บทที่ 686 ปีที่ผ่านมา

ในที่สุด เมื่อนาตาลีกำลังจะก้าวออกจากประตู เอมิเลียก็คุกเข่าลงพร้อมกับเสียงดังตุ๊บ

“พี่สาว ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย! สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นความผิดของฉัน ฉันรู้แล้วว่าความผิดพลาดของตัวเอง ในช่วง 26 ปีที่ผ่านมา ฉันโทษและบ่นตัวเอง ฉันเกลียดตัวเอง. ทำไมฉันถึงเป็นคนโง่ที่วางแผนอุบายต่อต้านพี่ และพี่ซาเวียร์?

“แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กและไร้เดียงสา เมื่อฉันพบเขา ฉันไม่รู้ว่าคุณทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว ฉันคิดเสมอว่าเขาชอบฉัน แต่เพราะฉันยังเด็ก เราเลยไม่ได้พูดถึงมัน

“พอฉันรู้ทีหลังว่า การดูแลพิเศษที่เขามีต่อฉันก็แค่เพราะฉันเป็นน้องสาวของพี่ ฉันอิจฉา! อิจฉาจนแทบจะเป็นบ้า

“ฉันถามเสมอว่าทำไมพี่ถึงมีทุกอย่างตั้งแต่เกิด ทั้งความสวย ครอบครัว สถานะ และเงินทอง พี่ไม่จำเป็นต้องทำงานอะไรเลย พี่สามารถได้ทุกอย่างได้เพียงแค่ยกมือ

"แล้วฉันล่ะ? แม้ว่าฉันจะเป็นลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวไรท์ ทุกคนก็รู้ว่าฉันเพิ่งถูกครอบครัวไรท์ซื้อมาเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของพี่

“เพราะพี่เป็นลูกสาวคนเดียวของพวกเขา พวกเขาปฏิบัติต่อพี่เหมือนอัญมณีล้ำค่า พวกเขายินดีที่จะซื้อคนที่มีชีวิตอิสระ เพื่อมาป็นของเล่นของคุณ

“ฉันไม่ต่างจากตุ๊กตาตัวอื่น ๆ ในห้องของคุณ! คุณคิดว่าฉันมีความสุขไหม ไม่! ฉันไม่มีความสุขเลย!”

“ทุกคนรู้ว่าพี่เก่ง พี่จึงสามารถสนุกกับทุกสิ่งในโลกได้ แต่แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นเพียงเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่ข้างพี่

“ทุกคนต่างจับจ้องมาทีพี่ พี่ ฉันล่ะอิจฉาจริง ๆ! แต่ฉันไม่มีทางเลือก ฉันไม่มีชีวิตแบบนั้น ฉันไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิงที่รวย ฉันถูกรับมาเลี้ยงเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของพี่ เพราะครอบครัวของพี่รู้สึกดี

“ดังนั้นฉันจึงไม่มีอะไรจะพูด และไม่กล้าพูดอะไร ฉันไม่มีแม้แต่ความหวังในชีวิตนี้ แต่เพื่อตอบแทนครอบครัวไรท์ ฉันเต็มใจทำทุกอย่างตามที่ขอ

“แต่เมื่อฉันพบพี่ซาเวียร์ ฉันรู้ตัวว่าฉันคิดผิด! ฉันเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เครื่องจักร ฉันมีความรู้สึกและความเห็นแก่ตัวของตัวเอง

“ฉันรักเขาจริง ๆ ฉันอยากอยู่กับเขาจริง ๆ เขาเป็นเหมือนแสงสว่างที่จุดประกายชีวิตที่ซ้ำซากจำเจของฉัน อย่างไรก็ตาม พี่ได้คว้าแสงนี้ไปในที่สุด

“คุณทั้งคู่ดูดีมากเมื่ออยู่ด้วยกัน เป็นบัณฑิตที่มีพรสวรรค์และเป็นผู้หญิงที่สวย เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นอะไร อะไรคือความหลงใหลและความรู้สึกทั้งหมดของฉัน”

“ฉันไม่พอใจจริง ๆ! และนั่นคือเหตุผลที่ฉันวางยาเขา ฉันทำสิ่งที่น่ารังเกียจในคืนแต่งงานของพี่ แต่พี่ ฉันไม่ได้ทำอะไรกับเขาเลย!

“ฉันแค่อยากจะแก้แค้นพี่ ฉันรู้ ถ้าฉันต้องทำอะไรกับเขาจริง ๆ พี่ซาเวียร์จะไม่มีวันยกโทษให้ฉัน ฉันเลยไม่กล้าทำ และไม่อยากทำ

“มันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ฉันทำให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างคุณสองคน แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้สำนึกผิดและชดใช้ความผิดของฉันหรือ?

“หลายปีที่ผ่านมา ฉันส่งจดหมายถึงพี่มากมาย อีเมลหลายฉบับ ฉันได้บอกความจริงกับพี่แล้ว เพื่อที่ฉันจะได้รับการอภัยจากพี่

“แต่แล้วพี่ล่ะ? พี่ไม่เคยตอบฉันเลย แม้แต่อิโมจิหรือแม้แต่สัญลักษณ์ แม้ว่านี่จะเป็นคำสารภาพก็ควรมีขีดจำกัด!

“ตอนนี้ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันรู้ว่าพี่ยังเกลียดฉัน แต่ฉันก็ยังอยากถามพี่ว่า ความผิดพลาดครั้งเดียวของฉันที่แก้ไขไม่ได้เลยเหรอ?

“แม้ว่าฉันจะทำมามากขนาดนั้นและเสียใจมาตลอดหลายปี พี่ก็ยังไม่เต็มใจที่จะยกโทษให้ฉันเหรอ? พี่อยากให้ฉันจะจากโลกนี้ไปด้วยความเสียใจ?”

ตาของนาตาลีขยับเมื่อเธอได้ยินคำเหล่านี้

หลังจากรอสักครู่และเห็นว่าเอมิเลียพูดเสร็จแล้ว นาตาลีก็พูดเบา ๆ ว่า “พูดเสร็จแล้วเหรอ?”

เอมิเลียมองเธอด้วยใบหน้าซีดเซียว