บทที่ 727 พวกเขาโกหกพวกเรา

"อะไรนะ?"

แนนซี่ เมอร์เรย์ตกใจมากจนลุกขึ้นนั่งบนเตียง

เนลล์ เจนนิงส์พยายามอีกครั้งและออกแรงขึ้นเล็กน้อย แต่กลับพบว่าประตูไม่ขยับเลยสักนิด มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา

จากนั้นเธอก็หันกลับมาด้วยใบหน้ามืดมนและเดินกลับมา

“สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย ฉันสงสัยว่าพวกเขาคงรู้แล้วว่าตัวตนของเรานั้นไม่ธรรมดา อย่างที่เราพูดก่อนหน้านี้”

แนนซี่ตื่นตระหนกเล็กน้อยและถามว่า “แล้วเราควรทำอย่างไรดี?”

เนลล์เม้มปากและเงียบไป

“ยังไม่ต้องรีบ ดูก่อนว่ามีอะไรบ้าง ถ้ามันเลวร้ายจริง ๆ”

หากสถานการณ์เลวร้าย พวกเขาก็ทำได้แค่พุ่งเข้าหามันก่อน

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เนลล์และแนนซี่ก็ไม่สามารถแยกจากกันในสถานการณ์เช่นนี้ได้

ขณะที่เธอคิดถึงเรื่องนี้ เนลล์ดึงกระดาษที่เคยซ่อนไว้ที่มุมห้องก่อนหน้านี้ออกมาพร้อมแผนที่ของสภาพแวดล้อมที่วาดไว้ เธอมองเข้าไปใกล้ ๆ และเก็บกระดาษ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คืนนี้เราออกไปไม่ได้ เราจะรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้ จำเอาไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าตอนที่เราตื่นมาแกล้งทำเป็นว่าเราไม่รู้ว่าคืนนี้เขาล็อกประตู” ถ้าสถานการณ์ดูผิดปกติ เราจะตีทั้งสองคนหมดให้สติ จากนั้นค่อยมัดพวกเขาแล้วหนี"

แนนซี่กังวลและพูดว่า “แต่ก่อนหน้านั้นเธอบอกไม่ใช่เหรอ? ทุกคนแถวนี้จะช่วยพวกเขาตามหาเรา”

เนลล์ถอนหายใจ

“นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป เราไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว” เนลล์พูดและเก็บสิ่งของจำเป็นสองสามอย่างที่พวกเธอจำเป็นต้องใช้

ขณะที่เธอกำลังเก็บของ เธอพูดว่า "ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าเราสามารถถ่วงเวลาให้เธอหายได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ว่าเราเป็นใคร"

“ถ้าพวกเขากลัวที่จะเดือดร้อน พวกเขาจะรีบกำจัดเรา ซึ่งทำให้อันตรายมากขึ้นสำหรับเรา เราต้องเตรียมการโดยเร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนั้น”

แนนซี่ฟังและพยักหน้ารับ

หลังจากที่เนลล์จัดกระเป๋าเสร็จแล้ว เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอยังใช้บางอย่างบดดอกไม้ที่เธอได้รับมาก่อนหน้านี้เพื่อทำเป็นผง จากนั้นเธอก็ให้ซองเล็ก ๆ แก่แนนซี่และเก็บห่อเล็กไว้ใช้เอง

เนลล์กล่าวว่า "ฉันไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีประโยชน์หรือไม่ แต่ถึงแม้จะไม่ได้ผล เราก็สามารถใช้เป็นแป้งทาหน้าได้"

แนนซี่พยักหน้าและทันใดนั้นก็ชักมีดเล็ก ๆ ออกมาจากใต้หมอนของเธอ

เนลล์ตกตะลึงเมื่อมองดูมีดเล่มเล็ก

“เธอไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?”

แนนซี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “มันอยู่กับฉันตลอด”

เนลล์ถึงกับอึ้ง

“เธอพกมีดติดตัวมาโดยตลอด ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ ฉันนอนกับเธอมานานแล้วนะ”

แนนซี่ยิ้มให้กับคำพูดนั้นและตอบว่า “มันถูกซ่อนอยู่ในที่สนิทที่สุด แน่นอนคุณจะไม่พบมัน มีดนี้เล็กเมื่อพับ แต่มันสามารถใช้เป็นดาบเมื่อกางออกได้ ฉันสั่งทำมันเป็นพิเศษ สมัยก่อนมักติดไว้ที่เอวกางเกง คนทั่วไปจะมองไม่เห็น”

เนลล์พยักหน้า

ด้วยอาวุธทรงพลังสำหรับป้องกันตัวบนร่างของแนนซี่ ความรู้สึกปลอดภัยในหัวใจของเนลล์เพิ่มขึ้นอย่างมาก

เนลล์บอกว่า "พรุ่งนี้มาดูกันว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง อย่าด่วนตัดสินใจล่ะ"

แนนซี่พยักหน้าและตอบว่า “อืม ฉันรู้”

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันเสร็จแล้ว พวกเธอรู้ว่าเวลานั้นไม่มีประโยชน์ที่พวกเธอจะต้องกังวล ทุกอย่างต้องรอจนถึงเช้า

พวกเธอนอนอยู่บนเตียงและคุยกันอีกสักพักแล้วก็เข้านอนด้วยกัน

ในขณะเดียวกันในห้องชั้นล่าง

ป้าคาเรนนั่งอยู่บนเตียงและกำลังเย็บเสื้อผ้า พร้อมกับตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัว