บทที่ 661 ทำอาหารให้ส่วนตัว

บรรดาภรรยาและสตรีผู้สูงศักดิ์เหล่านั้นมักจะไม่เคยแม้แต่จะเข้ามาในครัวด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำอาหาร

นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาคุ้นเคยกับมัน นอกจากนี้ห้องครัวคือโลกของพวกเขา พวกเขาจะทำทุกอย่างที่ครอบครัวของเจ้านายต้องการกิน

พวกเขาไม่เคยคิดว่าจู่ ๆ ลูซี่จะพูดว่าเธออยากทำอาหารด้วยตัวเอง

พี่โรสมองลูซี่ถือเมนูและดูอย่างจริงจัง

เธอรีบพูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณผู้หญิง ถ้าคุณอยากกินปลานึ่ง เราสามารถเปลี่ยนจานนี้เป็นปลานึ่งได้ คุณไม่จำเป็นต้องทำเอง

“ถ้าคุณอยากเปลี่ยนรสชาติ บอกเรา เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด คุณไม่จำเป็นต้องทำเองจริง ๆ”

ลูซี่มองดูพวกเขาและหัวเราะ

“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่มีปัญหากับฝีมือของคุณ ฉันแค่…”

เธอหยุดและราวกับว่าเธอจำอะไรบางอย่างได้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างอ่อนโยน

“ฉันแค่อยากจะขยับมือเล็กน้อย และลองทำมันด้วยตัวเอง คุณไม่จำเป็นต้องกลัวขนาดนั้น คุณก็สามารถทำธุระของคุณได้ ฉันแค่ต้องการความช่วยเหลือหรืออะไรก็ตาม ฉันจะถามคุณ”

เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้ พวกเขารู้ว่าเธอไม่ได้ทำอาหารเองเพราะเธอเบื่ออาหาร ซึ่งทำให้พวกเขาโล่งใจเล็กน้อย

พี่โรสพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยนะคะคุณผู้หญิง ฉันจะนำส่วนผสมที่คุณต้องการใช้ออกมา”

ลูซี่พยักหน้า "อ้อ ขอบคุณนะ"

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันเป็นเรื่องที่ฉันควรทำ”

ลูซี่ปล่อยให้พี่โรสนำปลาออกมาทำความสะอาด จากนั้นเธอก็เริ่มปรุงปลานึ่งตามขั้นตอนด้วยตัวเอง

พี่โรสและคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าลูซี่ทำอาหารเป็น ตอนแรกพวกเขากังวลเล็กน้อย โดยคิดว่าถ้าเธอทำพัง พวกเขาจะต้องเป็นคนทำความสะอาดความวุ่นวายนั่น

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเริ่มทำอาหาร พวกเขารู้ว่าไม่เพียงแต่ลูซี่รู้วิธีทำอาหาร เธอยังเก่งและแม่นยำอีกด้วย เธอไม่เหมือนคนที่โดนเอาอกเอาใจจนนิสัยเสียเลย

พวกเขาทั้งหมดประหลาดใจมาก หลังจากที่ลูซี่หมักปลาไว้ยี่สิบนาทีแล้ว เธอก็เริ่มทอดมัน

ลูซี่คุยกับพี่โรสและคนอื่น ๆ ขณะปลากำลังทอดและยิ้ม “อย่าประมาทปลาทอดตัวนี้ ต้องทอดให้สุกเหลืองทั้ง 2 ด้าน แต่ห้ามทอดแรงไป ไม่งั้นปลาจะขาด เป็นการทดสอบทักษะและการควบคุมความร้อนจริง ๆ”

พี่โรสเห็นว่าลูซี่รู้วิธีทำอาหารได้จริง ๆ และชื่นชมเธอในใจ เธอประทับใจอย่างจริงใจ

เธอยังยิ้ม “ไม่เป็นไรใช่ไหม? ถ้ามันมากเกินไปมันก็จะไหม้ แต่ถ้าน้อยไป คุณก็จะไม่ได้กลิ่นที่ต้องการ และปลาที่ออกมาจากกระทะก็จะขาดรสชาติ มันไม่ใช่งานง่าย ๆ เลย”

ลูซี่หัวเราะ หลังจากทอดปลาแล้วเธอก็เริ่มต้มน้ำ

เนื่องจากพนักงานในครัวมักจะยุ่งอยู่ในครัว พวกเขาจึงไม่ค่อยได้ออกไปไหน ยิ่งไปกว่านั้น ลูซี่ก็ยุ่งมากและปกติไม่ค่อยใช้เวลาอยู่ที่บ้าน ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เวลาร่วมกันน้อยมาก

ด้วยเหตุนี้ คนใช้จึงไม่เข้าใจเธอ และคิดว่าเธอเป็นคนที่เข้าถึงได้ยาก

พวกเขาคิดว่าเธอจะคล้ายกับคุณผู้หญิงของตระกูลที่ร่ำรวยที่พวกเขาเคยรับใช้มาก่อน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยคาดหวังว่าลูซี่จะเป็นมิตรและคุยง่ายได้ขนาดนี้

เธอไม่ได้วางท่าเหมือนคุณผู้หญิงรวยหรือคนดังเลย

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและความคิดเห็นของพวกเขาเกี่ยวกับเธอก็ดีขึ้น

หลังจากลูซี่ใส่ปลาลงในหม้อเพื่อนึ่ง เธอโทรหาโจเอลและขอให้เขากลับมาทานอาหารเย็นในคืนนี้ไว ๆ

โจเอลรู้ว่าเธอจะถ่ายทำเสร็จและจะกลับมาในวันนี้

อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่าเธอทำอาหารเอง

หลังจากสัญญากับเธอทางโทรศัพท์ เขากลับมาก่อนหกโมงเย็น

ลูซี่เห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เธอจึงสั่งให้สาวใช้เสิร์ฟอาหาร

แน่นอนว่าอาหารเย็นเต็มไปด้วยสีสันและรสชาติที่ดี

เนื่องจากมีเพียงพวกเขาแค่สองคน ลูซี่กับโจเอลไม่ใช่คนที่สิ้นเปลือง ถึงแม้ว่าจานจะอุดมสมบูรณ์ แต่จานแต่ละจานก็เล็ก

โจเอลเพียงแค่เหลือบมองคร่าว ๆ และไม่สนใจมันมากนัก

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นปลานึ่งอยู่กลางโต๊ะอาหาร ดวงตาของเขาก็หยุดลงทันใด