บทที่ 687 วันที่น่าแปลกใจ

พวกเขามักจะทำให้เธอตกใจ โดยใส่หนูและแมลงสาบลงในอาหาร ฉีกหนังสือของเธอ แล้วหัวเราะเยาะเธอด้วยกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าเธอจะยังเล็กอยู่ แต่เด็กชายที่โตแล้วก็เริ่มมีพัฒนาการและตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างชายและหญิงมากขึ้น พวกเขารู้ว่าเธอสวย นิสัยดี ตัวเล็ก และไม่ชอบพูด

ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงเริ่มยื่นกรงเล็บเข้าหาเธอ

แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าทำอะไรมาก เพราะพวกเขาจะถูกลงโทษหากคณบดีรู้

ถึงกระนั้น พวกเขาจะบังคับให้เธอถอดเสื้อผ้า จับตัวเธอไปรอบ ๆ และแม้กระทั่งถูสิ่งที่น่าขยะแขยงสีขาวลงบนเธอ

เอมิเลียที่อายุยังไม่ถึงสิบปีก็พบกับสิ่งที่น่าขยะแขยง เจ็บปวด และมืดมนที่สุดในโลกมาแล้ว

ดังนั้นเมื่อครอบครัวไรท์มาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับบุตรบุญธรรม ในที่สุดพวกเขาก็เลือกรับเธอที่ดูเหมือนอ่อนแอที่สุด และธรรมดาที่สุดในบรรดาคนอื่น ๆ

เธอตกใจ แต่หลังจากนั้นเธอก็เต็มไปด้วยความสุข

ในที่สุดเธอก็สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ หนีการควบคุมของปีศาจเหล่านั้น และในที่สุดก็มีชีวิตใหม่เป็นของตัวเอง

ดังนั้นเอมิเลียจึงจากไปกับครอบครัวไรท์โดยไม่ลังเล

อันที่จริง วันเวลาของเธอดีขึ้น

เมื่อเธอมาถึงบ้านของพวกเขาครั้งแรก เธอไม่คุ้นเคย ดังนั้นเธอจึงระมัดระวังและกลัวมาก

เธอกลัวว่าพวกเขาจะไม่ชอบเธอ และเธอจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง

เธอจึงไม่กล้าพูดมาก กินมาก หรือแม้แต่พูดเสียงดัง

ต่อมาต้องขอบคุณความอดทนของแม่ในการปลอบโยนและเลี้ยงดูเธอ ในที่สุดเธอก็กล้าหาญที่จะพูดเสียงดัง และกล้ายิ้มอย่างมีความสุข

เอมิเลียเติบโตขึ้นทุกวัน ผิวของเธอเริ่มขาวขึ้น เธอสูงขึ้น มีรูปร่างผอมเพรียว และเธอก็ยังมีพรสวรรค์อีกด้วย

จากนั้นเธอก็เริ่มมีผู้คนชื่นชมในสายตาของทุกคน เธอไม่ใช่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ไม่ธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นหงส์ที่สวยงาม

อย่างไรก็ตาม โลกนี้ไม่ยุติธรรมเสมอไป

พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าเธอทำงานมามากแค่ไหนเพื่อเป็นตัวเธอเองเป็นคนที่ดีและมั่นใจ

แต่ในบ้านหลังนั้น มีใครบางคนที่คอยอยู่เหนือเธอเสมอไม่ว่าเธอจะทำได้ดีเพียงใด

คนนั้นคือ นาตาลี ไรท์

เธอสวยและโดดเด่นมาก แม้ว่าเธอจะไม่อ่อนโยน แต่หลายคนชอบเธอเพราะเธอเป็นคนตรงไปตรงมา

เธอไม่ได้มีความสามารถเท่า แต่ทุกคนคิดว่ามันไม่สำคัญเพราะเธอฉลาด ดังนั้นเธอจึงสามารถครอบครองธุรกิจของครอบครัว และยังดีกว่าทุกคน

เธอมักจะมองผู้คนโดยเงยหน้าขึ้นมองและดวงตาที่ดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะทุกคนก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

เมื่อเปรียบเทียบกับเธอแล้ว เอมิเลียที่พยายามทำให้คนอื่นพอใจอยู่เสมอกลับดูขี้ขลาด

ราวกับว่าหงส์กำลังถูกเปรียบเทียบกับนกฟีนิกซ์ ไม่ว่าหงส์จะสวยงามเพียงใด หงส์ก็ยังคงถูกบดบังด้วยนกฟีนิกซ์ที่สง่างาม

จากนั้นเป็นต้นมา เธอเข้าใจว่าเธอไม่มีวันเอาชนะนาตาลีได้

แม้ว่าเธอจะทำงานหนักมาตลอดชีวิต แต่ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะไปถึงจุดสูงสุดของนาตาลี

ดังนั้นเอมิเลียจึงยอมแพ้ เธอไม่ได้ไล่ตามหรือแข่งขันเพื่ออะไรจนกว่าบุคคลนั้นจะปรากฏตัว

เขาเป็นแสงสว่างในชีวิตของเธอ! เธอจะเต็มใจที่จะสูญเสียแสงที่เธอพบในที่สุดได้อย่างไร

พี่สาวของเธอซึ่งดีกว่าเธอในทุกสิ่ง ได้รับสิ่งมากมายในโลกนี้ไปแล้ว ทำไมเธอยังต้องการต่อสู้เพื่อเขาด้วยล่ะ?

ในอดีต เอมิเลียไม่เข้าใจ

หลังจากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เริ่มเข้าใจ แต่เธอรู้ว่าความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้นแล้ว และไม่สามารถยกเลิกได้

ความคิดของเอมิเลียลอยไปไกล และในขณะนั้น เกือบจะเหมือนกับว่าเธอได้สัมผัสชีวิตของเธออีกครั้ง

ช่วงเวลาแห่งความสุข เศร้า ลำบาก และโชคดีทั้งหมดของเธอ… แต่ละช่วงเวลาฉายแวววับต่อหน้าต่อตาเธอราวกับฉากในภาพยนตร์