บทที่ 672 หน้าสิ่วหน้าขวาน

เอมิเลียพยักหน้า ขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองที่ลูซี่ด้วยท่าทีขอโทษ เธอยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า “ขอโทษนะ คุณแคทซ์ ฉันไม่ค่อยสบาย ฉันเลยต้องกลับไปพักผ่อน”

ลูซี่ยิ้ม "ไม่มีปัญหา ฉันก็กำลังจะกลับเหมือนกัน”

เธอหยุดก่อนจะพูดต่อ “ทำไมคุณถึงไม่สบาย? เมื่อก่อนแม่ฉันป่วยหนัก เลยพาแม่มารักษาที่เมืองหลวง ฉันรู้จักหมอเก่ง ๆ หลายคน ถ้าคุณต้องการ ฉันสามารถแนะนำพวกเขาให้คุณได้”

เอมิเลียยิ้มแต่ส่ายหัว "ไม่เป็นไร นี่คือความเจ็บป่วยเก่าที่รักษาไม่หาย”

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับสเปนเซอร์ “พี่โนแลน ไปกันเถอะ”

สเปนเซอร์พยักหน้าและพยุงเธอขึ้น ก่อนจะออกไปด้วยกัน

ลูซี่จ้องมองร่างที่จากไปของพวกเขาเป็นเวลานาน ก่อนจะลุกขึ้นจากไป อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างที่ลูซี่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น หลังจากเธอจากไปไม่นาน

ในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า เอมิเลียและนาตาลีบังเอิญพบกัน

ในตอนที่สเปนเซอร์ไปเอารถแล้ว เอมิเลียก็รอเขาอยู่ ในเวลาไม่ถึงสองนาที มีรถมาจอดตรงหน้าเธอ ตามด้วยนาตาลีก็โผล่ออกมาจากรถ

ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ก่อนที่การแสดงออกทั้งสองจะเปลี่ยนไปอย่างมาก

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" นาตาลีโกรธจัดอย่างที่คาดไว้ เธอมองไปทางซ้ายและขวา ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ ก่อนที่จะดึงเอมิเลียเข้ามุม

จากนั้นเธอก็จ้องที่เธออย่างเฉียบขาดแล้วพูดว่า “ฉันบอกเธอไม่ใช่แล้วเหรอว่า เธอไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมา? เธอมาทำอะไรที่นี่? คิดจะทำอะไร?”

เอมิเลียเพียงแค่ยืนอยู่ในภวังค์ เพราะเธอไม่มีเวลาตอบสนอง

ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์คำรามก็ดังขึ้น ทันใดนั้น รถสีดำคันหนึ่งก็หยุดอยู่ข้างพวกเขา

สเปนเซอร์ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและก้าวเข้ามาหาพวกเขา จากนั้นเขาก็ดึงเอมิเลียที่มึนงงไปข้างหลังเขา

"คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เขาตะคอกด้วยความโกรธ

เสียงตะคอกนี้ไม่ได้ทำให้นาตาลีตกใจ แต่มันทำให้เอมิเลียรู้สึกตัว

เอมิเลียมองไปยังบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แววตาตื่นตระหนกปรากฏบนดวงตาของเธอ และเธอก็อธิบายอย่างรวดเร็วว่า “พี่คะ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะกลับมา โปรดฟังคำอธิบายของฉัน…”

อย่างไรก็ตาม นาตาลีไม่ให้โอกาสเธออธิบาย เธอขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ "พอ! เอมิเลีย เธอสัญญาอะไรกับฉันไว้ในตอนนั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม มันไม่สามารถเป็นข้ออ้างสำหรับเธอที่จะฝ่าฝืนข้อตกลงได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เอมิเลียก็รู้สึกเหมือนกับว่าเธอเอามีดมาจ่อที่หน้าอกของเธอ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ

“พี่...”

นาตาลีมองเธอด้วยการเยาะเย้ย "อะไร? เธอคิดว่าเธอทั้งคู่สามารถจุดไฟความสัมพันธ์ของเธอใหม่ได้ใช่ไหม? เธอวางแผนที่จะเกลี้ยกล่อมเขาอีกครั้งใช่ไหม? เอมิเลีย ทำไมเธอถึงไร้ยางอายได้ขนาดนี้ เธอกำลังแสดงโชว์ความสงสารนี้เพื่อใคร? เธอคิดว่าฉันจะสงสารเธอสินะ ฝันไปเถอะ!”

"หุบปาก!" สเปนเซอร์ไม่สามารถรั้งตัวเองไว้ได้อีกต่อไป โดยไม่คำนึงถึงการประท้วงของเอมิเลีย เขาเดินไปข้างหน้าและดึงเธอไปข้างหลังเขา

จากนั้นเขาก็จ้องไปที่นาตาลีและพูดอย่างเคร่งขรึม “เอมมี่เป็นคนที่มีชีวิต เธอมีอิสระส่วนตัวของเธอ ไม่ว่าเธอจะต้องการกลับมาหรือไปไหนก็ตาม คุณไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง!”