บทที่ 643 เตะให้ล้มลง

โจเอล ฟอสเตอร์ไม่เคยคิดว่า จอห์น ฟอสเตอร์จะบอกว่าไม่

จากมุมมองของจอห์น เป็นเรื่องธรรมดาที่จะสืบทอดธุรกิจของตระกูลและเดินหน้าต่อไป

อย่างไรก็ตาม จากมุมมองของโจเอล นี่เป็นกุญแจมือของนักโทษชัด ๆ

เขาไม่สนใจธุรกิจของตระกูล

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พ่อของเขาบังคับให้เขาทำงานในบริษัท ทุกวันรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนหมุดเข็ม เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

โจเอลไม่เคยชอบตัวเลขที่นิ่ง ๆ พวกนั้น ซึ่งเป็นตัวแทนของรายชื่อธุรกิจ

สิ่งที่เขารักคือจักรวาล มันต้องเป็นดาราศาสตร์

ความฝันของเขาคือการสร้างยานอวกาศอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และนำนักวิทยาศาสตร์กับนักฟิสิกส์มารวมตัวกันเพื่อสำรวจความมหัศจรรย์ของจักรวาล

โจเอลรู้สึกว่าโลกนี้ช่างลึกลับเหลือเกิน ซึ่งทำให้เขามีความสนใจในการสำรวจมากขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น แน่นอน เขายังลงทุนในธุรกิจต่าง ๆ อย่างมากมาย

อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่เป็นการลงทุนร่วมกับ กิดเดียน ลีย์ หรือ จอห์น ฟอสเตอร์

เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนักและไม่สนใจธุรกิจด้วย ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือว่ามันทำกำไรได้มาก

ด้วยเหตุนี้ ในสายตาของคนนอก โจเอลจึงกลายเป็นที่รู้จักในฐานะรุ่นที่สองที่ร่ำรวย ซึ่งไม่ต้องทำอะไรก็ได้

เขารู้เพียงแต่จะเล่นซอกับเครื่องจักรที่พังของเขา เพื่อออกไปเที่ยวกับคนเหล่านั้นที่มีส่วนร่วมในวิทยาศาสตร์อย่างเท่าเทียมกัน

มันไร้ประโยชน์ทั้งหมด

นั่นก็เพราะว่าในสายตาของคนเหล่านั้น มีเพียงการลงทุนและทำเงินเท่านั้นที่เรียกว่าธุรกิจที่เหมาะสม

อย่างไรก็ตาม โจเอลไม่สนใจเกี่ยวกับการประเมินบุคคลภายนอก

ในความเห็นของเขา ตราบใดที่เขาสนุกกับตัวเองและมีความสุขที่ได้ทำ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญ

ดังนั้นในขณะนั้น เขากำลังดูภาพวาดของยานอวกาศล่าสุดที่นักฟิสิกส์ที่เคยรู้จักมาก่อนส่งมาหาเขาดู

มีคนเคาะประตูขณะที่เขากำลังดูอยู่

หลังจากที่เขาตะโกนให้เขาเข้ามาแล้ว ลูซี่ก็เดินเข้ามา

“มันดึกแล้ว ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่อีก”

ลูซี่ถาม

โจเอลเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์และโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้ม

"มาดูนี่หน่อย"

ลูซี่เลิกคิ้วและเดินไปด้วยความอยากรู้ เธอเห็นภาพวาดแปลก ๆ ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

เธอขมวดคิ้วและถามว่า “นี่อะไร?”

"แบบจำลองของยานอวกาศ นี่คือห้องแช่แข็ง ซึ่งคุณสามารถใส่คนเข้าไปในนั้นได้ หลังจากการบำบัดด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง มันก็จะทำให้พวกเขาเข้าสู่โหมดไฮเบอร์เนต"

ลูซี่ตกตะลึงหันไปมองเขาด้วยความตกใจ

“ไฮเบอร์เนต?”

"ใช่" โจเอลดูตื่นเต้นกับเรื่องนี้

"มันเหมือนสัตว์ต่าง ๆ มีสัตว์มากมายที่จำศีลในฤดูหนาวใช่ไหม? มนุษย์ก็ทำได้เช่นกัน และสิ่งนี้จะช่วยให้แน่ใจได้ว่าผู้คนจะได้รับอนุญาตให้ทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้นในชีวิตที่จำกัดของพวกเขา"

เมื่อลูซี่ได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดยิ้มไม่ได้

“ก็กำลังยุ่งกับเรื่องนี้สินะ”

โจเอลพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็ดึงลูซี่ขึ้นมาและอุ้มเธอขึ้นมาทันที

ลูซี่ตกใจมากจึงถามว่า “ทำอะไรน่ะ?”

โจเอลหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า "คุณคิดว่าเมื่อโมเดลนี้ถูกสร้างขึ้น เราจะตั้งชื่อเป็นลูกคนแรกของเราได้ไหม?"

ลูซี่ถึงกับอึ้ง

เธอไม่ตอบสนองกับสิ่งนี้ หัวข้อกระโดดไปเร็วมากได้อย่างไรกัน?

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็หุบรอยยิ้มและพูดว่า “คุณคิดมากไปแล้ว เราเพิ่งแต่งงานกัน เราจะมีลูกเร็วอย่างนี้ได้ยังไง?”

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของโจเอลกลับกลายเป็นจริงจังในทันใด

“หมายความว่าไงที่เร็ว? ดูพี่กิดเดียน ดูเลียม แจ็คแมนสิ ทำไมพวกเขาถึงมีลูกชายแต่ผมมีไม่ได้ ไม่ ผมก็อยากได้เหมือนกัน”

แนวคิดที่ดูเด็กของผู้ชายคนนี้ ทำให้ลูซี่รู้สึกตลก

ความรู้สึกของลูซี่ทำให้เธอตีมือของชายคนนั้นและหัวเราะ “หยุดนะ นี่ไม่ใช่เรื่องตลก เรายังไม่พร้อมด้วยซ้ำ คุณจะบอกว่าคุณต้องการเขาได้อย่างไร?”

โจเอลเริ่มจริงจังมากขึ้นอย่างไม่คาดคิด

เขาอุ้มเธอขึ้นและเดินไปที่ห้องนอน

“ใครว่าผมไม่พร้อม ผมพร้อมมานานแล้ว”