บทที่ 705 นิ่งงันและงุนงง

ผู้จัดงานสามารถทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย หรือเพิกเฉยต่อปัญหาทั้งหมดและรอจนกว่าความขัดแย้งจะได้รับการแก้ไขก่อนที่จะเริ่มการแข่งขันอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะไม่ยอมให้ตัวเองถูกกล่าวหาเท็จ

เมื่อผู้จัดงานถูกท้าทาย การแข่งขันจะสูญเสียความสำคัญตามที่ตั้งใจไว้

ด้วยเหตุนี้เอง พฤติกรรมดังกล่าวจึงไม่เป็นที่ยอมรับในอุตสาหกรรมใด ๆ

อย่างไรก็ตาม ชายผู้นี้ชื่อ เกเพียร่า กล้าที่จะดูถูกผู้จัดงานในที่สาธารณะ และถึงกับกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างพวกเขากับเนลล์ เจนนิ่งส์

โดยเป็นนัย ในคำพูดของเขาคือข้อกล่าวหาว่าเนลล์เพียงสามารถบรรลุความสำเร็จในปัจจุบันของเธอได้เนื่องจากความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมนี้

อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่เห็นด้วยตาตัวเองก็จะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก

สำหรับวิธีการที่เนลล์มาถึงขั้นนี้ ทุกคนที่เข้าร่วมการแข่งขันในวันนี้ได้เห็นด้วยตาตนเอง

ดูเหมือนว่าเหตุผลที่เขาทำให้เกิดความโกลาหลไม่ใช่เพราะเขาดูถูกเนลล์ แต่เพราะเขากลัวที่จะแพ้การแข่งขัน เขาจงใจใช้วิธีการที่ต่ำช้านี้ เพื่อบังคับให้ผู้จัดงานยอมรับข้อเรียกร้องของเขาแทนที่เนลล์

เมื่อคิดตามแนวทางเหล่านี้ เนลล์ก็เยาะเย้ย

“ฉันเคยเห็นคนไร้ยางอายมามากแล้ว แต่ไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเหมือนคุณเลย” เธอพูด ขณะลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วเธอก็เดินไปหาผู้ชายคนนั้น

ร่างกายของเนลล์นั้นเล็กกระทัดรัด ซึ่งทำให้เธอดูสุภาพและอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่มีการคุกคามแม้แต่น้อยในรูปร่างของเธอ

อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถระบุได้ เกเพียร่ารู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขามีออร่าที่แข็งแกร่ง เมื่อเธอยืนอยู่ข้างหน้าเขาและจ้องมาที่เขา เขารู้สึกเหมือนกับมีน้ำหนักขนาดมหึมากดทับเขา ทำให้เขาไม่หายใจออก

เนลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณบอกว่าฉันมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับผู้จัดงาน คุณมีหลักฐานไหม?”

เกเพียร่ากลืนน้ำลายเข้าไปในปากของเขา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาจากแขนของเขา มีผู้คนมากมายในที่เกิดเหตุ แต่พวกเขากลับกลัวผู้หญิงคนหนึ่งและไม่กล้าพูดอะไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น ทำให้หัวใจของเขารู้สึกขุ่นเคืองมากยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตามเขาปฏิเสธที่จะถอยกลับต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก

ดังนั้นเขาจึงคำรามกลับมาอย่างดื้อรั้น “พวกคุณทุกคนที่มารวมตัวกันเป็นหลักฐานที่ฉันต้องการ! ดังนั้น? แขนของฉันยังเจ็บอยู่ คุณตั้งใจจะปฏิเสธมันอีกไหม?”

เนลล์ขดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มประชดประชัน “ฉันพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว เพื่อนของฉันทำให้แขนของคุณบาดเจ็บ เกี่ยวอะไรกับผู้จัดงาน?”

เกเพียร่านิ่งงัน

เมื่อถึงจุดนั้น พนักงานของผู้จัดงานก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยการแสดงออกที่จริงจัง

"คุณเกเพียร่า ถ้าไม่อยากไปแข่งครั้งนี้ต่อก็เลือกเลิกแข่งได้เลย คุณไม่จําเป็นต้องดูถูกคนอื่นด้วยวิธีนี้ นี่คือข้อตักเตือนจากเราสําหรับเจ้า ถ้าคุณไม่ยอมทําตาม เราจะดําเนินการทางกฎหมายเพื่อปกป้องชื่อเสียงของเรา เมื่อมันเกิดขึ้น ทีมของคุณทั้งหมดจะถูกคัดออกจากการแข่งขันการบิน และต้องเผชิญกับการห้ามแข่งตลอดชีวิต คุณควรพิจารณาพฤติกรรมของคุณให้ถี่ถ้วนจะดีกว่า"

เมื่อเอ่ยคำว่า 'การห้ามตลอดชีวิต' สองคำ เห็นได้ชัดว่าริมฝีปากของ เกเพียร่าค่อนข้างสั่นเล็กน้อย

พวกเขาเป็นนักแข่งมืออาชีพที่ต้องพึ่งพาการแข่งรถเพื่อหาเลี้ยงชีพ

หากได้ซึ่งเป็นการแข่งขันรถแข่งระดับนานาชาติที่ทรงอิทธิพลที่สุด กำหนดให้มีการห้ามพวกเขาตลอดชีวิต มันจะเทียบเท่ากับการตัดอาชีพการงานของพวกเขา

สำหรับการแข่งขันที่เหลือซึ่งค่อนข้างมีอิทธิพล ผู้จัดงานเหล่านั้นจะประณามพวกเขาอย่างแน่นอนเมื่อรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

แม้ว่าเกเพียร่าจะรู้สึกไม่พอใจ แต่เขาก็ยังไม่กล้าท้าทายผู้จัดงานให้ตัดสินใจเช่นนั้น

ดังนั้นเขาจึงลังเล

ส่วนกลุ่มที่ตามหลังเขา ต่างก็ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินสองคำนี้

พวกเขาถอยหลังทีละคน ราวกับว่าความจงรักภักดีจากเมื่อก่อนไม่มีอยู่แล้ว