บทที่ 659 มีลูก

ลูซี่ไม่คาดคิดว่าแม่ของเธอจะพูดแบบนี้

เธอคาดหวังว่าแม่ของเธอจะรู้สึกน้อยใจ

ในขณะนั้น ความรู้สึกซับซ้อนและหวั่นไหวมันปะปนอยู่ในใจเธอ

พ่อของเธอเสียชีวิตก่อนกำหนด และตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ของเธอต้องเลี้ยงดูเธอ

เธอได้รับความคุ้มครองและความรัก แม้ว่าแม่ของเธอจะเผชิญความยากลำบากและอันตรายเช่นนี้ เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกสาวได้รับอันตรายใด ๆ

นั่นคือเหตุผลที่ลูซี่รู้สึกขอบคุณแม่ของเธอ อย่างไรก็ตาม เบื้องหลังความกตัญญูนี้ เธอมักจะรู้สึกจาง ๆ เหมือนกับว่าเธอลักพาตัวชีวิตของแม่เธอ

ท้ายที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะภาระอย่างเธอ แม่ของเธอคงไม่ถูกบังคับให้แต่งงานกับเซซิลที่สี่ตั้งแต่แรก

แม่ของเธอมีโอกาสมากมายที่จะได้หลุดพ้นจากเซซิลที่สี่ หลังจากนั้นแม้ว่าเธอจะต้องหนีไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอเพื่อที่เซซิลที่สี่จะได้ไม่พบเธอ เธอก็คงไม่ต้องทนกับชีวิตที่น่าเวทนาเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เธอมีลูซี่แล้ว ลูซี่ยังเป็นเด็กที่ต้องไปโรงเรียนและใช้ชีวิตอย่างมั่นคง

นั่นคือเหตุผลที่แม่ของเธอเลือกที่จะอดทน เธอซ่อนความเจ็บปวดไว้อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับน้ำตาของเธอ เพื่อซ่อนมันจากทุกคน

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าคนอื่นจะไม่รู้ แต่ลูซี่รู้

เธอรู้ดีว่าเธอเป็นครึ่งหนึ่งของเหตุผลทั้งหมดนี้

มีช่วงเวลานับไม่ถ้วนที่เธอมองดูใบหน้าที่ชราของแม่และผมหงอกด้วยความเจ็บปวดในใจ มีร่องรอยของริ้วรอยกับผมที่ขาวมากขึ้นเพราะเธอ

ถ้าทำได้ เธอหวังว่าแม่ของเธอจะมีความสนใจ งานอดิเรก ชีวิต และผู้คนที่เธอต้องการใช้เวลาด้วย

ทันใดนั้น เมื่อเธอก็ได้ยินแม่พูดคำนั้น

เธอตกใจและสะเทือนใจ รู้สึกว่าในที่สุดความฝันของเธอก็เป็นจริง

ลูซี่เอื้อมมือไปจับมือแม่ของเธอ ลำคอของเธอแห้งเล็กน้อย

“แม่ แม่จริงจังไหม? ถ้าแม่กลับไปทางใต้ แม่จะมีชีวิตเป็นของตัวเองได้จริง ๆ ใช่ไหม?”

เธอยังคงกังวล

อย่างไรก็ตาม เป็นเวลาหนึ่งปีหรือสองปีแล้วที่แม่ของเธออยู่ในเมืองหลวง ถ้าเธอกลับมาอีกครั้ง เธอจะคุ้นเคยกับมันไหม?

รอยยิ้มของหญิงสาวอบอุ่น ขณะที่เธอยกมือขึ้นและเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน

เธอพูดเบา ๆ ว่า “แน่นอน แม่ทำได้สิ เจ้าเด็กโง่ ตั้งแต่แม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา แม่ต้องคิดให้รอบคอบแล้ว ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับแม่เลย

"แม่แค่กังวลเกี่ยวกับหนู ตอนนี้หนูโตขึ้นมากแล้ว หนูไม่สามารถเป็นเด็กเหมือนเมื่อก่อนได้ เป็นพรของหนูที่โจเอลรักหนู หนูจะต้องไม่ถูกตามใจและเอาอกเอาใจเพราะเหตุนี้ เข้าใจไหม?”

ลูซี่ขมวดคิ้วและพึมพำด้วยเสียงต่ำ “หนูไม่ได้เต็มใจซะหน่อย”

แม่ของเธอเห็นแล้วยิ้มไม่พูดอะไร

โจเอลอยากให้เธออยู่ต่ออีกหน่อย และพูดว่า “ถ้าแม่รู้สึกว่าอากาศทางเหนือไม่สบาย แม่สามารถย้ายไปอยู่ทางใต้ได้ ตอนฤดูหนาวและมาเยี่ยมในฤดูร้อน เพื่อไม่ให้ทั้งสองเสียเวลา ความไม่สะดวกก็มีแล้ว ในขณะนี้ที่การเดินทางก็ได้รับการพัฒนา”

ลูซี่พยักหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “ใช่ค่ะแม่ ดูสิ ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิแล้ว และอีกไม่นานก็จะอุ่นขึ้น ไม่จำเป็นต้องกลับไปใต้อีกหรอกค่ะ”

แม่ของเธอมองดูพวกเขา แววตาของเธอก็อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอตบมือลูซี่เบา ๆ และหัวเราะ “เด็กโง่ ไม่ว่าที่นี่จะดีแค่ไหน มันก็ไม่ใช่บ้านเกิดของแม่เลย”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งคู่ตกตะลึง

ลูซี่เท่านั้นที่จำได้ว่าบรรพบุรุษของแม่เธอ มาจากทางตอนใต้

นานมาแล้วที่พ่อของเธอเดินทางไปทางใต้เพราะสงคราม จนได้เจอแม่ที่ยังไม่ได้แต่งงานในตอนนั้น พวกเขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

หลังจากแต่งงาน แม่ของเธอมาที่เมืองหลวงกับพ่อของเธอและตั้งรกรากอยู่ที่นั่น เมื่อพ่อของเธอลาออก สิ่งแรกที่พวกเขาพิจารณาคือต้องกลับไปทางตอนใต้

จากนั้นพ่อของเธอเสียชีวิตและแม่ของเธอเลี้ยงดูเธอในภาคใต้