บทที่ 664 ยอมรับความผิดพลาดของเขา

ลูซี่เบิกตากว้างและมองโจเอลอย่างไม่เชื่อสายตา และกัดฟัน “คุณไม่รู้ว่าฉันโกรธอะไรใช่ไหม? คุณไม่มีความคิดที่น่าสยดสยองเกี่ยวกับสิ่งที่คุณทำเหรอ?”

โจเอล “???”

เขาทำอะไรลงไป?

'ความคิดบ้า ๆ’ อะไรที่เขาควรจะมีงั้นเหรอ?

อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ได้สอนเขาว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะโกรธเรื่องอะไรก็ตาม ไม่ควรถามอะไร ณ จุด ๆ นี้การถามอะไรจะผิดไปหมด

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือขอโทษเท่านั้น

ดังนั้น โจเอลผู้ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมากจึงพูดอย่างจริงจังว่า “ผมขอโทษ ภรรยา ผมผิดไปแล้ว"

ลูซี่ตกตะลึงทันที

ไฟที่เธอเตรียมจะขว้างก็พังลงจนหมด ราวกับว่าลูกโป่งแตกเพราะคำขอโทษนี้

เธอมองมาที่เขาและสูดอากาศเข้าไปลึก หลังจากนั้นสักครู่หนึ่ง

“อย่าคิดว่าฉันจะให้อภัยคุณ เพียงเพราะคุณขอโทษฉันนะ ฮึ่ม”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ โจเอลก็เกลี้ยกล่อมเธออย่างรวดเร็ว “ภรรยาครับ ผมผิดไปแล้วจริง ๆ”

จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปและกอดเธอ

ความโกรธในหัวใจของลูซี่ได้หายไปเป็นส่วนใหญ่แล้ว แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม “คุณผิดอะไร?”

โจเอล “...”

เขาอยากจะพูดว่า 'ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะ ว่าผมผิดอะไร'

อย่างไรก็ตาม นี่คือสิ่งที่เขาไม่กล้าพูดโดยตรง หลังจากคิดและทบทวนในหัวของเขาทุกสิ่งที่เขาเคยเจอและเจอระหว่างทางมาก่อน ดวงตาของเขาก็นึกออกในที่สุด

เขามองดูลูซี่และพูดอย่างไม่แน่ใจ “ผม… ไม่ควรจ้องมองผู้หญิงคนนั้น?”

เขาลองดูอย่างมืดมนและในใจ เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากใล

สีหน้าของลูซี่เปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด

โจเอลเห็นสิ่งนี้และรู้ว่าเขาเดาถูก

นอกจากความโล่งใจอย่างมากแล้ว ยังมีความอ่อนหวานและการเฉลิมฉลองอยู่ในใจ

เขายิ้ม “ภรรยา คุณหึงผมเหรอ?”

เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ลูซี่จ้องมองเขาอย่างชั่วร้าย

เธอกัดฟันพูดว่า “คุณดูภูมิใจในตัวเองมากเลยนะ”

โจเอลหัวเราะคิกคักและอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา กอดเอวเธอและยิ้มให้เธออย่างไร้ยางอาย “ผมเหรอ? ผมแค่รู้สึกมีความสุขสุด ๆ ที่คุณหึง เพราะมันหมายความว่าคุณยังห่วงใยผมจากใจ”

ลูซี่เย้ยหยันและไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นสิ่งนี้ โจเอลอธิบายว่า “ความจริงก็คือ ผมไม่ได้จ้องผู้หญิงคนนั้นเพราะผมเห็นว่าเธอสวย”

ลูซี่กลอกตาใส่เขา “โกหก”

โจเอลรีบยกมือขึ้น "จริง ๆ นะ ผมสาบานกับพระเจ้าได้เลย ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่สวยเท่าคุณหรอก ยังไงคุณก็เป็นภรรยาที่ผมรักใช่ไหม?”

จากนั้นเขาก็เอนตัวเข้าไปจูบเธออย่างไม่ละอายใจ

ลูซี่ตบหน้าเขาด้วยความรังเกียจและพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณจะพูดอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว”

ภาพลักษณ์ที่เย่อหยิ่งและไม่พอใจของเธอนั้น อดไม่ได้ที่จะทำให้โจเอลยิ้ม

เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และหัวเราะ “คุณอาจไม่เชื่อผม แต่ถ้าผมไม่ได้เห็นกับตา ผมก็คงไม่เชื่อว่าจะมีความบังเอิญเกิดขึ้นบนในโลกนี้”