บทที่ 663 ความงามลึกลับ

มีป่าดอกพีชอยู่ข้างหน้าพวกเขา เนื่องจากเป็นเดือนมิถุนายนแล้ว ดอกพีชจึงเหี่ยวเฉาไปนานแล้ว แต่กลับกลายเป็นผลที่ยังไม่สุก ซึ่งก็สวยงามเช่นกัน

ลูซี่ชอบทิวทัศน์และดึงโจเอลไปอย่างรวดเร็ว

“ว้าว ดูลูกพีชทั้งหมดนี้สิ”

โจเอลยิ้ม “พวกมันยังไม่สุก อย่าเลือกพวกเขา”

จากนั้นลูซี่จึงดึงมือที่กำลังจะหยิบผลไม้กลับคืนมา เธอมองไปยังป่าพีชที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาและถามว่า “คุณคิดว่าอะไรอยู่อีกด้านหนึ่ง?”

ป่าพีชครอบคลุมพื้นที่กว้างมาก และต้นไม้ก็ถูกปลูกไว้อย่างหนาแน่นจนมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่อีกด้านด้วยตาเปล่า

เขาส่ายหัวและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผมก็ไม่รู้”

ลูซี่ดึงมือของเขาและเดินไปข้างหน้า

“เราไปดูกันเถอะ”

โจเอลไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าไปข้างในด้วยกัน

ป่านั้นใหญ่มาก เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่ามีใครคนหนึ่งจะใช้ที่ดินผืนใหญ่เช่นนี้ปลูกต้นพีชในสถานที่อย่างเมืองหลวง ซึ่งทุกตารางนิ้วของที่ดินมีค่ามหาศาลเลยล่ะ

ทั้งสองไม่ได้เดินนานมากนัก ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงพิณจากข้างใน

ดูเหมือนว่าเสียงไม่ได้มาจากเครื่องดนตรีสมัยใหม่ มันดูเหมือนเป็นเสียงดนตรีดั้งเดิมมากกว่า

ลูซี่เคยแสดงละครสมัยเก่ามาก่อนและเคยสัมผัสกับเครื่องดนตรีอย่างกู่เจิงและพิณ เธอได้เรียนรู้วิธีการเล่นเพียงผิวเผินเท่านั้น เพื่อประโยชน์ในการถ่ายทำ

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะบอกได้ว่าสิ่งที่เธอได้ยินในตอนนี้คือเพลงจากกู่เจิง

ดวงตาของเธออดไม่ได้ที่จะสนุกสนานมากขึ้น ขณะที่เธอดึงมือของโจเอล “มันเป็นเสียงของกู่เจิง ดูเหมือนว่ามีใครบางคนกำลังเล่นกู่เจิงอยู่ข้างหน้านี้เอง”

โจเอลก็ได้ยินมันเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเธอดูสนใจมาก เขาจึงแนะนำว่า “ไปดูกันไหม?”

ลูซี่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น และพวกเขาเดินไปที่ต้นเสียงพร้อมกัน

พวกเขาไม่ได้เดินไปไกล ก่อนที่พวกเขาจะเห็นโต๊ะหินกลมวางอยู่ข้างหน้าพวกเขาใต้ต้นพีช

ถัดจากโต๊ะหินมีเก้าอี้เตี้ยเป็นวงกลม ผู้หญิงในชุดผ้ามัสลินสีฟ้าอ่อนนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งโดยหันหลังให้พวกเธอ เล่นกู่เจิง

ทิวทัศน์ เสียงกู่เจิง และบุคคล...

ลูซี่รู้สึกราวกับว่าเธออยู่ในความฝัน ราวกับว่าป่าทึบแห่งนี้เป็นกุญแจที่พาพวกเขาผ่านกาลเวลามาสู่สมัยโบราณ

ความอยากรู้อยากเห็นในหัวใจของเธอไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

ทั้งสองค่อยๆ เข้ามาใกล้ขณะที่เสียงกู่เจิงยังคงดำเนินต่อไป เพราะพวกเขากลัวที่จะรบกวนเธอ พวกเขาจึงหยุดดู อยู่ห่างออกไปเกือบสิบก้าว

พวกเขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นและฟังอย่างเงียบ ๆ

อากาศในป่าไม่ร้อนเหมือนข้างนอก

แม้กระทั่งเวลาสิบเอ็ดโมง ร่มเงาของใบไม้ก็บังแสงที่แผดเผาได้มาก

มีลมพัดมาจากที่ไกล ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจกับความเย็นอีกชั้นหนึ่ง

ลูซี่ชอบความรู้สึกในช่วงเวลานั้น เธอยิ้มและยืนอยู่ที่นั่น โยกเบา ๆ ตามทำนองเพลง

ผ่านไปประมาณสองถึงสามนาที ในที่สุดเพลงก็หยุดลง

คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นและหันมาหาพวกเขา

ลูซี่ต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนที่สวยมาก

เธอทำงานในวงการบันเทิง นอกจากจะเป็นนางงามแล้ว เธอยังได้เห็นนางงามอีกมากมาย

เธอเคยคิดว่าสิ่งที่เธอเห็นมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอคงได้เห็นความงามเกือบทั้งโลก และเธอก็จะไม่ตกตะลึงไม่ว่าใครจะดูสวยขนาดไหนก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ความจริงบอกเธอว่าในโลกนี้ ย่อมมีคนที่สวยงามกว่าเสมอ

ความร้ายกาจที่เกิดจากความงามนั้นสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดได้