บทที่ 689 เขาถูกลักพาตัว

“เฮ้ สุดหล่อ ทำไมมาคนเดียว? ไม่มีใครมากับคุณเลยเหรอ? ขอฉันไปด้วยได้ไหม?”

เธอรีบวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ขณะที่เธอพูด

สเปนเซอร์ไม่ได้เตรียมตัวในขณะที่เธอรีบวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างกะทันหัน

เดิมทีเขาต้องการเข็นเธอออกไป แต่เมื่อมือของเขาสัมผัสร่างกายของผู้หญิงคนนั้น กลิ่นหอมอ่อนโยนก็กระทบเขาที่ปลายจมูกในทันใด

เขาตกใจและรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวเมื่อเห็นภาพหลอน

ทันทีหลังจากนั้น สเปนเซอร์ก็เห็นใบหน้าที่ซีดและอ่อนแอของเอมิเลียปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา

"เอมมี่"

เขาเรียกอย่างโง่เขลาและมีความสุข

'เอมมี่ คุณอยู่ที่นี่ไหม'

'คุณยังคงทนไม่ได้ที่จะทิ้งผมในท้ายที่สุด คุณกังวลว่าผมอยู่ข้างนอกคนเดียว คุณเลยมาหาผมเหรอ'

เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปหาผู้หญิงคนนั้นและตะโกนว่า “เอมมี่”

ในทางเดินในไนท์คลับที่มีเสียงดัง ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเย้ายวน ขณะที่เธอวางมือบนไหล่ของเขาเบาๆ เสียงของเธออ่อนโยนและมีเสน่ห์

“ใช่ ฉันชื่อเอมมี่ ฉันมาหาคุณ คุณจะตามฉันมาไหม”

“ตกลง ผมจะไปกับคุณ ผมจะไปทุกที่ที่มีคุณอยู่”

เมื่อเห็นท่าทางทุกข์ใจของเขา ใบหน้าของหญิงสาวก็ไม่สะทกสะท้าน

มันเต็มไปด้วยอุบายและความเฉยเมยที่ไม่สิ้นสุด

ขณะที่สเปนเซอร์ตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นเวลา 01.00 น.

เขาถูกปลุกด้วยน้ำเย็นที่กระเซ็นเข้ามา

เมื่อเขาลืมตาของฉัน สิ่งที่เธอเห็นคือแสงไฟอันเจิดจ้าที่ส่องประกายอยู่ตรงหน้าเขา

เขาหลับตาลงอย่างอึดอัด แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่กลับพบว่านี่เป็นวิลล่าที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

เขากำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของวิลล่า โดยที่ร่างกายของเขาถูกมัดด้วยเชือกทั้งตัว

ที่นี่ที่ไหน?

เกิดอะไรขึ้น?

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ากำลังดื่มอยู่ในบาร์กับเพื่อนสองสามคน และลืมเรื่องอื่น ๆ ไปหมดแล้ว

เกิดอะไรขึ้น?

สเปนเซอร์ตื่นตระหนก

มันเป็นความตื่นตระหนกที่แสดงบนใบหน้าของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

เขาอึกอักและพยายามดูว่ามีใครอยู่หรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปรอบ ๆ เขาพบว่าบริเวณโดยรอบเงียบสนิท และไม่มีใครอยู่ที่นั่นนอกจากเขา

สเปนเซอร์ไม่ใช่คนที่เรียกได้ว่าเป็นคนดี ดังนั้นการถูกลักพาตัวจึงไม่ทำให้เขากลัว

เขากลัวในสิ่งที่ไม่รู้

มันเป็นความจริงที่ว่าเขาไม่รู้ว่าใครลักพาตัวเขาไป นับประสาอะไรกับเป้าหมายของพวกเขา

ราวกับว่าเขาถูกจับในตาข่ายยักษ์ที่มองไม่เห็น ซึ่งเขาไม่รู้ว่าจะแหวกไปจากที่ใด

สเปนเซอร์ตกใจ

ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง

“มีใครอยู่ไหม มีใครอยู่ไหม”

อย่างไรก็ตาม คำตอบเดียวสำหรับเขาคือ เสียงสะท้อนที่ว่างเปล่า

เขายังอยู่คนเดียว

ความรู้สึกตื่นตระหนกของเขาเพิ่มขึ้นในทันใด

สเปนเซอร์พยายามดิ้นรนอยู่หลายครั้งก่อนจะตระหนักว่า แม้ว่าเชือกบนร่างกายของเขาจะดูเรียบง่าย แต่จริง ๆ แล้วเชือกนั้นถูกมัดไว้แน่นมาก ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหน เชือกก็รัดแน่นโดยไม่มีวี่แววว่าจะคลาย

สเปนเซอร์อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็หยุดดิ้นรน เขาแค่นั่งรออย่างเงียบ ๆ

ขณะนั้น ณ ห้องเรียนชั้นสอง