อเย็นที่เขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้

ลูซี่ออกจากกองถ่ายเพราะมีปัญหาเรื่องแสง ทีมงานต้องการเวลาในการซ่อม เธอจึงมีเวลาพักเพิ่มขึ้น

เธอประหลาดใจที่เห็นไซมอนกินอาหารเย็นของเขา เมื่อเธอเดินเข้าไปในพื้นที่พักผ่อน

“โอ้? คาริน่าตัวน้อยนี่ค่อนข้างดีใช่ไหม เธอรู้วิธีนำอาหารมื้อเย็นมาให้คุณด้วย”

ไซมอนเงยหน้าขึ้นและพูดติดตลกว่า “ทำไม? ผมทานอาหารเย็นเพียงส่วนเดียวของคุณ แล้วคุณทนไม่ได้เหรอ?”

ลูซี่หยุด เธอรู้ว่าไซมอนพูดเล่น เธอจึงกลั้นหัวเราะไม่ได้และพูดว่า “ฉันไม่เสียใจเรื่องอาหารมื้อเย็น ฉันแค่รู้สึกเสียใจกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นที่หลงใหลกับคนที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”

ไซมอนตกตะลึง

เขามองเธออย่างงง ๆ

ลูซี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอปากเสียหลังจากที่สายเกินไป

เธอรีบปิดปากของเธอและขยับที่จะรูดริมฝีปากของเธอ

ลูซี่จึงส่ายหัวและยักไหล่ด้วยใบหน้าที่ดูไร้เดียงสา

การกระทำของเธอหมายความว่าเธอไม่ได้พูดอะไรหรือไม่รู้อะไรเลย ดังนั้นเขาจึงไม่ควรถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้

ไซมอนขมวดคิ้ว