บทที่ 690 เจรจาต่อรอง

ซาเวียร์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอโทษที่ต้องเชิญคุณโนแลนมาที่นี่ด้วยวิธีที่หยาบคาย แต่ผมกลัวว่าคุณโนแลนจะไม่มาถ้าผมใช้วิธีอื่น แม้ว่าคุณจะมา คุณจะไม่ยอมรับในสิ่งที่คุณทำ ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้ โปรดยกโทษให้ผมด้วยหากคุณขุ่นเคือง”

สีหน้าของสเปนเซอร์เปลี่ยนไปอีกครั้ง ในหัวใจของเขา เขาเดาได้อยู่แล้วว่าซาเวียร์ต้องการจะพูดอะไร

เขาแค่ปฏิเสธที่จะยอมรับมัน

เขาเยาะเย้ยว่า “คุณตลกมาก คุณฟอสเตอร์ ผมทำอะไรลงไปถึงต้องยอมรับคุณ คุณรังแกผมเพราะผมเพิ่งกลับจีน คุณใช้วิธีนี้เพื่อทำให้อับอายผมเหรอ ซาเวียร์ ฟอสเตอร์ แม้ว่าครอบครัวฟอสเตอร์ จะหยั่งรากลึกในประเทศจีน แต่ผม สเปนเซอร์ โนแลน ไม่ใช่คนแบบนั้น ดังนั้นคุณควรปล่อยผมไปเดี๋ยวนี้...”

"คุณโนแลน ไม่ต้องเป็นห่วง”

คราวนี้ จอห์นเป็นคนพูด

จอห์นถ่ายรูปและแสดงให้สเปนเซอร์ดู

"คุณโนแลน คุณลองดูนี่ก่อนก็ได้ คุณรู้จักบุคคลในภาพหรือไม่ เราคุยกันดีไหม?”

ภาพถ่ายแสดงให้เห็นชายวัยกลางคนที่ดูไร้เรื่ยวแรง ผิวสีแทน และเคราที่หยาบกร้าน เขาดูเหมือนคนปกติในช่วงวิกฤตวัยกลางคน

สเปนเซอร์เพียงชำเลืองมองก่อนจะถอนสายตาออก

เขาพูดอย่างไร้ความรู้สึก “ผมไม่รู้จักเขา”

จอห์นเลิกคิ้ว

“คุณไม่รู้จักเขาเหรอ จริงเหรอ?”

สเปนเซอร์ไม่ได้ตอบ

จู่ ๆ จอห์นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “แปลกนะ คุณบอกว่าคุณไม่รู้จักกัน แล้วทำไมถึงมีคนพิสูจน์ได้ว่า คุณเคยไปบ้านเขาเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว และให้เงินสดก้อนใหญ่แก่เขา”

ร่างกายของสเปนเซอร์แข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าปฏิกิริยาของเขาจะเบาลง แต่จอห์นและซาเวียร์ก็ยังจับใจความได้อยู่

พวกเขามองดูสเปนเซอร์ด้วยดวงตาที่แหลมคม จากนั้นซาเวียร์กล่าวว่า "ถ้าคุณโนแลนไม่มั่นใจ เราสามารถนำพยานมาพิสูจน์ได้ทันที แต่เมื่อถึงเวลานั้น สิ่งต่าง ๆ อาจไม่จัดการง่ายเหมือนตอนนี้"

“ยังไงก็เถอะ เขาช่วยเราแล้ว ในเมื่อเราให้คุณพบเขา มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะปล่อยให้เขาเดือดร้อนในภายหลังไม่ได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย...”

"เธออยากทำอะไรล่ะ?"

สเปนเซอร์ก็พูดขัดขึ้นมาทันที

ใบหน้าของเขาซึ่งแต่เดิมอ่อนโยนและสง่างาม บัดนี้แสดงออกถึงความดุร้าย

“คุณต้องการจะฆ่าผมไหม คุณกล้าไหม?”

ซาเวียร์หยุดแล้วหัวเราะช้า ๆ

“ตลกดีนะ คุณโนแลน หมายความว่ายังไง ฆ่ากัน เราเป็นนักธุรกิจที่จริงจัง ไม่เคยทำเรื่องที่ทำให้มือของเราต้องสกปรก”

สเปนเซอร์สำลักในสิ่งที่เขาพูด และเขาก็เกือบจะหัวเราะออกมา

“นักธุรกิจ? นักธุรกิจที่จะวางยาคนและลักพาตัวพวกเขาไปในที่แบบนี้ คุณพยายามหลอกใคร?”

ซาเวียร์พยักหน้าเล็กน้อย “อย่างน้อยคุณก็รู้ว่าเรากำลังหลอกคุณ”

สเปนเซอร์พูดไม่ออก

การพูดคุยครั้งนี้ไม่ราบรื่นนัก

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นค่อนข้างอึดอัด แต่ซาเวียร์ไม่ได้กระวนกระวายใจ ในขณะที่เขานั่งอยู่ที่นั่นและรออย่างเงียบ ๆ

จอห์นยังเอาชาให้เขาจากที่ไหนสักแห่ง ซาเวียร์จิบสองสามจิบและคิดว่าชาไม่ดี เขาจึงไม่ต้องการมันอีกต่อไป