บทที่ 644 บีบบังคับให้เขาเซ็น

ลูซี่ แคทซ์ ไม่อนุญาตให้โจเอล ฟอสเตอร์ ตามเธอเข้ามา แต่ปล่อยให้เขาอยู่ข้างนอกเพื่อรอเธอ

ดีที่เธอเข้าไปคนเดียว

โจเอลไม่ได้ยืนกรานเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว คน ๆ นั้นก็คือพ่อเลี้ยงของลูซี่

แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ชัดเจนและอาจมีบางคำที่เธอไม่ต้องการให้เขาได้ยินเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเคารพเธอ

เป็นเวลาสองสัปดาห์เต็ม นับตั้งแต่ครั้งนั้นที่เธอถูกลักพาตัว

เมื่อเธอเห็น เซซิลที่สี่อีกครั้ง ลูซี่รู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อย

เธอไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าไม่ได้แกล้งทำ ถ้าเธอไม่ได้มาเห็นกับตาตัวเอง เธอคงไม่เชื่อจริง ๆ ว่าคน ๆ หนึ่งจะเปลี่ยนแปลงไปได้มากในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้

ทั้งหมดที่เธอเห็นคือเซซิลที่สี่ที่อยู่ข้างหน้าเธอไม่ใช่คนเดิม เมื่อสองสัปดาห์ก่อนอีกต่อไป

แม้ว่าเซซิลที่สี่ดูสกปรก แต่เขาก็ยังดูเป็นมนุษย์

ตอนนี้เขาสวมชุดหมี และร่างกายของเขาผอมอย่างไม่น่าเชื่อ ผิวของเขาซีดไม่มีเลือดและมีสีเหลืองแกมเขียวที่ไม่แข็งแรง เหมือนกับผู้ป่วยที่ป่วยระยะสุดท้าย

เขาผอมมากจนเบ้าตาทั้งสองของเขาจมลึกลงไป

เมื่อมองแวบแรก เธอคิดว่ามันเป็นเพียงกระโหลกศีรษะที่ห่อหุ้มด้วยผิวหนังแค่ชั้นเดียว เขาผอมมากจนไม่มีรูปร่างและทำให้เขาดูน่ากลัวมาก

เมื่อเขาเห็นลูซี่ สายตาของเขาราวกับเห็นศัตรูตัวฉกาจของเขา

เซซิลที่สี่กัดฟันและพูดอย่างชั่วร้าย “แกกล้ามาที่นี่ได้ยังไง! นังสารเลว!”

ลูซี่ไม่สะทกสะท้านกับการคำด่าของเขา

หลายปีที่ผ่านมา คำพูดชั่วร้ายมากมายออกมาจากปากขยะนี้จนเธอรู้สึกชา

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เคยสนใจสิ่งที่เขาพูด ดังนั้นแม้ว่าเขาจะด่าเธอ แต่เธอก็ไม่รู้สึกอะไร

ลูซี่ตรงไปที่ประเด็นแล้วพูดว่า "ฉันมาที่นี่วันนี้เพื่อขอลายเซ็นจากคุณ"

เธอพูด ในขณะที่เธอเอาข้อตกลงการหย่าร้างออกจากกระเป๋าของเธอแล้ววางต่อหน้าเขา

เมื่อเซซิลที่สี่มองดูข้อตกลงต่อหน้าเขา เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็หัวเราะ

รอยยิ้มของเขาช่างชั่วร้ายเหลือเกิน

มันเหมือนค้างคาวดูดเลือดในความมืด ฟังยังไงก็มีน้ำเสียงที่น่าขนลุก

อย่างไรก็ตาม ลูซี่ไม่กลัวแม้แต่น้อย

เธอรู้ว่าผู้ชายที่สามารถปกป้องเธอได้อยู่ข้างนอก

ดังนั้นหัวใจของเธอจึงสบายใจขึ้น และท่าทางของเธอก็ผ่อนคลายมาก

ลูซี่นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ ท่าทางของเธอสามารถอธิบายได้อย่างงดงาม เมื่อเทียบกับความเศร้าของเซซิลที่สี่ เธอเป็นเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่เปล่งประกาย

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้าและไม่เร่งรีบ “เซ็นข้อตกลงนี้ มันเป็นสิ่งที่คุณเป็นหนี้แม่ของฉันและสิ่งที่คุณเป็นหนี้กับฉันด้วย หลังจากที่คุณได้เซ็นแล้ว เราจบกัน”

เซซิลที่สี่เยาะเย้ย

“จบกันงั้นเหรอ? ไอ้บ้าเอ๊ย! แกจับฉันเข้าคุกและเปลี่ยนฉันเป็นซอมบี้แบบนี้! ตอนนี้แกจะบอกว่าแกกับฉันจบกันแล้ว? มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?”

ลูซี่มองไปที่เขา ท้ายที่สุดเธอไม่รีบร้อน

เธอยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ เซซิลที่สี่ คุณเป็นคนลักพาตัวฉันและพยายามขู่กรรโชกฉัน วันนี้คุณเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างไหม?

“คุณคิดว่า ฉันแค่ถ้าฉันยอมรับและปล่อยให้คุณรีดไถฉันโดยไม่มีการต่อต้านใช่ไหม? ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณคิดฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันพูดได้เพียงว่าคุณต้องถูกลงโทษสำหรับทุกสิ่ง ในวันนี้ไม่มีใครผิด”

เซซิลที่สี่ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดกับเขาแบบนี้แม้แต่ในตอนนั้น