บทที่ 660 สาวน้อย

“หุบปากได้แล้ว!”

โจเอลรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้นั้นขี้อาย และเธอจะโกรธจริง ๆ ถ้าเขายังแกล้งเธออีก

เขารีบยับยั้งสีหน้าที่เจ็บปวดของเขาและจับไหล่ของเธอหัวเราะ “ก็ได้ ก็ได้ ผมแค่ล้อเล่นคุณเอง เราจะค่อยเป็นค่อยไปเรื่องลูก ตราบเท่าที่แม่ไม่รีบ”

เห็นได้ชัดว่าเขาโยนปัญหาให้แม่ของลูซี่

เมื่อเห็นแบบนี้เธอก็ยิ้ม “มันเป็นหน้าที่ระหว่างพวกลูกกับเด็ก ดังนั้นแม่จะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ลูลู่ลูกก็ไม่ได้อายุน้อยแล้ว ถ้าทำได้ ควรมีไว้แต่เนิ่น ๆ แน่นอนว่าการตัดสินใจนั้นเป็นของลูก แม่แค่ให้ความเห็นจากประสบการณ์ของแม่เอง”

ลูซี่หน้าแดง ไม่รู้ว่าจะตกลงหรือปฏิเสธ

ในท้ายที่สุด เธอตอบรับเบา ๆ สองสามครั้งแล้วปล่อยให้หัวข้อนี้ผ่านไป

หลังจากจัดการทุกอย่างในคืนนั้น แม่ของเธอจองตั๋วกลับไปทางตอนใต้ในวันรุ่งขึ้น

ลูซี่ไม่มีเวลาไปส่งเธอกลับที่นั่น เธอทำได้เพียงไปส่งแม่ที่สนามบิน

เมื่อพวกเขาแยกทางกันที่สนามบิน เป็นเรื่องปกติที่เธอจะไม่ปล่อยให้แม่ไปอีก

เนื่องจากเธอกังวลว่าจะมีคนเห็นเธอมาส่ง ลูซี่จึงจัดช่องวีไอพีให้แม่ของเธอ

ทั้งสองจับมือกันเพราะไม่เต็มใจที่จะจากกันเป็นเวลานาน เธอโบกมือลา เมื่อเครื่องบินกำลังจะขึ้น

หลังจากส่งแม่ของเธอแล้ว ลูซี่ก็กลับบ้านและรู้สึกมืดมนไปตลอดทั้งวัน

โจเอลไปส่งเธอด้วยกัน และเมื่อเขาเห็นว่าลูซี่ไม่มีความสุข เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้เธอตลก เพื่อให้เธอร่าเริงขึ้น

อารมณ์ที่มืดมนของลูซี่ค่อย ๆ เริ่มดีขึ้น

วันรุ่งขึ้น เธอกลับไปที่กองละครและถ่ายทำต่อ

ลูซี่คุ้นเคยกับชีวิตของทีมงานมานานแล้ว

แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับโจเอล แต่สาธารณชนไม่รู้เรื่องนี้เพราะทั้งสองแต่งงานกันเป็นความลับ ดังนั้นจะไม่มีใครใช้วิธีลัดกับเธอ เพียงเพราะว่าเธอคือคุณนายฟอสเตอร์

ทุกอย่างไม่ต่างจากชีวิตเก่าของเธอเลย

สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่อยู่ของคาริน่ากลายเป็นเรื่องแปลกประหลาดมากขึ้น

ในตอนแรก ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ คาริน่าติดตามเธอมาตลอด

อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร แต่คาริน่ามักจะลาพักงาน แม้ว่าเธอจะติดตามลูซี่ไปตลอด

เมื่อลูซี่พยายามโทรหาหรือตามหาเธอ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินลูซี่เลย

การเปลี่ยนแปลงนี้ดึงดูดความสนใจของลูซี่

เป็นเพราะเธอห่วงใยคาริน่า เธอกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เธอจึงสังเกตเห็นสิ่งนี้

ดังนั้นบ่ายวันหนึ่ง ลูซี่เห็นว่าเวลากับสถานที่เหมาะสม จึงขึ้นไปหาคาริน่าและถามว่า “ช่วงนี้เธอมีอะไรปิดบังพี่หรือเปล่า?”

คาริน่ายังไม่กลับมารู้สึกตัว "ฮะ?"

ลูซี่เห็นท่าทางมึนงงของเธอและรู้ว่าเธอเดาถูก

เธอเดาะลิ้นของเธอแล้วส่ายหัว

“คาริน่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เธอต้องบอกพี่ พี่จะช่วยเธอเอง ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร?”

ในที่สุด คาริน่าดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่กำลังพูดและหน้าแดงทันที

เธอโบกมือและพูดตะกุกตะกัก “พี่ลูซี่ ฉันไม่มีอะไร…”

ลูซี่มองเธอและถามอย่างจริงจัง “จริงเหรอ? เมื่อพิจารณาจากวิธีการที่เธอทำเมื่อเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไร”

ใบหน้าของคาริน่าก็ยิ่งแดงขึ้น

เธอฝังหัวของเธอและพึมพำหลังจากนั้นเป็นเวลานาน “พี่ลูซี่ หนูจะควบคุมตัวเองให้เร็วที่สุด พี่สามารถมั่นใจได้เลย ว่าสิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”

ลูซี่ตกตะลึงและคิดว่า คาริน่าเข้าใจเจตนาของเธอผิด