บทที่ 667 เล่นกอล์ฟด้วยกัน

ขณะที่เอมิเลียพูดนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้นมองโจเอลก่อนที่จะพูดว่า “แม่ของคุณชื่อ นาตาลี ไรท์ ใช่ไหม?”

แม้ว่าโจเอลจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเขาได้ยินชื่อแม่ของเขาออกมาจากปากของหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าเขา ความรู้สึกเล็กน้อยก็แวบเข้ามาในหัวใจของเขา

เขาไม่ได้เปิดเผยอารมณ์ใด ๆ และเพียงแค่พยักหน้า “ใช่ คุณรู้จักเธอด้วยเหรอ?”

คราวนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเอมิเลียเริ่มอุ่นขึ้น

“ใช่ ฉันรู้จักเธอ”

แน่นอนว่าเธอรู้จักเธอ

ตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอไล่ตามเธอและเรียกพี่ใหญ่ของเธอ!

เธอเป็นพี่สาวที่ดีที่คอยดูแลและปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นน้องสาวแท้ ๆ

น่าเสียดายที่โชคชะตาช่างโหดร้าย เธอทำให้พี่สาวของเธอผิดหวัง กระทั่งวันนี้เธอก็ยังไม่เห็นหน้าเธออีกเลย!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเอมิเลียก็หรี่ลง

ในขณะนั้นลิฟต์ก็ส่งเสียงดัง เสียงนั้นกระทันหันเล็กน้อยในบรรยากาศที่เงียบ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันช่วยทั้งสามคนให้พ้นจากความเขินอายที่มากขึ้น

เอมิเลียมองดูเลขที่ชั้นและพูดว่า “นี่คือชั้นที่พักของฉัน”

ลูซี่และโจเอลพยักหน้าและเห็นเธอออกจากลิฟต์ ลูซี่โบกมือให้เธออย่างเป็นมิตร

“เจอกันใหม่คราวหน้านะ พี่จาโร”

เอมิเลียหันกลับมาและพยักหน้าอย่างสุภาพก่อนจะจากไป

ลิฟต์ขึ้นไปอีกสองชั้นก่อนจะถึงชั้นที่ลูซี่และโจเอลพักอยู่

เธอจับมือโจเอลขณะที่พวกเขาเดินไปที่ห้อง และถามว่า “โจเอล เธอคิดว่าเธอคือผู้หญิงในภาพในหนังสือของลุงฟอสเตอร์จริง ๆ เหรอ?”

สีหน้าของโจเอลหนักแน่นและเขาพยักหน้าหนักแน่น "ใช่แน่นอน"

ลูซี่งุนงงและขมวดคิ้ว

“คุณไม่ได้บอกว่าผู้หญิงคนนั้นเสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วเหรอ? เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

อันที่จริง โจเอลก็คิดไม่ออกเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม ถ้าผู้หญิงคนนั้นดูคล้ายกับคน ๆ นั้นมากและรู้จักพ่อกับแม่ของเขาด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยมันต้องเป็นเธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ริมฝีปากของเขาก็ผละออกและพูดว่า “ผมก็ไม่แน่ใจ ผมจะหาโอกาสไปถามพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะในวันอื่นล่ะกัน”

ลูซี่รู้ว่าไม่มีวิธีอื่นนอกจากนี้แล้ว เธอจึงพยักหน้า

ทั้งสองกลับมาที่ห้องของตัวเอง โจเอลสั่งอาหารแล้วนั่งกับลูซี่บนโซฟาเพื่อดูทีวี

ไม่กี่นาที อาหารก็ถูกนำส่ง

มีปลานึ่งของโปรดของลูซี่ โจเอลหยิบก้างออกให้เธอและวางเนื้อลงในชามของเธอ "กินเยอะ ๆ เราจะออกไปเล่นที่ด้านหลังในตอนบ่าย คุณจะเดินจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ดังนั้นอย่าบ่นว่าหิว หลังจากที่เล่นไปสักพัก”

ลูซี่กินเนื้อที่เขาใส่ในชามอย่างเชื่อฟังและถามว่า “อะไรอยู่ข้างหลัง?”

“มีสนามกอล์ฟ คุณอยากลองเล่นไหม?"

ลูซี่ครุ่นคิดก่อนจะส่ายหัว "ไม่"

ชายคนนั้นยิ้ม “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสอนให้”

ลูซี่ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังอาหาร ทั้งสองพักเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงจนถึงเวลาสามโมงครึ่ง จากนั้นพวกเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไป

สนามกอล์ฟด้านหลังนั้นใหญ่มาก และช่วงนี้คนไม่เยอะ

ลูซี่หยิบไม้ตีกอล์ฟและยืนอยู่ที่นั่น ปล่อยให้โจเอลสอนเธอ

โจเอลจับเธอจากด้านหลังและจับมือเธอไว้ ปล่อยให้เธอจับไม้ไว้แน่น เขาสอนเธอใช้กำลังขณะทดสอบทิศทางและมุม

เขาพูดว่า “ดูนี่ ยืนแบบนี้ บิดเอวเบา ๆ แล้วพามาทางนี้ ใช่แล้ว... เหวี่ยงไป”

ลูซี่เม้มริมฝีปากของเธอ ปกติเธอไม่ชอบกีฬากลางแจ้งมากนัก ดังนั้นมันจึงเป็นครั้งแรกที่เธอเล่นกอล์ฟ จะบอกว่าเธอไม่ประหม่าก็คงเป็นเรื่องโกหก

เธอปฏิบัติตามวิธีที่ชายคนนั้นสอน และทดสอบทิศทางอย่างใจเย็น จากนั้นเธอก็จับอย่างแน่นแล้วเหวี่ยงออกไป