บทที่ 713 กลุ่มเด็ก

เนลล์ประเมินสถานการณ์และคิดว่าเธอปลอดภัยแล้วในตอนนี้ แต่ทว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแนนซี่บ้าง

เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับแนนซี่

ผู้หญิงคนนั้นหยุดเดิน และจ้องมาที่เธอครู่หนึ่ง

เธอเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของเนลล์ เธอจึงพูดว่า “ตกลง พรุ่งนี้เราจะไปที่บ้านของเฟร็ดเพื่อตรวจดูให้แน่ใจ และฉันจะพาผู้หญิงคนนั้นมาด้วยถ้าสะดวก”

เนลล์พูดเสริมขึ้นมาทันทีว่า “แล้วทำไมเราไม่ไปกับพวกเขาล่ะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นลดลงเล็กน้อย เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้หญิง คุณกังวลเรื่องอะไรอยู่กันแน่? เราช่วยชีวิตคุณและเพื่อนของคุณไว้ ไม่มีทางที่พวกเราจะทำร้ายคุณ แค่สองคืนเอง คุณกลัวว่าเราจะกินเพื่อนของคุณเหรอ?”

ทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงของเธอทำให้เนลล์ตกใจ

เธอไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกท้อใจ

ตอนนี้เธอได้อาศัยอยู่ในบ้านของผู้หญิงคนนั้น ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถออกตัวแรงเกินไปได้ อันที่จริงจะเป็นผลดีกับเธอมากกว่าหากว่าเธอพูดให้น้อยที่สุด เธอต้องละทิ้งคำขอของเธอ เพราะผู้หญิงคนนั้นปฏิเสธที่จะประนีประนอมกับเธอ

ผู้หญิงคนนั้นเห็นความผิดหวังของเธอ และพยายามปลอบโยนเธอ

“อย่าเศร้าไปเลย หมู่บ้านที่เฟร็ดอาศัยอยู่ห้ามมิให้บุคคลภายนอกเข้าไป เพื่อนของคุณโชคดีที่พวกเขาเต็มใจช่วยเธอ หากเป็นเวลาอื่น พวกเขาคงไม่ได้ช่วยชีวิตคนนอกไว้อย่างแน่นอน”

เนลล์ขมวดคิ้วและครุ่นคิดโดยไม่รู้ตัวว่าคำพูดของเธอนั้นฟังดูแปลกไปมากแค่ไหน

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ให้เวลาเธอคิดเรื่องนั้นเลย เพราะหลังจากที่พูดจบเธอก็เดินออกไป

ผู้หญิงคนนั้นออกไปได้ไม่นาน ก็กลับมาทันทีเมื่อได้รับคำสั่ง

“ฉันได้พูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ พรุ่งนี้จะมีคนไปดูว่าผู้หญิงนั้นคือเพื่อนของคุณหรือเปล่า อ๋อ แล้วคุณชื่ออะไร ฉันจะได้บอกให้พวกเขารู้ มันยากสำหรับคุณสองคนหรือเปล่าที่จะจำกันได้โดยไม่มีรูปถ่ายหรืออะไรทำนองนั้น”

เนลล์เม้มปากแน่นเธอไม่ได้บอกชื่อจริงของเธอให้กับผู้หญิงคนนั้น

เธอบอกแค่ชื่อเล่นให้เธอ และมีแนนซี่คนเดียวเท่านั้นที่จะรู้ได้

“ฉันชื่อลิตเติ้ลเซเว่น”

ผู้หญิงคนนั้นหยุดการเคลื่อนไหวของเธอ จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมา “นั้นมันเป็นชื่อเล่นจริง ๆ ใช่ไหม? ได้ ฉันจะบอกให้พวกเขารู้ในภายหลัง ถ้าเธอเป็นเพื่อนของคุณจริง ๆ ฉันจะส่งคนไปรับเธอมาที่นี่”

ด้วยเหตุนี้เธอจึงจากไป

เนลล์ยังคงอยู่ในที่นั่งของเธอ และรอการกลับมาของเธอหลังจากที่เธอบอกผู้คนภายนอกด้วยชื่อของเธอ

ผู้หญิงคนนั้นพูดกับเธอว่า “ดึกแล้ว คุณกลับไปนอนพักผ่อนในห้องเดิมที่คุณเคยนอนเถอะ ถ้าคุณอยากจะพูดอะไรก็รอจนกว่าจะถึงเช้าวันรุ่งขึ้นแล้วกันนะ”

เนลล์พยักหน้า เธอเอามือพิงกำแพง แล้วหาทางกลับห้องโดยไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเธอ

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง เนลล์นอนอยู่บนเตียงและกระดิกเท้าไปมาอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็นอนไม่หลับ

เธอได้ยินเสียงของแมลงข้างนอกห้องของเธออย่างชัดเจน นี่เป็นเสียงที่จะได้ยินได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาอยู่ในหมู่บ้าน

เนลล์ได้กลิ่นอับชื้นลอยออกมาจากเตียงที่เธอนอนอยู่ ความรู้สึกลังแลได้ผุดขึ้นมาในหัวใจของเธอ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันมาจากไหน

แต่ทว่ามันไม่มีประโยชน์สำหรับเธอที่จะคิดมากในตอนกลางดึกแบบนี้

เธอสงสัยว่าแนนซี่จะเป็นอย่างไรบ้างในตอนนี้ และถ้าหากว่าเธอได้รับบาดเจ็บล่ะ หวังว่าเธอจะไม่พบกับผู้ชายเหล่านั้น

เธอหลับตาลงด้วยความคิดเหล่านั้น ในระหว่างวันร่างกายของเธอได้รับแรงกระแทกมากจนเกินไป ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะหลับในคืนนั้น แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการที่จะทำเช่นนั้นก็ตาม เธอกำลังคิดว่าเธอควรตื่นตัวเพื่อดูแลตัวเอง

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมา

เนลล์ลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองจากใบหน้าสกปรกของกลุ่มเด็กที่ยืนอยู่ข้างเตียงของเธอ

เธอตกใจและกระโดดลงจากเตียงแทบไม่ทัน

"นี่เธอ…"

เด็ก ๆ พากันหัวเราะคิกคัก

เด็กกลุ่มนี้น่าจะมาจากหมู่บ้าน พวกเขาไม่กลัวที่เห็นเธอตื่น และยังคงหัวเราะคิกคักขณะที่จ้องมองเธอกันต่อไป

ภายใต้สายตาที่จับจ้อง เนลล์มองเห็นแต่ความไร้เดียงสาในดวงตาของพวกเขา และตระหนักว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ ต่อเธอเลย พวกเขาน่าจะแค่อยากรู้จักกับเธอ ในที่สุดเธอก็ลดกำแพงกั้นลง

ในฐานะของแม่คนหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอมีความผูกพันกับเด็ก ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ