บทที่ 669 รักษาบาดแผลของเธอ

ลูซี่ แคทซ์จ้องมาที่เขาอย่างโกรธจัด

“คุณกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง?”

โจเอล ฟอสเตอร์ ยิ้มและยื่นมือออกลูบที่มุมปากของเธอเบา ๆ “ผมขอโทษ อารมณ์มันพาไป ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ เดี๋ยวจะพาไปหาหมอ”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงการไปหาหมอ ลูซี่หน้าแดง

เธอกัดฟันและพูดว่า “หุบปาก! ฉันไม่ไป ถ้าอยากไปก็ไปเองได้”

ท่าทางโกรธของหญิงสาวร่างเล็กดูเหมือนจะไม่ด้โกรธเคืองมากเท่าไร แต่เป็นการทำหน้าบูดบึ้งมากกว่า

โจเอลรู้สึกถึงแรงกระตุ้นที่โกรธจัดที่เขาต่อสู้อย่างหนัก ให้หายไปก่อนที่มันจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง

เพื่อหลีกเลี่ยงการทำบางสิ่งที่เขาจะเสียใจ เขาได้เปลี่ยนหัวข้อ

“เราจะกลับกันบ่ายนี้ มีที่อื่น ๆ ที่คุณอยากไปอีกไหม ผมจะไปกับคุณ”

ลูซี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จริง ๆ แล้ว มันหายากมากสำหรับเธอที่จะได้หยุดพักผ่อน ดังนั้นสิ่งที่เธอต้องการทำคืออยู่ในห้องเพื่อนอน เธอไม่อยากไปไหน

นอกจากนี้ การกระทำที่น่ารังเกียจของชายผู้นี้เมื่อคืนนี้ทำให้ร่างกายของเธอเจ็บปวดจนถึงตอนนี้ เธออยู่ในสภาพที่จะไปไหนไม่ได้

ดังนั้นเธอจึงส่ายหัว

เมื่อโจเอลเห็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีก หลังจากยืนยันเวลาที่จะรับประทานอาหารกลางวันแล้ว พวกเขาก็จะกลับบ้าน

เมื่อกลับไปที่ออร์คิด วิลล่า คนใช้ก็อยู่ที่นั่นทั้งหมด

เนื่องจากลูซี่นอนหลับไม่สนิทในคืนก่อน เมื่อเธอกลับถึงบ้าน เธอจึงพาตัวเองเข้าไปในห้องและหลับไป

โจเอลมีเรื่องบริษัทที่ต้องจัดการในตอนบ่าย เขาจึงไปที่บริษัท

ลูซี่ไม่ได้หลับสนิท แต่เธอหลับไปนาน เธอตื่นขึ้นเป็นช่วง ๆ และกลับไปนอนต่อ ในที่สุดก็ตื่นตอนหนึ่งทุ่ม

ในฤดูร้อน กลางวันยาวนานกลางคืน ดังนั้นท้องฟ้าจึงยังไม่มืดสนิท เมื่อเธอตื่นนอนตอนหนึ่งทุ่ม

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอหรี่ตาและลุกจากเตียงเพื่อดึงม่านปิด เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ยามพลบค่ำข้างนอก เธอก็เหยียดร่างกายของเธอ

ท้องของเธอกำลังส่งเสียงประท้วง เธอรู้สึกหิวมาก

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินลงไปชั้นล่าง บังเอิญชนกับโจเอลที่เพิ่งกลับเข้ามา

เธอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนและถามว่า “คุณหายไปนานขนาดนี้เลยเหรอ?”

เมื่อพวกเขากลับมาก็ตอนบ่ายสองโมงนิด ๆ แล้วโจเอลก็ออกไปทันที มีเหตุเล็กน้อยจึงใช้เวลานานในการแก้ไข

โจเอลชำเลืองมองเธอแล้วตอบว่า “จริงๆ แล้ว ผมเสร็จตั้งแต่หกโมงแล้ว ก็เลยแวะซื้ออะไรสักอย่าง”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงแอบเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ และเดินขึ้นไปหาเธอ เขาคว้าเอวเธอผลักเธอเข้าไปในห้องนอน

ลูซี่บ่นพร้อมกับขมวดคิ้ว “ทำอะไรน่ะ? ฉันหิว ฉันอยากกินอาหารเย็น”

โจเอลเกลี้ยกล่อมเธออย่างอ่อนโยน “เราค่อยกินทีหลัง ใช้เวลาแค่นาทีเดียว ผมสัญญา”

ดังนั้น ลูซี่จึงยอมให้ตัวเองถูกพาตัวไปที่ห้องนอน

เธอคิดว่าชายคนนี้จะทำอย่างอื่น แต่เขากลับหยิบหลอดครีมออกมาจากกระเป๋าของเขา เธอเพ่งสายตามอง นั่นมันขี้ผึ้งทาแผลตรงที่มุมปากไม่ใช่เหรอ?

ใบหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอไม่แยแสเปลี่ยนเป็นสีแดงบีทรูทในทันที เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขาเกลี้ยกล่อมเธอโดยพูดว่า “ผมไปโรงพยาบาลเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กมาแล้ว และได้สิ่งนี้จากแพทย์ ถือว่าได้ผลมาก แค่ใช้ครั้งเดียวก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว คืนนี้จะไม่รู้สึกเจ็บมาก เมื่อคุณกิน”

ลูซี่หักข้อนิ้ว กัดฟันและคำราม “โจเอล ฟอสเตอร์!”

โจเอลไม่อยากทำให้เธอโกรธ เขาจึงพยายามทำให้เธอสงบลง “ผมขอโทษ ผมขอโทษ มันเป็นความผิดของผมเอง สามีคนนี้ตื่นเต้นเกินไปและช่วยไม่ได้ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมสัญญา”

ลูซี่ไม่มีทางเลือก เมื่อหวนนึกถึงความเจ็บปวดที่เธอกินอาหารกลางวันในวันนี้ เธอจึงยอมปล่อยไปและอนุญาตให้เขาทาครีมให้เธอ

ครีมไม่มีกลิ่นเฉพาะ อันที่จริงแล้ว ทาลงบนแผลแล้วรู้สึกเย็นสบาย

หลังจากทาครีมแล้ว ลูซี่ก็ตรวจดูเงาสะท้อนของเธอในกระจก ไม่มีร่องรอยใด ๆ รอบ ๆ ปากของเธอ ดังนั้นครีมจึงอาจซึมซับทันทีที่ทา นี่เป็นสิ่งที่ดี

ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครสังเกตเห็น ซึ่งจะยิ่งน่าอายมากขึ้นไปอีก