บทที่ 685 อยากเจอเธออีกครั้ง

“แต่เธอยังไม่ได้บอกว่าเธอยกโทษให้ฉัน! พี่โนแลน มันเป็นความผิดของฉัน ฉันตาบอดเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง และทำร้ายเธออย่างรุนแรง

“ฉันคิดเสมอว่าเหตุผลที่อยากกลับมาในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาคือ การอธิบายตัวเองกับเธอและเพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกเสียใจ และฉันก็อยากเจอพี่ซาเวียร์อีกเช่นกัน

“แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่สนหรอกว่าพี่ซาเวียร์จะเป็นยังไง และไม่สนใจว่าฉันจะอธิบายตัวเองถูกต้องหรือไม่

“สิ่งที่ฉันสนใจคือ เธอยังจำฉันได้หรือเปล่าว่าเป็นน้องสาวของเธอ ไม่ว่าเธอจะห่วงใยฉันหรือไม่ ไม่ว่าเธอจะยกโทษให้ฉัน! เข้าใจไหมพี่โนแลน?

“ฉันพยายามสงบสติอารมณ์และแยกตัวเหมือนไม่สนใจ แต่ในความเป็นจริง ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่า ฉันกังวลจริง ๆ!

“ฉันกังวลว่าเธอจะเกลียดฉัน ฉันคิดเรื่องที่เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งในชีวิตเมื่อ 26 ปีก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดฉันมากก็ตาม

“ที่สำคัญที่สุด ฉันสนใจว่าฉันจะสามารถขอการอภัยจากเธอได้ หรือไม่ด้วยมุกตลกของชีวิตนี้

“การเผชิญหน้ากับความตายเท่านั้นที่เข้าใจสิ่งที่สำคัญที่สุด ฉันขอร้องคุณพี่โนแลน ได้โปรดพาฉันไปหาเธออีกครั้ง ตกลงไหม?”

สเปนเซอร์มองเธออย่างเคร่งขรึม

คำพูดของเอมิเลียฟังดูจริงใจและสัมผัสได้

ทว่าเมื่อเขาฟังเธอ คำพูดของเธอก็เหมือนกับเข็มที่แหลมคมที่แทงหัวใจของเขาอย่างไร้ความปราณี

เขาก้มลงและคว้าที่วางแขนทั้งสองข้างของเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ จากนั้นเขาก็จ้องมองที่เธออย่างตั้งใจ

“เธอบอกว่าการเผชิญหน้ากับความตายเท่านั้นที่เข้าใจสิ่งที่สำคัญที่สุด สำหรับเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนที่สำคัญที่สุดคือ พี่สาวของเธอที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอด้วยซ้ำ

“แม้ต้องเผชิญกับความตาย เธอก็ยังคิดถึงหล่อน คิดถึงหล่อนเสมอ เธอปรารถนาให้หล่อนยกโทษให้ และยอมรับเธออีกครั้ง! และฉันล่ะ? ฉันเป็นใครสำหรับเธอ”

สเปนเซอร์หัวเราะเยาะ ขณะที่เขาวางมือบนหน้าอกของเขา แม้จะมีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา

“สัมผัสหัวใจของฉัน! มันเต็มไปด้วยคุณมาตลอดยี่สิบหกปี เอ็มมี่ ฉันอยู่เคียงข้างเธอมายี่สิบหกปี แล้วเธอปฏิบัติกับฉันอย่างไร?

“เธอเชื่อจริง ๆ หรือว่าความรักระหว่างเธอกับพี่สาวของเธอเป็นรักแท้เพียงอย่างเดียว แต่ความรักที่คนดูแลเธอนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย จนเขาใช้เวลายี่สิบหกปีเพื่อแลกกับบทบาทที่ไม่สำคัญ? จริงหรือไม่?”

เอมิเลียตกใจมาก

เธอนั่งนิ่งและมองดูชายที่อยู่ตรงหน้าเธอซึ่งใกล้จะเสียสติไปแล้ว เธอทำตัวราวกับว่าเป็นครั้งแรกที่เธอเจอคำถามนี้

“พี่โนแลน ฉัน…”

"พอแล้ว!"

ชายคนนั้นขัดจังหวะเธอทันที ปฏิเสธที่จะฟังเธอ

เขายืนขึ้นและมองเธออย่างผิดหวัง เขาส่ายหัวแล้วเดินจากไป

“ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าฉันโง่เขลามาก! ฉันเชื่อเสมอว่าหัวใจของผู้คนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะใช้เวลาหนึ่งวัน หนึ่งปี หรือแม้แต่สิบปี ไม่ว่าคนนั้นจะเย็นชาแค่ไหน ฉันมั่นใจว่าหัวใจของเธอจะอ่อนลงหลังจากผ่านไปยี่สิบปี

“แต่ฉันคิดผิด ใจบางดวงไม่มีวันอ่อนลง เธอสามารถเห็นทุกคนในโลกนี้ แต่เธอจะไม่มีวันสังเกตเห็นคนที่อยู่ใกล้เธอที่สุด

“เอมิเลีย จริงไหมที่เธอไม่เคยรักฉัน? แม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันหลายปี แต่เธอไม่สนใจฉันเลยใช่ไหม”

"ฉัน…"

เอมิเลียต้องการจะตอบเขา แต่เธอถูกแทรกอีกครั้ง

“ฮึ่ม! ไม่เป็นไร มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ท้ายที่สุดฉันเป็นคนโง่ที่สุดในเกมนี้! ใช่ ฉันเอง!”

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังและเดินออกไป

เอมิเลียมองดูเงาของเขาขณะที่เขาจากไป ผ่านไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้งและเธอก็ขดนิ้วแน่น

'พี่โนแลน คุณคิดผิด'

'คุณคิดผิด'

'คุณมีความสำคัญกับฉันเสมอ!'

'คุณเป็นเหมือนญาติคนสนิทของฉัน ถ้าวันหนึ่งฉันต้องตายเพื่อคุณ ฉันจะทำโดยไม่ลังเล'