บทที่ 720 หมอประจำหมู่บ้าน

ถ้าคุณมองแค่ด้านเดียว เฟร็ดและคาเรนก็ดูเป็นคนดี

พวกเขาอบอุ่น มีเกียรติ และชอบช่วยเหลือผู้คน

บุคลิกของพวกเขาดูแปลก แต่ทุกแห่งมีวัฒนธรรมและกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกัน ผู้คนสามารถพูดได้เหมือนกัน

เนลล์ไม่สามารถตัดสินใจได้

ข้อดีคือพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเธอ แค่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกแย่ ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อพวกเธอ เธอก็ไม่ต้องการที่จะไปกล่าวหาคนอื่นเช่นกัน

เมื่อคำนึงถึงเรื่องนี้ แนวทางของเธอที่มีต่อทั้งคู่ก็อ่อนลงเล็กน้อย

เนลล์เดินไปหาเฟร็ดที่ยังสูบบุหรี่อยู่และยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ เฟร็ด”

เฟร็ดหันไปมองเธอ หรี่ตาลงเล็กน้อย "อรุณสวัสดิ์ คาเรนทำอาหารเช้าให้คุณแล้ว ช่วยเธอจัดจาน แล้วเราจะได้กินพร้อมกัน”

เนลล์พยักหน้าและช่วยแนนซี่ที่กำลังเดินกะเผลกไปที่เก้าอี้ ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัว

ในหมู่บ้านที่ห่างไกลเช่นนี้ ไม่มีอาหารดี ๆ ให้รับประทานมากนัก ไม่ว่าจะเป็นมื้อกลางวันหรือมื้อเย็น

ดังนั้นเนลล์จึงไม่ได้คาดหวังอะไรนอกจากว่ามันจะเป็นอาหารเช้าง่าย ๆ

คาดไม่ถึง คาเรนเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถและปราณีตมาก อาหารเช้าดูน่ารับประทานและสวยงามมาก

บนโต๊ะมีโจ๊กข้าวสาลีหอมอร่อย ซาลาเปานึ่งสดใหม่ที่ทำจากแป้ง และปาท่องโก๋ทอด

ในเมืองอาหารเช้าแบบนี้จะถือว่าเรียบง่าย แต่…

ในเช้าที่คุณติดอยู่ในสถานที่ที่คุณไม่ได้เตรียมการหรืออดอาหาร อาหารนี้ดูราวกับสวรรค์

เนลล์มองไปที่โจ๊กข้าวสาลีนึ่งและ ปาท่องโก๋ด้วยดวงตาที่สดใสและเป็นประกาย

กลั้นไว้ไม่อยู่ นางอุทานออกมาว่า “น่าทานมาก! และยังมีกลิ่นหอมอีกด้วย!”

คาเรนยิ้มอย่างเขินอายราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ใคร ๆ ชื่นชมเธอในชีวิตของเธอ

“มันเป็นอาหารเช้าที่เรียบง่าย ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบหรือเปล่า ลองทานดู”

เนลล์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น และช่วยเธอนำอาหารออกไปที่โต๊ะ จากนั้นทุกคนก็นั่งลงที่โต๊ะและเริ่มกิน

มื้อเที่ยงเฟร็ดถามอย่างเป็นกันเองว่า “เรารู้ว่าชื่อเล่นของคุณคือลิตเติ้ลเซเว่น แต่ชื่อจริงของคุณคืออะไร”

เนลล์ชะงักครู่หนึ่งและมองดูแนนซี่ก่อนจะตอบว่า “ฉันชื่อเนลล์ เจนนิงส์”

เธอไม่ได้พยายามที่จะซ่อนมัน เธอพูดตามตรง แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเคยบอก แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ผู้คนที่นี่จะเคยได้ยินเกี่ยวกับเธอ นับประสาอะไรที่จะจำเธอได้

ตามที่คาดไว้ เฟร็ดพยักหน้าเล็กน้อย “ครอบครัวคุณรู้ไหมว่าคุณมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่”

ในทางกลับกัน คำถามนั้นลึกซึ้งกว่า

เนลล์และแนนซี่มองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะตอบอย่างเป็นเอกฉันท์ว่า “ไม่”

“คุณมาจากไหน มันไกลจากที่นี่หรือเปล่า”

เนลยิ้มออกมา "มันไกลจริง ๆ อย่างน้อยก็ห่างออกไปสองสามพันกิโลเมตร"

"นั่นมันไกลมาก" ประกายเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเฟร็ด เขายิ้ม “งั้นครอบครัวคุณไม่รู้ว่าคุณกำลังมีปัญหาเหรอ?”

เนลล์ยิ้มตอบกลับ "ใครจะไปรู้ สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นเร็วมากและเราไม่มีโทรศัพท์ของเรา เราจึงไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้"

จากนั้นเธอก็ถามจริง ๆ ว่า “ขอโทษนะเฟร็ด แต่มีที่ไหนใกล้ ๆ ที่เราโทรหาได้หรือเปล่า ฉันต้องการโทรกลับบ้านเพื่อแจ้งว่าฉันปลอดภัย”

เฟร็ดลูบผมที่เหลืออยู่สองสามเส้นบนเคราของเขาแล้วพูดว่า "การโทรศัพท์ค่อนข้างยาก คุณต้องเดินทางเป็นเวลาหนึ่งวันและหนึ่งคืนไปยังเมืองถัดไป ที่นั่นมีโทรศัพท์แน่นอน แต่มีดินถล่มเมื่อไม่นานนี้ ถนนถูกปิดกั้น และตอนนี้คุณไม่สามารถผ่านได้”

เนลล์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้น