บทที่ 65 การเผชิญหน้ากับผู้หญิงบ้า

ลิลี่มีท่าทางตกใจ

"แก!"

ผู้ชายที่อยู่กับเธอออกมา เขาถามอย่างสงสัยว่า

“เพื่อนของคุณเหรอ?” ลิลี่จับแขนเขาและกล่าวหาเนลล์ด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงขึ้น

“ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขา! โทมัสฉันพนันได้เลยว่าคุณไม่รู้จักเธอ! เธอเป็นลูกสาวที่ถูกทอดทิ้งโดยเจนนิงส์”

“แค่นั้นไม่พอนะ เธอขโมยแฟนของฉันและเธอยังขโมยงานของน้องสาวเพื่อเข้า สถาบันแห่งศิลปะด้วย คุณควรอยู่ห่างจากผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอให้ดีที่สุด! อย่าเข้าใกล้!” โทมัส ลินด์บลูม รู้สึกประหลาดใจ

ปู่ของเขาเป็นหัวหน้าของสถาบันแห่งศิลปะ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นมันด้วยตาของเขาเอง แต่เขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่จะไม่รู้เรื่องอื้อฉาวเมื่อห้าปีก่อน โทมัสคิดมาตลอดว่าคนที่ทำแบบนั้นต้องน่าเกลียดทั้งภายนอกและภายใน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเป็นผู้หญิงที่ดูลึกลับและสง่างามคนนี้

เนลล์โค้งริมฝีปากและยิ้ม

“ถ้าจำไม่ผิดร้านนี้ต้องมีกล้องวงจรปิดใช่ไหม?”

ลิลี่ตื่นตัวอย่างมากขณะที่เธอจ้องมองไปที่เนลล์

“ทำไมแกถึงอยากรู้?”

“ไม่มีอะไรฉันต้องการสำเนาของภาพการเฝ้าระวังเพื่อเป็นหลักฐานในการฟ้องคุณในข้อหาใส่ร้าย”

“ ... ”

“เนลล์อย่าทำเสแสร้ง! ฉันได้ยินมาว่าเจสันทิ้งคุณเพราะเธอยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ได้! คุณต้องขุดทองมาบ้างจึงจะสามารถเรียนต่อต่างประเทศได้เมื่อห้าปีก่อน คุณกลับมาเหมือนหางจุกก้นแบบนี้เพราะเสี่ยเลี้ยงทิ้งคุณไปหรือเปล่า?

"ไม่เป็นไร คุณสามารถบอกฉันได้ว่าเขาทิ้งคุณไป ฉันรู้จักผู้ชายที่ร่ำรวยมากพอสมควร ฉันขะช่วยคุณเพราะเห็นว่าเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน " เนลล์เหลือบมองเธอและเม้มริมฝีปากของเธออย่างประชดประชัน

“ไม่จำเป็นสำหรับสิ่งนั้น คุณควรรักษาคนรวยที่ใจกว้างเหล่านั้นไว้สำหรับตัวคุณเองคุณโอแฮร์! ท้ายที่สุดแล้วมันก็ยากพอสำหรับคนที่คุณชอบที่จะตีสนิทกับพวกเขา การมอบให้คนอื่นเป็นการเสียประโยชน์มิใช่เหรอ?”

"แก!"

ลิลี่กลายคนบ้าคลั่ง แต่เมื่อเนลล์ไม่สามารถรบกวนเธอได้เธอจึงซื้อของและมุ่งหน้าออกจากร้าน

"เดี๋ยวก่อน!" จู่ ๆ ลิลี่ก็ร้องเรียกเธอ ความอดทนของเนลล์กำลังหมดลง

เมื่อหันไปมองเธอเนลล์ตอบอย่างเย็นชา

“คุณต้องการอะไรอีก?” ลิลี่หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเธอ ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มชั่วร้ายออกมา

“เนลล์คุณรู้ไหม? มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากทำตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว แต่ฉันไม่เคยมีโอกาส ในที่สุดฉันก็มี

ความกล้าที่จะทำมัน”

"อะไร..."

"เพี๊ยะ!" การตบที่ชัดเจนทำให้เนลล์เอียงศีรษะไปด้านข้าง ด้านขวาของใบหน้าของเธอบวมขึ้น

อย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของเธอรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นจัด

วินาทีต่อมา …

"เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!" นั่นคือการตบสองครั้ง

ลิลี่มองหน้าเธอกลับด้วยความไม่เชื่อ

“เนลล์ เจนนิงส์ แกทำแบบนี้ได้อย่างไง?”

“ฉันแค่ตอบแทนบุญคุณ แม้ว่ามนุษย์จะไม่สามารถกัดกลับได้เมื่อสุนัขกัด แต่ฉันเชื่อเสมอว่าสัตว์บางชนิดไม่สามารถมีนิสัยเสียได้ พวกเขาจำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำถ้าคุณทำ”

“อ๊ะ! แก นังตอแหล!”

ลิลี่พุ่งเข้าใส่เธอเหมือนวัวบ้า พนักงานขายในร้านต่างตกตะลึงด้วยความตกใจไม่รู้ว่าจะโทรหาตำรวจหรือไปห้ามพวกเธอ มีความเย็นชาในดวงตาของเนลล์