บทที่ 645 ชีวิตไม่มีดีไปกว่าความตาย

ลูซี่หยุดรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ลึกขึ้นและความเย็นในดวงตาของเธอเพิ่มขึ้น

“ยังไงซะ คุณก็ยังเป็นพ่อเลี้ยงของฉันอยู่ ในฐานะลูกสาวฉันต้องเป็นลูกที่กตัญญู ถ้าคุณตายแบบนี้ฉันจะกตัญญูกับใครล่ะ ใช่ไหม?

“โดยปกติแล้ว คุณต้องได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ได้ แม้ว่ามันจะเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย แม้ว่าคุณจะเจ็บปวดทุกวันก็ตาม คุณต้องใช้ชีวิตเหมือนสุนัข

“ถึงตอนนั้น แม้ว่าคุณจะเสียใจและต้องการเซ็นชื่อนี้ หรือแม้ว่าคุณจะร้องขอความตาย คุณก็ทำไม่ได้”

เซซิลที่สี่ตัวสั่นอย่างหนักและใบหน้าของเขาซีด

ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความกลัว

“กล้าดียังไง แกกล้าดียังไง…”

ลูซี่กะพริบตา "ฉันทำอะไรเหรอ?"

เซซิลที่สี่ไม่พูดอะไรต่ออีกเลย

เขารู้ว่าตอนนี้เขาเป็นเพียงนักโทษ และสิ่งที่เขาพูดก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

ลูซี่หยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้ววางลงบนโต๊ะกระจก

“เซ็นนี่ซะ ถ้าแกยังอยากที่จะตายดีและหวังว่าในชาติหน้าจะเกิดใหม่ที่ดี แล้วแกยังรอดมาได้ทันเวลาที่จะมีชีวิตใหม่”

เซซิลที่สี่จ้องที่ปากกาและไม่ขยับเป็นเวลานาน

เนื่องจากลูซี่ไม่ได้เร่งรีบ เธอจึงรออยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่ลูซี่ เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ฉันไม่เชื่อ ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะ แกจะทำอะไรได้อีก”

ลูซี่คาดว่าเขาจะไม่เห็นด้วยง่ายๆ

เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างช้า ๆ ก่อนที่เธอจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เขาในทันใด และพูดเบา ๆ ผ่านกระจกเงาว่า “คุณรู้ไหมว่าผู้ชายที่ช่วยฉันครั้งล่าสุดคือใคร? คนที่ส่งคุณเข้าคุกเพื่อฉัน?”

พูดตามตรง เซซิลที่สี่ไม่รู้จริง ๆ

ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือ ลูซี่ได้ล่อลวงเศรษฐีคนหนึ่ง เขาพยายามตรวจสอบว่าเป็นใคร แต่ก็ไม่ได้ผล

รอยยิ้มของลูซี่น่าทึ่งมากแต่ก็เย็นชาอย่างหาที่เปรียบมิได้

"เขาคือ โจเอล ฟอสเตอร์ เขาเป็นนายน้อยรองของตระกูลฟอสเตอร์ในเมืองหลวง และตอนนี้เขาแต่งงานเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันแล้ว"

บูม!

ราวกับว่ามีเสียงฟ้าร้องขนาดใหญ่ระเบิดขึ้นในหัวของเซซิลที่สี่

อะไรนะ?

ตระกูลฟอสเตอร์?

เมื่อครู่นี้ถ้าใบหน้าของเขาซีด ตอนนี้มันก็คงไม่มีเลือดแล้ว

เซซิลที่สี่รู้จักตระกูลฟอสเตอร์

พวกเขาเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง การดำรงอยู่ที่เขาสามารถมองขึ้นไปตลอดชีวิตของเขา แต่ไม่กล้าจับ

โดยไม่คาดคิด เธอสามารถ...

เขามองลูซี่อย่างไม่เชื่อและได้ยินเธอพูดแบบสบายๆ ว่า “ฉันไม่ทำให้คุณมีชีวิตอยู่อย่างเลวร้ายยิ่งกว่าความตายก็ได้ แต่สามีของฉันดีกับฉันตลอดมา ฉันแน่ใจว่าเขาคงไม่อยากเห็นฉันเสียใจ ดังนั้น ถ้าเขาต้องการที่จะทำอะไร ฉันก็คงไม่อาจหยุดเขาได้ใช่ไหม คุณกำลังสงสัยกับความสามารถของฉันไม่ใช่เหรอ แค่ฉันไม่คิดว่าคุณจะถามถึงความสามารถของเขาใช่ไหม?”

ริมฝีปากของเซซิลที่สี่สั่น แต่เขาไม่ส่งเสียงใด ๆ

ในที่สุด เขาก็ได้แต่ก้มหน้าลงอย่างอ่อนแรงและไม่พูดอะไรอีกเลย

…

สิบนาทีต่อมา ลูซี่เดินออกไปพร้อมกับลายเซ็นข้อตกลงการหย่าร้าง

เดิมทีโจเอลนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่เมื่อเห็นเธอ เขาก็ลุกขึ้นทันที

“เป็นยังไงบ้าง?”

ลูซี่ชูสำเนาข้อตกลงในมือของเธอและยิ้ม

"มันสำเร็จล่ะ"

โจเอลชะงักก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข

"ดีแล้ว"

ลูซี่มองมาที่เขาและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ขณะที่จู่ ๆ เธอก็กระโดดข้ามไปกอดเอวของเขา และฝังใบหน้าของเธอไว้ในอกของเขา

โจเอลไม่ค่อยเห็นเธอทำอย่างนี้กับเขาข้างนอกเท่าไร เขาจึงตกตะลึง ไม่นานเขาก็วางมือกอดเธอและตบหลังเธอเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วงจึงถามว่า “เป็นอะไรไป?”

ลูซี่ส่ายหัวช้า ๆ