บทที่ 647 มีโอกาสเจอกันที่เดอะมอลล์

ลูซี่ แคทซ์ยิ้ม ขณะที่เธอพูดว่า “แม่คะ นานแค่ไหนแล้วที่แม่ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใส่? มันคงจะนานมากใช่ไหมคะ? ยิ่งไปกว่านั้นวันก่อนใครกันที่บ่นว่าเสื้อผ้าไม่สวยพอและไม่มีเสื้อผ้าใหม่ที่จะสวมใส่แล้ว?"

แม่แคทซ์หน้าแดงและรู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่เธอจัดกระเป๋าที่โรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน เธอเพียงแค่พูดคำสองคำเอง

เธอบอกว่าเธอรู้สึกว่าเธอแต่งตัวธรรมดาเกินไป และเผยให้เห็นอายุของเธอเมื่อเธอเห็นป้าลี ซึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยกันข้างบ้าน แต่งตัวดีทุกวัน

เดิมทีแม่แคทซ์หมายความว่าตั้งแต่ลูซี่เป็นดาราดัง ในฐานะแม่ เธอจึงไม่อยากละเลยกับภาพลักษณ์ของเธอได้เช่นกัน

เกรงว่าเธอจะทำให้ลูกสาวอับอายในที่สาธารณะ!

ผู้คนคงบอกว่าแม่ของดาราแต่งตัวโทรมมาก ในขณะที่ลูกสาวของเธอมีสถานะแบบนั้น

นั่นคือเหตุผลที่ แม่แคทซ์บอกว่าเธอต้องการไปซื้อเสื้อผ้า

อย่างไรก็ตาม เธอไม่คิดว่าในปัจจุบันเสื้อผ้าจะมีการขายได้หลากหลายขนาดนี้!

สิ่งที่แม่แคทซ์ไม่รู้ก็คือ ลูซี่พาเธอไปที่ห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์

เนื่องจากปัญหาสุขภาพของเธอและเพราะปัญหาของเซซิลที่สี่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้ออกมาซื้อของมาเป็นเวลานานมากแล้ว

ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยเข้าใจในสถานการณ์ด้านนอก

สีหน้าของแม่แคทซ์ค่อนข้างไม่คุ้นชิน เมื่อมองดูร้านค้าที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงและมีสินค้าหรูหรามากมาย

เธอลดเสียงลงและกระซิบกับลูซี่ว่า "ของพวกนี้แพงเกินไป มันรู้สึกไม่คุ้มที่จะซื้อพวกมันเลย"

ลูซี่เม้มริมฝีปากของเธอและยิ้ม

เธออธิบายอย่างอดทนว่า “แม่คะ แม่พูดแบบนั้นไม่ได้นะ แม้ว่าของพวกนี้จะแพงกว่านิดหน่อย แต่ก็มีเหตุผลของมันว่าทำไมของพวกนี้ถึงมีราคาแพงไงค่ะ”

ลูซี่ชี้ไปที่ร้านค้าที่มีสไตล์ที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าและพูดว่า “แบบนี้ไง แม่เห็นไหมว่าเสื้อผ้าทุกชิ้นที่นี่ผลิตขึ้นเอง ซึ่งหมายความว่าแม่จะไม่มีวันได้ทะเลาะกับคนอื่นเมื่อแม่ได้ใส่มัน

“แม่ต้องดูการออกแบบและฝีมือด้วยรู้ไหม ดีไซเนอร์ของร้านนี้คือ เอมี่ ดีไซเนอร์ชั้นนำระดับโลก พวกเขาถูกฝึกฝนให้เป็นนักออกแบบที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ต้องใช้เวลาหลายสิบปี

“ต้องใช้เวลาหลายสิบปีในการทำงานหนักเพื่อผลิตดีไซเนอร์ดังกล่าว ซึ่งออกแบบและเย็บเสื้อผ้าเหล่านี้ด้วยมือของเธอเอง แม่ไม่คิดหรือว่ามันควรที่จะสมเหตุสมผลมากที่เสื้อผ้าพวกนี้ขายในราคาหลักหมื่นหรือหลายแสนดอลลาร์ ?

“ถ้าดูดี ๆ จะเห็นว่าไข่มุกบนชุดนั้นเย็บด้วยมืออย่างปราณีต ซึ่งก็มากเกินพอที่จะแสดงว่าชุดนี้มีค่ามหาศาล”

ก่อนหน้านี้ แม่แคทซ์เพิ่งสังเกตเห็นราคาและไม่สนใจรายละเอียดเหล่านี้

เมื่อลูซี่ได้อธิบายสิ่งเหล่านี้แล้ว เธอจึงพิจารณาอย่างรอบคอบมากขึ้นและเห็นด้วย

ในท้ายที่สุด แม่แคทซ์พูดอย่างไม่เต็มใจว่า "ถ้าอย่างนั้น... เราลองมาดูอีกครั้งไหม?"

ลูซี่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ ไปดูกันอีกสักครั้งเถอะนะ เราจะคุยกันมากขึ้น เมื่อแม่เห็นของที่แม่ชอบ”

หลังจากที่ แม่แคทซ์ตกลง ทั้งสองก็เดินเล่นต่อไป

ลูซี่สันนิษฐานว่าแม่ของเธอได้เข้าใจในสิ่งที่เธอเพิ่งอธิบายไปจริง ๆ

ต่อมาในช่วงที่เหลือของทริปช้อปปิ้ง แม่แคทซ์ก็ไม่ปฏิเสธและบ่นว่าราคาแพงอีก

ในท้ายที่สุด เธอซื้อเสื้อโค้ทสองตัวและเดรสยาวหนึ่งตัว ก่อนที่เธอจะจากไปอย่างพึงพอใจ

ออกจากห้างไปก็ 4 โมงเย็น

โจเอลจะไม่ออกจากงานจนถึงเวลาหกโมงเย็น ดังนั้นยังมีเวลาอีกสองชั่วโมงให้เดินฆ่าเวลา

เนื่องจากทั้งคู่ไม่ต้องการเที่ยวกันอีก พวกเขาจึงตัดสินใจนั่งที่ร้านกาแฟใกล้ ๆ และรอให้เขาเลิกงาน

เมื่อพวกเขามาถึงร้านกาแฟ ลูซี่สั่งกาแฟสองแก้วและพบว่าที่นั่งอยู่ในจุดที่ห่างไกล อยู่ในพื้นที่วีไอพีบนชั้นสอง ซึ่งมีทิวทัศน์ที่สวยงาม

หลังจากที่พวกเขานั่งลงและพูดคุยกันสักสองสามนาที เธอก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหาพวกเขาจากฝั่งตรงข้าม

นาตาลี ไรท์พาหลานสาวที่เป็นญาติห่าง ๆ ออกมาซื้อของในวันนี้ด้วย