บทที่ 716 ความรู้สึกประหลาด

เนลล์ไม่รู้ว่าเขาพยายามจะสื่ออะไรด้วยสายตาแบบนั้น

เธอใช้สมองอย่างหนักและไม่สามารถนึกถึงเวลาที่เธอร้องขอที่ไร้เหตุผลได้ มันทำให้เธอสับสนว่าการเยาะเย้ยมาจากไหน

ความรู้สึกไม่สบายชอบมาพากลของเธอเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

ที่สําคัญเธอยังหารูปพรรณสัณฐานของผู้ที่พยายามลอบสังหารพวกเธออยู่บนเครื่องบินไม่ได้

นักฆ่าที่ยังซ่อนตัวอยู่ และหมู่บ้านโบราณที่แปลกประหลาด ยังไม่ได้นับชาวบ้านเหล่านี้ที่ดูตั้งใจอย่างแปลกประหลาด

ทั้งหมดนี้ทำให้ร่างกายของเธอตึงเครียด และไม่มีทางที่เธอจะผ่อนคลายลงได้

สิ่งที่ดีก็คือ ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะซื่อสัตย์ต่อคำพูดของเขา

เขาสัญญาว่าจะพาเธอไปดู "เฟร็ด" ในตำนาน และพวกเขาก็ไปที่นั่นจริง ๆ

เฟร็ดอยู่ที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางไปที่นั่นโดยไม่ได้รับประทานอาหารเย็น

บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากที่พวกเขาอยู่ พวกเขามาถึงบ้านหลังจากเดินไปได้ประมาณ 20 นาที

พวกเขามองเห็นบ้านดินขนาดใหญ่อยู่ห่างออกไป ก่อนจะลอดผ่านประตู มันดูสว่างไสว

มีกองไฟขนาดใหญ่อยู่นอกบ้าน และมีโต๊ะสองสามโต๊ะวางอยู่ข้าง ๆ บริเวณโต๊ะทุกจุด เห็นได้ชัดว่ามีงานเลี้ยงเกิดขึ้น

พนักงานในงานเลี้ยงยกมือขึ้นเรียกเขาทันที เมื่อเห็นชายคนนั้นเดินเข้ามา

“เฮ้ แม็กซ์ มาแล้ว!”

ชายคนนั้นส่งเสียงตอบรับ และนำเนลล์ไปหาชายวัยกลางคนที่มีผิวสีแทนและผมสีดำ เขาดูอ้วนขึ้นเล็กน้อยและมีผมสีขาวสองสามเส้นอยู่บนหัวของเขา

“ไงเฟร็ด”

จากนั้นเขาก็แนะนำเนลล์กับชายที่ชื่อเฟร็ด “นี่คือผู้หญิงที่ภรรยาของฉันช่วยเมื่อวันก่อน เธอบอกว่าเธอต้องการหาเพื่อนของเธอ คุณจะพูดว่าอะไรนะ?"

เฟร็ดให้เวลาเธอครู่หนึ่งซึ่งกินเวลานานกว่าที่ควร เขาดูประทับใจกับสิ่งที่เขาเห็น

“โอ้ เป็นคุณ แนนซี่เป็นเพื่อนคุณเหรอ”

เนลล์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เฟร็ดยิ้มและโบกมือ “คุณไม่ต้องกังวล เธอสบายดี คุณอยากเจอเธอไหม?”

เนลล์ตอบทันทีว่า “ค่ะ พาฉันไปหาเธอได้ไหม”

ชายคนนั้นลูบคางของเขา “ผมทำได้ แต่เราต้องปิดตาคุณ ถ้าคุณต้องการตามผมมา คุณควรรู้ว่ามีพื้นที่ไม่ไกลจากที่นี่ ซึ้งเต็มไปด้วยสงครามอยู่เสมอ เราพบผืนดินอันเงียบสงบและเงียบสงบเพื่ออยู่อาศัย เราไม่ต้องการดึงดูดความขัดแย้งใด ๆ กลับมาที่นั่น นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้ามาในดินแดนของเรา

“แต่ผมจะยอมรับเพราะคุณผู้หญิงสองคนดูอ่อนแอ เราจะต้องปิดตาของคุณ หากเราไม่ทำเช่นนั้น ใครจะบอกว่าได้ว่าคุณจะไม่เปิดเผยตำแหน่งของเราเมื่อคุณออกจากที่นี่ วันอันสงบสุขของเราจะสิ้นสุดลงหากสิ่งนั้นเกิดขึ้น”

เนลล์ฟังในขณะที่เขาพูดด้วยสำเนียงคันทรีที่หนักแน่น เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"ตกลง ฉันยอมรับ"

เฟร็ดยิ้มกว้างขึ้นทันทีตามข้อตกลงของเนลล์

“งั้นก็ตกลง คุณสามารถทานอาหารเย็นที่นี่ เสร็จแล้วก็ไปกับเราได้เลย คืนนี้ผมต้องกลับบ้าน ผมจะได้พาคุณไปกับผม”

เนลล์ขมวดคิ้วขณะที่เธอสับสนเล็กน้อย “ถ้าเราจะเดินทางตอนกลางคืน ฉันไม่คิดว่ามันสะดวกสำหรับคุณที่จะปิดตาฉัน”

"ทุกอย่างโอเคดี"

เฟร็ดโบกมืออย่างไม่ใส่ใจเพื่อขจัดความกังวลของเธอ “ผมเอาเกวียนไปด้วย คุณแค่นั่งในนั้น ไม่จำเป็นต้องเดิน เราจะไปถึงที่นั่นในอีกหนึ่งชั่วโมงหรือสองชั่วโมง ค่อนข้างสะดวก”

เนลล์พยักหน้าให้กับคำพูดของเขา

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไปบ้านของฟลอรา เธอกลับไปนั่งลง หยิบชามหนึ่งใบกับตะเกียบจากพวกเขา จากนั้นจึงจิ้มลงไปในอาหารของเธอทันที