บทที่ 630 เซอร์ไพรส์เธอ

ในท้ายที่สุด ชายผู้นั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป และเขากังวลว่าหากเขาไม่พูดอะไร ลูซี่ แคทซ์จะทุบตีเขาให้ตายอย่างแน่นอน

เขาตะโกนว่า “หยุด! หยุดตีผม! ลู นี่ผมเอง!”

ลูซี่โกรธจัดและไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยในทันใด เธอตกตะลึง

เมื่อเธอรู้สึกตัว ไฟในห้องก็เปิดขึ้น

ภายใต้แสงสว่างจ้า ในที่สุดเธอก็เห็นชายตรงหน้า

ลูซี่อ้าปากค้างที่เขาด้วยความไม่เชื่อ

“โจเอล? ทำไมคุณ?"

โจเอล ฟอสเตอร์ลูบแขนของเขาที่ลูซี่ ทุบตีและทำให้เธอดูบาดเจ็บ

“แน่นอน ผมเอง! มันจะเป็นใครไปได้อีก?”

ลูซี่ตกตะลึงเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นและรู้สึกว่าสถานการณ์นั้นน่าขำและน่าปวดหัว

เธอจ้องมองที่เขาตะลึงงันแล้วพูดว่า “คุณกำลังทำอะไร? คุณรู้ไหมว่ามันน่ากลัวแค่ไหน? ต่อให้คุณไม่ได้ทำให้ฉันกลัวจนตาย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำร้ายคุณจริง ๆ”

ลูซี่พูด ขณะที่เธอลูบแขนโจเอลอย่างอ่อนโยน

โจเอลร่าเริงขึ้นทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่เป็นกังวลของเธอ

เขายิ้มและพูดว่า “ผมแค่คิดว่าจะให้เซอร์ไพรส์คุณ!”

ลูซี่จ้องมองเขา

เซอร์ไพรส์?

นี่เป็นเรื่องน่าตกใจ!

ไม่น่าแปลกใจที่บอดี้การ์ดไม่เข้ามาแม้ว่าจะมีความโกลาหลครั้งใหญ่ก็ตาม

พวกเขารู้อยู่แล้วว่าคนที่อยู่ข้างในคือเขา!

ลูซี่ไม่ได้ไร้เดียงสานักที่จะคิดว่าพวกเขาไม่รู้ตัว

ถ้ามีคนแอบเข้าไปโดยที่พวกเขาไม่ทันสังเกต แสดงว่าพวกเขาไม่เหมาะที่จะเป็นบอดี้การ์ดของเธอ

โจเอลจับมือลูซี่ที่อยู่บนแขนแล้วยิ้ม

“เอาล่ะ เมื่อกี้ผมผิด มันเป็นความผิดของผม ผมแค่อยากจะแกล้งคุณและไม่ได้คิดเรื่องนี้ ถ้าผมไม่เปิดไฟตรงเวลา ผมคงตายตั้งแต่ช่วงต้นของชีวิต!”

ลูซี่เห็นใบหน้าที่ยิ้มของเขาและพ่นลมหายใจ “ถ้าคุณตาย คุณสมควรได้รับมันทั้งหมด!”

โจเอลไม่กล้าที่จะหักล้าง

เขารีบทำให้เธอสงบและพูดว่า “ใช่ ใช่ ใช่ เนื่องจากนั่นเป็นเรื่องที่น่ากลัว ผมจึงเตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณอีก”

ลูซี่ตกใจและถามว่า “เซอร์ไพรส์อะไร?”

โจเอลตอบว่า “ถ้าคุณลืมตา มันก็จะไม่เรียกว่าเซอร์ไพรส์ หลับตาก่อน”

ลูซี่ไม่รู้ว่าชายคนนี้มีกลอุบายอะไรอยู่ใต้แขนเสื้อของเขา และทำได้เพียงปิดตาของเธออย่างเชื่อฟัง

ในเวลาเดียวกัน เธอเตือนเขาอย่างเข้มงวดว่า “ฉันบอกคุณแล้ว ถ้าคุณบอกว่านี่เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ ไปเป็นคนเดียวเลยดีกว่า! ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยคุณไป”

เธอได้ยินเสียงโจเอลหัวเราะคิกคัก

"แน่นอน"

เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ เขาก็จับมือเธอและพูดว่า “ตามผมมา”

ลูซี่ตามเขาไปพร้อมกับหลับตา

เธอไม่รู้ว่าอะไรคือเซอร์ไพรส์ ดังนั้นเธอจึงพร้อมช่วยเหลือเขา

พวกเขาเดินเพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะหยุด

ลูซี่ได้ยินเสียงคนดึงผ้าม่านแล้วถามว่า “ขอลืมตาได้ไหม?”

โจเอลตอบว่า “ยังไม่ได้ รอสักครู่”

ลูซี่ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอรู้สึกว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้นประมาณ 2 นาทีก่อนที่เขาจะกลับมา

เขาจับมือเธออีกครั้งและพูดว่า “นี่ เดินระวังด้วย”

ลูซี่ก้าวไปข้างหน้า

เธอรู้สึกถึงลมเย็น ๆ ในขณะนั้น

“คุณพาฉันมาที่ระเบียงทำไม?”

โจเอลไม่พูดอะไร แต่ยืนอยู่ข้างหลังเธอและใช้มือปิดตาเธอ

ต่อมา เธอรู้สึกถึงลมหายใจอันอบอุ่นที่ข้างหูของเธอ และได้ยินเสียงอ่อนโยนของเขาพูดว่า “ลู ผมจะนับถึง 3 แล้วคุณจะลืมตาขึ้น ตกลงไหม?"

ลูซี่ไม่ต้องการสปอยเซอร์ไพรส์ที่เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการวางแผน ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า