บทที่ 718 การคาดเดาที่กล้าหาญ

บ้านไม่ใหญ่มากและดูค่อนข้างทรุดโทรม แม้แต่ผ้าห่มบนเตียงก็ขาด

แต่เมื่อเทียบกับบ้านโคลนเล็ก ๆ ที่เปียกชื้นของฟลอร่า ที่นี่ดีกว่าร้อยเท่า

แนนซี่ปิดประตูอย่างระมัดระวังหลังจากที่พวกเขาก้าวเข้ามา และเอาหูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียง

หลังจากยืนยันว่าข้างนอกเงียบสงบ และคนอีกสองคนลงไปพักผ่อนที่ชั้นล่างแล้ว เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก จึงลากเนลล์ไปที่เตียงในบ้านแล้วนั่งลง

“ขอฉันดูหน่อย เธอสบายดีหรือเปล่า? เธอทำให้ฉันกลัวแทบตาย! เธอรู้ไหมว่าฉันกังวลแค่ไหนเมื่อไม่พบคุณหลังจากตื่นนอน!”

แนนซี่พูดพร้อมกับหมุนตัวเธอไปมา

เนลล์ปล่อยให้แนนซี่เอะอะเรื่องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยุดเธอ “ฉันสบายดี ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่า ได้ยินว่าคุณเจ็บขา โอเคมั้ย? จริงจังแค่ไหน”

เมื่อเธอเดินเข้าไปก่อนหน้านี้ เนลล์สังเกตเห็นว่าแนนซี่กำลังเดินกะเผลกที่ขาซ้ายของเธอ และขาก็บวมมาก

แนนซี่ปลอบเธออย่างรวดเร็วว่า “ฉันสบายดี ฉันสะดุดก้อนหินระหว่างทางมาที่นี่และทำให้ขาหัก ฉันประคองมันด้วยความช่วยเหลือของคนอื่น ไม่มีอะไรร้ายแรง ฉันแค่ต้องการพักผ่อนสักครู่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนลล์ก็รู้ว่ามันร้ายแรงกว่านั้น

ท้ายที่สุดมันก็แตกไม่คลาดเคลื่อน คุณสามารถใส่ข้อต่อกลับเข้าไปในเบ้าได้ แต่คุณไม่สามารถแยกกระดูกออกได้ แนนซี่พูดเพียงเพื่อป้องกันไม่ให้เนลล์เป็นกังวล

เนลล์ครุ่นคิดก่อนที่จะตบมือของแนนซี่เบา ๆ แล้วพูดว่า “พักผ่อนและฟื้นตัวก่อน เรากลับมาพบกันอีกครั้งเพื่อเราจะได้คิดหาทางออกในภายหลัง เราจะจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น”

แนนซี่พยักหน้า

ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ทั้งคู่ตัดสินใจนอนบนเตียงโดยสวมเสื้อผ้า

นี่คือความสงบสุขที่สุดที่ เนลล์รู้สึกได้ในไม่กี่วัน

ราวกับว่าสถานการณ์อันตรายใด ๆ รู้สึกปลอดภัยมากขึ้นตราบใดที่แนนซี่อยู่เคียงข้างเธอ

จากนั้นทั้งสองก็แลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมรอบตัว

เนลล์พูดถึงหมู่บ้านที่พวกเขาเคยอยู่ก่อนหน้านี้และหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่ในปัจจุบัน

แนนซี่ยังบอกเธอเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

แนนซี่เพิ่งตระหนักได้ว่าหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่นั้นถูกเรียกว่าหมู่บ้านควอโทร และเมื่อเปรียบเทียบกับหมู่บ้านฟลอสที่พวกเขาเคยอยู่ก่อนหน้านี้ สถานที่แห่งนี้ห่างไกลยิ่งกว่า

ควอโทรไม่มีการขนส่งที่ดีหรือการเชื่อมต่อกับโลกภายนอก ชาวบ้านที่นี่แทบไม่ออกจากพื้นที่แม้แต่ปีละครั้ง

ทุกอย่างที่พวกมันต้องการ ทั้งหมดที่พวกเขาจัดหามาเอง

หากเป็นสิ่งที่หมู่บ้านไม่มี พวกเขาจะต้องเดินทางหลายสิบกิโลเมตรไปยังร้านขายของชำที่ใกล้ที่สุดและซื้อจากเจ้าของ

สินค้าใดที่มีคุณค่าก็จะนําไปจําหน่ายที่นั่นด้วย

แนนซี่ติดอยู่เพียงสองวันในหมู่บ้านเล็ก ๆ และเงียบสงบ แต่เธอได้ค้นพบบางสิ่งที่น่าแปลกใจ

ผู้ชายในหมู่บ้านมีจำนวนมากกว่าผู้หญิง

ไม่เพียงเท่านั้น ผู้หญิงที่มีอยู่นั้นยังดูน่าเบื่อและกระสับกระส่าย

เธอตระหนักดีถึงเรื่องนั้นเมื่อเธอได้รับการช่วยเหลือจากตีนเขา

ตั้งแต่เธอถูกพาไปที่หมู่บ้าน แนนซี่สามารถมองเห็นสายตาของทุกคนจากทุกครัวเรือนได้อย่างชัดเจน

พวกเขาจ้องมองเธอราวกับว่าเธอเป็น…มนุษย์ต่างดาว

สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสน ไม่สนใจ แม้กระทั่งความสงสาร มันทำให้แนนซี่รู้สึกไม่สบายใจ

ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงมองเธอแบบนั้น

เธอไม่สามารถออกจากบ้านได้เลยในสองวันนี้เนื่องจากขาของเธอ

แม้ว่าแนนซี่กำลังจะเสียสติกับเฟร็ดและภรรยาของเขา

มันไม่เป็นอันตราย แต่ดวงตาของพวกเขาเมื่อพวกเขาจ้องมองเธอไม่รู้สึกเหมือนกำลังมองคน