บทที่ 665 เข้าใจผิด

ไม่นานก็เสิร์ฟอาหารที่มีสีสันและหอมกรุ่น

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่อาหารตรงหน้าและถามพี่โนแลน “ของพี่ล่ะ?”

ชายคนนั้นพูดอย่างเฉยเมยว่า “พี่กินแล้ว”

เขานั่งลงตรงข้ามกับเธอและหยิบหนังสือขึ้นมาเริ่มอ่าน

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ หญิงคนนั้นก็ไม่ได้พยายามถามเพื่อให้กินอีก

หลังจากที่เธอทานอาหารเสร็จแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างจานและทักทายพนักงานในร้านอาหาร ก่อนที่จะพาเธอออกมา

ขณะเดินอยู่บนท้องถนน ใบหน้าอันน่าทึ่งของผู้หญิงคนนี้และอารมณ์เฉพาะตัวของเธอ ดึงดูดสายตาผู้อื่นได้อย่างบ่อยครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกอึดอัดเมื่อถูกจ้องมอง เธอดึงเบาๆ ที่มุมเสื้อคลุมของชายคนนั้น กระซิบว่า “พี่โนแลน พวกเขา…”

ใบหน้าของชายคนนั้นค่อนข้างเย็นชา เขามองอย่างเฉียบขาดไปยังผู้คนที่กำลังจ้องมองและตะคอก “คุณมองอะไร? ระวังไว้ผมจะควักลูกตาของคุณออกมา”

คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่มีทั้งรวยหรือสูงส่ง

แม้ว่าคนธรรมดาจะร่ำรวย พวกเขาอาจจะไม่สามารถมาที่นี่ได้

ดังนั้น เมื่อชายคนนั้นพูดเช่นนี้ ย่อมมีคนที่ไม่มีความสุข

“ใครมองคุณ? คุณมีทองคำบนใบหน้าหรือไง? คุณกำลังเ

โวยวายอะไร? คุณคนสวยยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่คุณออกนอกหน้ามานี่…”

คน ๆ นั้นยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ เมื่อชายที่ชื่อโนแลนหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับบุคคลนั้น แต่ถูกผู้หญิงคนนั้นหยุดเบา ๆ

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะทะเลาะกับคนในที่สาธารณะ จึงดึงชายคนนั้นกลับมาพร้อมกระซิบว่า “ลืมมันไปซะ”

จากนั้นเธอก็หันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนด้วยรอยยิ้มที่เข้าใจบนใบหน้าของเธอ

“คุณค่ะ เพื่อนของฉันเพียงก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องฉัน ฉันขอโทษด้วย ถ้าเขาทำให้คุณโกรธเคืองเพราะคำพูดของเขา”

ชายวัยกลางคนไม่ใช่คนไร้เหตุผล เขาไม่ชอบทัศนคติที่เอาแต่ใจของผู้ชายที่ชื่อโนแลน

เมื่อได้ยินผู้หญิงคนนั้นพูดแบบนั้น เขาก็ยิ้มออกมาทันทีเช่นกัน

เขาหัวเราะและพูดว่า “ไม่มีปัญหาถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อคุณพูดแบบนี้แล้ว ผมก็คงจะไม่โต้เถียงอะไร ขอทราบชื่อคุณผู้หญิงได้ไหมครับ? ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณที่ไหนมาก่อนเลย”

ชายที่ชื่อโนแลนพูดอย่างเย็นชาว่า “มีผู้หญิงมากมายในโลกนี้ คุณเห็นพวกเขาทั้งหมดแล้วหรือไง?”

ชายอีกคนสำลักทันที

เมื่อเห็นสถานการณ์เลวร้ายอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นก็รีบดึงชายที่ชื่อโนแลนไว้ข้างหลังเธอและยิ้มเบา ๆ ให้ชายอีกคน “ฉันไม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ดังนั้น แน่นอนว่าพวกเราคงไม่เคยเจอกันมาก่อน ฉันชื่อเอมิเลีย จาโร ยินดีที่ได้รู้จัก"

ชายคนนั้นยิ้มทันทีเมื่อได้ชื่อของเธอ

“เอมิเลีย จาโร ช่างเป็นชื่อที่ดีจริง ๆ คุณจาโร ผมชื่อเจอรัลด์ เอลเมอร์ ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของเอลเมอคอร์ปอเรชั่น นี่คือนามบัตรของผม ยินดีที่ได้รู้จัก”

เขาหยิบนามบัตรออกมาแล้วยื่นให้เอมิเลีย

เอมิเลียไม่ได้ปฏิเสธ เธอยังดูมันอย่างระมัดระวังหลังจากได้รับมันก่อนที่จะใส่มันลงในกระเป๋าของเธอ

“ฉันยังมีเรื่องต้องทำ ดังนั้นฉันจะไม่รบกวนคุณเอลเมอร์แล้วนะคะ”

คุณเอลเมอร์ยิ้ม “มันไม่รบกวนเลย อีกอย่าง ผมก็พักอยู่ในห้องตรงนั้น คุณสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณว่าง มันเป็นโชคชะตาที่เราได้มาพบกัน ดังนั้นเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้เสมอ”

เอมิเลียพยักหน้า อย่างเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย

คุณเอลเมอร์ยังเป็นคนมีไหวพริบ และไม่พูดอะไรอีกหลังจากเห็นสิ่งนี้

ทั้งสองโบกมือลา