บทที่ 737 จะไม่เข้าไปยุ่งอีกต่อไป

จากนั้นกิดเดียนจับมือเนลล์และพูดว่า "เนลลี่ สัญญากับผมอย่างหนึ่งได้ไหม"

เนลล์มองเขาแล้วถามว่า “อะไรคะ?”

กิดเดียนกล่าวว่า “สัญญากับผมว่าคุณจะไม่เข้าไปค้นหาในเหตุการณ์นั้นอีก”

เนลล์ตกใจมาก

กิดเดียนกล่าวต่อ "ถ้าคุณอยากรู้จริง ๆ ผมจะตรวจสอบให้"

เนลล์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เธอพูดว่า "อันที่จริง ฉันไม่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น แต่ฉันแค่รู้สึกว่า..."

เนลล์เม้มริมฝีปากของเธอ และเมื่อกิดเดียนมองเธอ เขาก็สอบสวน "รู้สึกอะไร?"

เธอตอบว่า "คุณรู้ไหม ฉันมักมีความฝันที่ฉันจมลงสู่ก้นทะเลและไม่ใช่คนเดียว มีคุณ กิดเดียน และฉันกลัวจริง ๆ ฉัน รู้สึกเหมือนเราเคยรู้จักกันเมื่อ 9 ปีที่แล้ว?”

กิดเดียนมองเธอด้วยความตกใจ

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็สามารถบังคับรอยยิ้มได้ “เนลลี่ คุณได้ความคิดนั้นมาได้ยังไง?”

เนลล์ส่ายหัว

“ไม่รู้สิ มันเป็นแค่สัญชาตญาณของฉัน”

กิดเดียนเอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างรักใคร่

เขาพูดเบา ๆ ว่า “อย่าคิดไร้สาระ ไม่มีอะไรแบบนั้น ถ้าคุณอยากรู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ 9 ปีที่แล้ว ผมจะส่งคนไปตรวจสอบให้คุณเอง อย่าเอาตัวเองไปตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ ผมเป็นห่วงกันมากเกินไป เข้าใจไหม?”

หัวใจของเนลล์อ่อนลงเมื่อเธอมองไปที่การจ้องมองด้วยความรักของเขา

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พยักหน้า

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ในที่สุดกิดเดียนก็สบายใจได้

ในอีกด้านหนึ่ง

ในบ้านหลังเล็กในเมือง

เมื่อรถออกไป เกรกอรียืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง

เขามองดูเนลล์ก้าวเข้าไปในรถ ก่อนที่มันจะค่อย ๆ เคลื่อนไหวออกจากลานบ้านและพ้นสายตาของเขา

สายตาของเขาไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน

ข้างหลังเขามีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายคนนั้นมองไปทางรถที่กำลังจะออกไปและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “พี่ชาย ทำไมคุณถึงปล่อยพวกเขาไป?

เกรกอรีไม่หันกลับมามองเขา เขายืนอยู่ที่นั่น

เขาพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า "บ่ายนี้จะมีเงินในบัญชี 100,000 ของคุณ ไปซื้อมาใช้กันเถอะ"

"ฮะ?"

ชายคนนั้นตกใจ

100,000!

ขนาดนั้น?

พวกเขาใช้เงินไปแค่ 60,000 กับเด็กผู้หญิงสองคน และตอนนี้พวกเขาก็ให้ 100,000 สำหรับพวกเขา ดังนั้นเขาจะไม่ทำ 40,000 เหรอ?

เขายังลังเลเล็กน้อยที่จะปล่อย เนลล์เพราะเธอสวยมาก

อย่างไรก็ตาม 100,000 เป็นเงินจำนวนมากสำหรับเขา

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคลื่อนไหวเล็กน้อย

ยิ่งกว่านั้น สำหรับเขาที่สูญเสียภรรยาไปแล้ว เขายังสามารถซื้ออีกคนหนึ่งได้ตราบเท่าที่เขายังมีเงินอยู่

เขาสามารถซื้อคนที่สวยเท่ากับเนลล์ได้เพื่อที่เขาจะได้ไม่รู้สึกสูญเสีย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็มีความสุขในทันใดอีกครั้ง

เกรกอรีไม่ได้สนใจเขาเลย

ใบหน้าของเขาหม่นลง ขณะที่เขาหันหลังเดินลงไปข้างล่าง

เมื่อเห็นดังนั้น ชายคนนั้นจึงถามว่า “พี่ชาย พี่จะไปไหน”

เกรกอรีตอบว่า "จะนอน"

"ฮะ?"

“พรุ่งนี้เราจะยังเจอผู้หญิงอีกไหม?”

"ฉันไม่ไป"

“พรุ่งนี้พี่จะไปไหน?”

ชายคนนั้นไล่ตามเขา

เสียงของเกรกอรีฟังดูห่างเหิน