บทที่ 717 พบกันอีกครั้ง

เส้นทางนี้ขรุขระมาก

ตั้งแต่ขี่ม้าร่างกายของเธอต้องเจ็บปวดจากอาการกระแทกทั้งหมด เธอคิดว่าทุกอย่างที่เธอกินในมื้อเย็นต้องออกจากปาก

สถานการณ์ของเฟร็ดตรงกันข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง เขานอนหลับสนิทภายใต้แรงกระแทกเหล่านี้กระแทกจนเขากรน เนลล์อดไม่ได้ที่จะชื่นชมทักษะนี้ของเขา

ร่างกายของเขากำลังจะตกจากม้านั่งเนื่องจากการกระแทกอย่างแรง เนลล์รีบโน้มตัวไปข้างหน้าและจับเขาไว้

เมื่อเขานิ่งแล้ว เธอก็กลับไปที่ที่นั่งของเธอเอง

ตอนที่เธอทําทั้งหมดนี้ เธอก็นับเวลา ที่พวกเขาเริ่มเดินทางด้วย ในหัวของเธอ

ไม่มีนาฬิกาในหมู่บ้าน และเธอไม่มีนาฬิกา เธอต้องวัดเวลาของวันโดยอาศัยตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า

นี่เป็นสิ่งที่น่าผิดหวังอย่างแน่นอน แต่เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องอดทน

ในที่สุดรถลากก็หยุดหลังจากที่เธอรู้สึกว่านั่งเกวียนไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

“เฟร็ด อยู่นี่เอง!”

เสียงของชายหนุ่มดังมาจากด้านนอกของเกวียน

เนลล์ตกใจมาก เธอยกม่านขึ้นเพื่อดูว่าเป็นใคร

น่าเสียดายที่สภาพแวดล้อมของเธออาบไปด้วยความมืด และไม่สามารถมองเห็นแหล่งกำเนิดแสงใด ๆ ได้ เธอไม่สามารถทำอะไรออกมาได้

ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเธอพึมพำและค่อยๆ มีสติสัมปชัญญะ

“อ้าว เรามาถึงแล้วเหรอ”

"ใช่. บ้านของคุณเพิ่งผ่านทุ่งนาที่อยู่ตรงหน้า รถเกวียนไม่สามารถผ่านมันไปได้ คุณจะต้องเดินจากที่นี่!”

เฟร็ดปัดผ้าม่านออก แล้วลงจากเกวียนของเขา เขาพยักหน้า "ตกลง ขอบคุณสำหรับการทำงานของคุณวันนี้ กลับบ้านได้แล้ว”

ชายหนุ่มพยักหน้า เขารอจนเนลล์ลงจากเกวียน แล้วลากเกวียนไปในทิศทางตรงกันข้าม

เฟร็ดยืนและเหยียดร่างกายของเขา จากนั้นเขาก็ชี้ให้เนลล์ตามเขาไป

เนลล์ยังคงนิ่งไม่พูดอะไร ขณะที่เธอเดินไปข้างหน้ากับเขา

เส้นทางบนภูเขานั้นขรุขระพอที่จะเดินได้ ไม่ต้องพูดถึงเส้นทางแคบ ๆ เหล่านั้นในทุ่งนา

เนลล์กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ เธอไม่สามารถนำทางได้อย่างมั่นใจเหมือนเฟร็ด ที่ผ่านเส้นทางแคบ ๆ เหล่านี้แม้ว่าเขาจะมีไฟฉายส่องทาง

เฟร็ดเห็นการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังของเธอแล้วจึงหัวเราะ

“โอ้ คุณและสาว ๆ ในเมืองเหล่านี้นิสัยเสีย คุณไม่เหมือนผู้หญิงที่เรามีที่นี่ พวกเขาสามารถพิชิตไม่เพียงแค่ทุ่งนาเท่านั้น แต่ยังสามารถพิชิตถนนบนภูเขาได้อีกด้วย”

เนลล์ได้ยินเขาแต่ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอจึงยิ้มเขิน ๆ ให้เขา

เฟร็ดกำลังฮัมเพลง ดูเหมือนว่าเขาจะอารมณ์ดีแม้ว่าฝีเท้าของเขาจะสั่นคลอนและไม่มั่นคง

พวกเขาเดินทางผ่านทุ่งนาทีละแห่ง

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบ้านสองชั้นที่สร้างจากหินและอิฐ

นี่เป็นอาคารแรกที่เนลล์ได้เห็นในสองสามวัน ที่ไม่ได้ทำมาจากดินเหนียว

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ เธอสังเกตเห็นร่องน้ำขนาดใหญ่ที่หน้าบ้าน

ข้างคูน้ำมีกองพืชผักผลไม้ ประตูหน้าปิดลง แต่มองเห็นแสงระยิบระยับจาง ๆ จากหน้าต่างชั้นสอง

เฟร็ดเดินไปเคาะประตู

“ที่รัก ฉันกลับบ้านแล้ว!”

ไม่นานประตูก็เปิดออกตามเสียง

ผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาพวกเขา เธอมีผมยาวดูเป็นระเบียบ และสวมชุดนอนที่ทำจากวัสดุหนา ๆ เช่นนี้ ทำให้เธอดูอวบอ้วน

ดูเหมือนว่าผู้หญิงจะอายุประมาณ 40 ถึง 50 ปี ขณะถือตะเกียงน้ำมันในตอนกลางคืน เธอเหลือบมองทั้งเฟร็ดและเนลล์ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา และหน้าผากของเธอมีรอยย่น

“มันดึกมากแล้ว นี่คือใคร?"

“เพื่อนของผู้หญิงคนนั้น เธอบอกว่าพวกเธอมาด้วยกัน แม็กซ์ให้ฉันพาเธอมาที่นี่”

เฟร็ดพาเนลล์เข้าไปในบ้านขณะที่เขาพูด