บทที่ 673 ตามหาที่อยู่ของเขา

ในคืนนั้น เมื่อซาเวียร์กลับถึงบ้าน สายตาที่เฉียบแหลมของเขารู้ทันทีว่านาตาลีอารมณ์ไม่ดี

ใบหน้าของเธอบูดมากราวกับมีบางสิ่งที่เป็นหายนะได้เกิดขึ้นแล้ว

ตอนนี้ลูกชายทั้งสองคนไม่ได้อยู่บ้านด้วยแล้ว ซาเวียร์เป็นคนเดียวในบ้าน

ถ้ามีอะไรทำให้เธอโกรธ มันคงเป็นความผิดของเขา ท้ายที่สุดแล้ว นาตาลีจะไม่ทำงานหนักเพราะความผิดพลาดของคนรับใช้ เธอค่อนข้างมีความอดทน

ถ้าใครคนใดทำผิด เธอจะตำหนิพวกเขาเล็กน้อย หรือลงโทษถ้ากรณีนั้นมันแย่ที่สุด เธอจะไม่ทำหน้าบูดบึ้ง เพราะเหตุนี้

เมื่อคิดตามเหล่านั้น ซาเวียร์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อเขาเปลี่ยนรองเท้าที่ทางเข้าประตู เขานึกถึงทุก ๆ อย่างที่เขาทำในวันนี้ภายในใจ

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะคิดหนักแค่ไหน เขาก็ไปทำงานแต่เช้าตรู่ และอยู่ที่สำนักงานทั้งวัน เขาไม่ได้โทรหาเธอ ไม่เห็นเธอมากนัก ตามหลักแล้ว เขาไม่มีโอกาสทำให้เธอขุ่นเคือง

เขาคิดอย่างรอบคอบมากขึ้น วันนี้ไม่ใช่วันครบรอบแต่งงานหรือวันเกิดใคร มันก็ไม่ใช่โอกาสพิเศษเช่นกัน เขาไม่ได้โทรหาเธอหรือส่งของขวัญให้เธอ และเขาไม่ได้กลับบ้านดึก

ในช่วงเวลาสั้นนี้ไม่น่าจะเป็นความผิดของเขา

อย่างไรก็ตาม ทำไมเธอถึงโกรธมาก?

ซาเวียร์ไม่ใช่สามีที่เข้มงวด แต่เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว เขาจึงรู้สึกผิดต่อนาตาลีอยู่ตลอด ดังนั้นโดยส่วนใหญ่แล้ว เขาไม่ต้องการที่จะวิจารณ์เธอมากเกินไป

ตราบใดที่นาตาลีมีความสุข เขาก็จะทำเป็นไม่เห็น

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันเปลี่ยนเดือนเป็นเดือนจนกลายเป็นปี ซาเวียร์ถูกมองว่าเป็นประธานอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในฐานะประธานที่มีอำนาจมากในที่ทำงานแต่กลัวภรรยาที่บ้าน ข่าวลือเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออก แต่เขาไม่เคยใส่ใจที่จะโต้แย้งเป็นอย่างอื่น

แม้ว่าเขาจะถูกมองว่ากลัวภรรยาของเขาก็ตาม ข้อดีคือเขาไม่ต้องกังวลกับคนที่พยายามจะจีบเขาอีกต่อไป ชีวิตก็สงบสุขมากขึ้นด้วยวิธีนี้

เมื่อคิดอย่างนั้น เขาจึงเปลี่ยนสวมรองเท้าแตะในบ้านและเดินเข้าไป

“เฮ้ เป็นอะไรไป? วันนี้ใครจุดระเบิดในบ้านเรา? ทำไมคุณถึงโกรธ?" เขาพูดติดตลกอย่างตลกขบขัน ขณะที่ถอดเสื้อคลุมออก

เขาพยายามอย่างหนักที่ทำบรรยากาศที่น่าอึดอัดและตึงเครียดหายไป อย่างไรก็ตาม ไม่มีสาวใช้ที่มีงานยุ่งคนใดกล้าที่จะมีเสียงหายใจ

แม้แต่นาตาลีที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาก็ยังเงยหน้าขึ้นมองเขาเพียงครั้งเดียว ดูเหมือนเธอจะไม่กล้าคุยกับเขา

ซาเวียร์งุนงงเพราะเขารู้สึกเหมือนเธอไม่ใส่ใจ เขาหลงทางจากการที่นาตาลีไม่สนใจเขา ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่ห้องอาหารและถามว่า “อาหารเย็นพร้อมไหม?”

คนใช้ตอบอย่างสุภาพว่า “ท่านค่ะ พร้อมแล้วค่ะ”

“ถ้าอย่างงั้น มันกจะถึงเวลาแล้ว กินข้าวกันเถอะ”

คนใช้โค้งคำนับและมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว

ต่อจากนั้น ซาเวียร์หันกลับมาและเห็นนาตาลียังคงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่บูดบึ้ง หลังจากครุ่นคิด เขาก็เดินกลับมาดึงข้อศอกของเธอ “เฮ้ กินข้าวกันเถอะ”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่มือของเขาแตะแขนของนาตาลี เธอก็ผลักเขาออกไป

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” ซาเวียร์ตกตะลึง

ก่อนหน้านี้ เขาแค่สงสัยว่าเขาเป็นคนที่ทำให้เธอโกรธ แต่ตอนนี้ด้วยการปฏิเสธอย่างโจ่งแจ้งของเขา เขาจึงเป็นผู้กระทำความผิดอย่างแน่นอน

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ เขาขมวดคิ้วถามว่า “วันนี้คุณเป็นอะไรไป? ผมไม่ได้กวนคุณสักหน่อย ทำไมคุณถึงโกรธผมล่ะ?”

เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นคนที่ยอมรับความผิดพลาดของเขาที่มีต่อนาตาลีอยู่เสมอ ในขณะที่เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างเยือกเย็นเสมอ ต่อให้คน ๆ หนึ่งจะอดทนแค่ไหน เมื่อถูกปฏิบัติเช่นนี้มาเนิ่นนาน คน ๆ หนึ่งก็รู้สึกท้อแท้ได้เช่นกัน