บทที่ 714 น่าสงสาร

เด็กกลุ่มนี้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านมาตลอดชีวิต พวกเขาเคยลองทานอาหารว่างมาก่อนได้อย่างไร?

ดวงตาของพวกเขาสว่างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเนลล์

"เอา! เอา!"

เนลล์ยิ้มและคิดว่าถึงแม้เด็กกลุ่มนี้จะมีพฤติกรรมแปลก ๆ เล็กน้อย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็น่ารัก

เธอไม่มีอะไรจะทำข้าวเกรียบให้กับพวกเขา

ในฐานะแม่ เธอชอบเด็กเป็นเรื่องธรรมชาติ เธอไม่เคยคิดที่จะระวังพวกเขา

ห้องครัวถูกอาบด้วยความมืดเมื่อพวกเขาเข้ามา

โชคดีที่มีหน้าต่างขนาดปานกลางอยู่ที่ผนังด้านซ้าย เธอผลักมันเปิดเพื่อให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้องครัว และตอนนี้พื้นที่ที่เคยสว่างน้อยก็ดูสว่างขึ้นมาก

หมู่บ้านนี้ไม่มีไฟฟ้า ซึ่งหมายความว่าพวกเขาไม่มีเตาแก๊สด้วย

เนลล์หันกลับมามองเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างหลังเธอ “ใครรู้วิธีจุดไฟบ้าง?” เธอถาม

ทุกคนยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้นและตะโกนว่า “ฉันรู้!”

"ฉันรู้! ฉันรู้!"

“ฉันก็รู้เหมือนกัน!”

เนลล์กวาดตามองดูกลุ่มเด็กและเลือกเด็กคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าเธอน่าจะอายุมากที่สุด และชี้ไปที่เธอ “มาเริ่มจุดไฟกันเถอะ”

เด็กคนนี้รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับภารกิจ

เธอเดินไปที่เตาด้วยความมั่นใจ ขณะที่เด็กคนอื่น ๆ มองดู

เนลล์กลัวว่าบางคนอาจจะทำให้ห้องครัวรก เธอจึงชี้ไปที่เก้าอี้สั้นสองสามตัวที่มุมหนึ่งของห้องครัว

“พวกเธอไม่จำเป็นต้องดูเราทำ ไปนั่งรออยู่ตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวสักพักก็เสร็จแล้ว”

เด็กกลุ่มนี้พยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเชื่อฟัง

นับว่าโชคดีที่เนลล์ มีประสบการณ์กับเด็ก ๆ มาบ้าง มิฉะนั้น เธอจะทำตัวไม่ถูกกับเด็ก ๆ เหล่านี้ที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ

พวกเขาอาศัยอยู่ในชนบทและมีทรัพยากรจำกัด ดังนั้น เนลล์จึงไม่สามารถใช้ทักษะการทำอาหารของเธอได้ตามปกติ

เธอเรียนรู้จากป้าแครอลถึงวิธีทำขนมครกครั้งหนึ่ง เมื่อเธออยู่ที่บ้านเบื่อ ๆ มันค่อนข้างประสบความสำเร็จ เธอตัดสินใจลองสูตรอีกครั้งในวันนี้

อย่างแรกเธอตักข้าวออกจากถังโดยยืนอยู่ข้างเตา ล้างเสร็จแล้วก็เอาไปหุง จากนั้นเธอก็เทข้าวลงในชามแล้วกดให้เป็นรูปทรงกลมขนาดเล็ก เมื่อเสร็จแล้วเธอก็ใส่ข้าวเกรียบทอดลงในกระทะแล้วทอดด้วยไฟอ่อน

แม้ว่าจะเป็นอาหารง่าย ๆ แต่กลุ่มเด็ก ๆ ก็น้ำลายสอเมื่อถึงเวลาทอดข้าวเกรียบ

ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปที่กระทะอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาของพวกเขาเกือบจะโปนออกมาจากเบ้าตา

เนลล์คิดว่ามันเป็นภาพที่ตลก แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้ากับพวกเขาในเวลาเดียวกัน

เด็กพวกนี้ช่างน่าสงสาร

เธอไม่รู้ว่ากิจวัตรประจำวันของพวกเขาเป็นอย่างไร แต่คิดว่าทรัพยากรในหมู่บ้านมีจำกัด หมายความว่าแหล่งที่มาของความสุขของเด็ก ๆ เหล้านี้ก็มีอย่างจำกัดเช่นกัน

เนลล์ทำข้าวเกรียบเสร็จแล้วในเวลาไม่นาน

มันดูดีและมีกลิ่นที่หอมน่ากิน

เธอหักข้าวเกรียบเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วถามเด็ก ๆ ด้วยรอยยิ้มว่า “ใครจะอยากลอง? ใครอยากจะกินต้องยกมือขึ้น”

เด็กกลุ่มหนึ่งส่งเสียงกรีดร้องและยกมือขึ้นสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผู้ที่ตื่นเต้นกว่าบางคนถึงกับปีนขึ้นไปบนเก้าอี้และกระโดดขึ้นไปบนพวกเขา

เนลล์ใช้ตะเกียบคู่หนึ่งส่งข้าวเกรียบหนึ่งอันให้เด็ก ๆ เด็กแต่ละคนด้วยรอยยิ้มกว้าง บนใบหน้าของเธอ "ระวัง! มันยังร้อนอยู่ เป่ามันก่อนรับประทานอาหาร” เธอเตือนเด็ก ๆ อย่างตั้งใจ ในขณะยื่นข้าวเกรียบให้

ในที่สุดกลุ่มเด็กก็ได้ลิ้มรสของว่างที่รอคอยมานาน พวกเขาดูมีความสุขมากเมื่อข้าวเกรียบ

ความประทับใจของพวกเขาที่มีต่อเนลล์เพิ่มขึ้นทุกนาที

เนลล์มองดูพวกเขากินส่วนแบ่งของขนมและลองกินเองด้วย จากนั้นเธอก็แจกจ่ายขนมที่เหลือออกไปเท่า ๆ กันและออกจากครัว