บทที่ 66 ขอโทษเธอซะ

"คุณหมายว่าไง 'ไม่มีทาง'? รีบขอโทษคุณลีย์และคุณเจนนิงส์!” ลิลี่ โอแฮร์ ในที่สุดก็ตอบสนอง

แม้ว่าเธอจะยังไม่เต็มใจและถึงแม้ว่าความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเนลล์จะลงสู่กระดูกของเธอ แต่เธอก็เข้าใจว่ากิดเดียน ลีย์ ไม่ใช่คนที่เธอจะรุกรานได้ ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างไม่เต็มใจว่า

“ฉันขอโทษค่ะ คุณลีย์ ” กิดเดียนเลิกคิ้ว

“ผมไม่รู้สึกถึงความจริงใจในคำขอโทษของคุณโอแฮร์เลย” ลิลี่กำหมัดแน่น

เช่นเดียวกับที่เธอรู้สึกอับอายมากขนาดนี้ในระหว่างที่เธอพบกับชายในตำนานและน่าทึ่งคนนี้เป็นครั้งแรก แต่มันก็ต้องอยู่ต่อหน้าเนลล์ด้วยเช่นกันความไม่เต็มใจและความขุ่นเคืองรุนแรงพุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ

แต่ทั้งหมดก็ถูกระงับทันทีที่เธอได้พบกับการจ้องมองที่เย็นชาของกิดเดียน เธอหายใจเข้าลึก ๆ และพูดอีกครั้งว่า

“ฉันขอโทษคุณลีย์ ฉันผิดไปแล้ว"

“คุณขอโทษใคร?”

“นาย…” ในที่สุดลิลี่ก็จับได้และมองไปที่เนลล์โดยไม่เต็มใจ

“ฉันขอโทษคุณเจนนิงส์”

ริมฝีปากของเนลล์โค้งงอ

"คุณพูดอะไร? ขอโทษ ฉันไม่ได้ยินเลย คุณช่วยพูดดังได้ไหม?” ลิลี่ โอแฮร์

“ ... ” ริมฝีปากของกิดเดียนโค้งงออย่างสนุกสนาน

เขาจับมือของเนลล์แล้วเขาก็เห็นด้วย

“ใช่ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” ลิลี่ทำอะไรไม่ถูกและไม่กล้าพูดอะไรเธอจึงทำได้เพียงแค่ส่งเสียงเท่านั้น

“ฉันขอโทษ เนลล์ เจนนิ่งส์ ฉันผิดไปแล้ว กรุณายกโทษให้ฉันด้วย" เนลล์หัวเราะอย่างมีความสุข

“แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย!” เธอลูบใบหน้าของเธอและเปรียบเทียบกับแก้มที่บวมสองข้างของลิลี่

ใบหน้าครึ่งขวาของเนลล์ยังคงรู้สึกร้อนและเจ็บปวด แต่หัวใจของเธอไม่โกรธอีกต่อไป

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!" เนลล์จับมือของกิดเดียนขณะพูด

กิดเดียนมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง

“คุณจะปล่อยไปแบบนั้นเหรอ?”

"ใช่ หากหมาบ้ากัดคุณให้ตีกลับเพียงครั้งเดียว ประเด็นของการต่อสู้กับสุนัขคืออะไร” กิดเดียนรู้สึกขบขันกับคำพูดของเธอ

“เอาล่ะผมจะเชื่อคุณ” ทั้งสองเดินจูงมือกันออกไป

ด้านหลังพวกเขา โทมัส ลินด์บลูม เฝ้าดูฉากนั้นด้วยความตกใจ ทุกคนรู้ดีว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้ ๆ กิดเดียน ลีย์ ได้เลย

เขาไม่เคยได้ยินเรื่องซุบซิบใด ๆ เกี่ยวกับกิดเดียนตลอดหลายปีที่ผ่านมา เผลอ ๆ เขาอาจจะคบกับ เนลล์ เจนนิงส์!

ลิลี่เห็นเขาจ้องไปที่ด้านหลังของพวกเขาและผลักแขนของเขาด้วยความไม่พอใจ

"คุณกำลังมองอะไร?" โทมัสกลับมีสติสัมปชัญญะ

“อ๋อ ไม่มีอะไร” ลิลี่ตะคอก

“ฉันบอกคุณแล้วว่า เนลล์ เจนนิงส์ เป็นจิ้งจอก! ย้อนกลับไปตอนนั้นเธอมี เจสัน มอร์ตัน อย่ในกำมือและตอนนี้เธอก็ปีนขึ้นไปหา กิดเดียน ลีย์! ช่างไร้ยางอายอะไรเช่นนี้!” สีหน้าของโทมัสเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อได้ยินคำสาปจากปากของเธอ

เมื่อเขามองไปที่เธออีกครั้งการจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญและความไม่อดทน ลิลี่ก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าวันนี้เธอทำตัวไร้มารยาทเกินไป

ทั้งหมดนั้นเป็นความผิดของเนลล์ นังนั่น! ถ้าเนลล์ไม่ได้จงใจยั่วยุเธอ เธอจะไม่แสดงด้านนี้ต่อหน้าโทมัส ลินด์บลูมเหรอ?

เธอรีบแสดงสีหน้าเสียใจและดึงแขนเสื้อของเขาอย่างยั่วยวน

“โทมัสฉันเจ็บหน้า พาฉันไปโรงพยาบาลที! ฉันกลัวว่าใบหน้าของฉันอาจจะพังถ้าฉันไปช้า!” เสียงของโทมัสลดลง

“คืนนี้ผมมีอะไรต้องทำและไม่มีเวลาไปกับคุณที่โรงพยาบาล เอาบัตรใบนี้ไปและก็ไปด้วยตัวเอง!”

จากนั้นเขาก็ดึงบัตรธนาคารออกจากกระเป๋าและยื่นให้เธอก่อนจะหมุนตัวและเดินจากไป ลิลี่ตกตะลึงก่อนจากนั้นก็โกรธเต็มที่

โทมัส ลินด์บลูม หมายความว่าอะไร?

เธอจะอยู่กับเขาไหมถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลลินด์บลูม และครอบครัวของเธอพยายามอย่างยิ่งที่จะให้พวกเขาคบกัน?

ตอนนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นเขาก็ยื่นบัตรธนาคารให้เธอแล้วก็หนีไป เธอเดินออกไปด้วยความโกรธเพียงเพื่อที่จะเห็นว่าโทมัสเข้าไปในรถของเขาแล้วและขับรถออกไปอย่างไร้ความปรานี เธอโกรธมากขึ้นจนโยนบัตรธนาคารในมือทิ้ง