บทที่ 78 ขโมยมันซะ

เสียงมีอาดังมาจากอีกด้านของประตู

“เซลีนคุณอยู่หรือเปล่า? ฉันเอาชุดมาให้คุณ” เซลีนฟื้นความสงบก่อนจะหันไปเปิดประตู

"ขอบคุณ"

“ไม่เป็นไร” ในขณะที่ยิ้มมีอาสังเกตเห็นใบหน้าของเธอที่สับสน ดังนั้นเธอจึงถามด้วยความกังวลว่า

“เซลีนคุณโอเคไหม?” เซลีนส่ายหัวอย่างฝืนยิ้ม แม้ว่าเธอจะส่ายหัว แต่ใบหน้าของเธอก็อ่านว่า

'ฉันมีบางอย่างในใจ ฉันเศร้า' เป็นที่ชัดเจนสำหรับ มีอาที่จะใช้คำใบ้ เธอออกกำลังกายด้วยความกังวล

“เซลีน เนลล์นังบ้านั่นรังแกคุณอีกแล้วเหรอ? เธอเรียกคุณไปหาและพูดอะไรหรือเปล่า?” เซลีนยังคงส่ายหัว หลังจากหยุดเล็กน้อยเธอก็จับมือมีอาแล้วพูดว่า

"ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่กังวลนิดหน่อย”

“กังวลเรื่องอะไร”

"ฉัน..." ขณะที่เซลีนทำคอตกอยู่ เธอซ่อนประกายแวววาวไว้ในดวงตาของเธอ

“เซลีนบอกมาสิ! ฉันรอฟังอยู่” ในที่สุดเซลีนก็ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เธอคงไม่เชื่อฉันหรอก ฉันยังยากที่จะเชื่อตัวเอง ฉันไม่คิดว่า ... ฉันไม่คิดว่าพี่ของฉันจะเป็นคนแบบนี้ ฉันจริง ๆ ... ” เสียงของเธอค่อย ๆ ออกมาพร้อมเสียงสะอื้น น้ำตาก็เริ่มไหลที่ใบหน้าของ

เซลีนเช่นกัน ไม่มีใครจะกลั้นได้ มีอารีบเข้ามาทันที

“ฉันรู้แล้ว! นังนั่นมันรังแกคุณอีกแล้ว! บอกฉันทีเธอทำอะไร” เซลีนส่ายหัว เธอใช้เวลาสักพักในการรวบรวมตัวเองก่อนจะโต้กลับ

“หลังจากที่คุณพาเอมไปที่ห้อง เธอก็หยุดฉันและบอกฉันว่าเธอได้รับต้นฉบับที่ฉันวาดเมื่อห้าปีก่อน เธอจะพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นงานของเธอเอง ตราบเท่าที่เธอเอาต้นฉบับออกมาในคืนนี้!” มีอาเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ

“เลวมาก! ทำไมเธอแพศยาขนาดนี้? ไม่คิดว่านั่นเป็นการใส่ร้ายคุณและทำให้คุณเป็นคนร้ายเหรอ?” เซลีนพยักหน้า

“ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้เลย!”

“มีอาคุณเป็นน้องสาวที่ดีที่สุดของฉัน ฉันกล้าที่จะบอกคุณเรื่องนี้ ฉันไม่รู้จะทำยังไง คุณก็รู้ว่าพี่ของฉันสามารถทำตามที่เธอพูดได้จริง ๆ ฉันกลัวว่าเธอจะเอาต้นฉบับออกมาและบิดเบือนข้อเท็จจริง ฉันคงจบสิ้นแล้วล่ะ” มีอาตอบว่า

"เซลีน ไม่ต้องกลัวเลย สำหรับเธอที่พูดออกมาแบบนี้ ก็หมายความได้ว่าเธอนำต้นฉบับมาในวันนี้ ทุกอย่างจะเรียบร้อยตราบเท่าที่เราขโมยต้นฉบับมาก่อนที่เธอจะนำมาโชว์”

ด้วยความประหลาดใจเซลีนมองเธอด้วยสายตาเหม่อลอย

“ขโมย ขโมยเหรอ?” มีอาพยักหน้าอย่างแน่วแน่

"ใช่"

“แต่ ... มันจะไม่ดีเท่าไหร่นะ”

“อะไรไม่ดี? เขาทำให้เรื่องมันเลยเถิดเกินไป!” ในที่สุดมีอาก็สังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนในดวงตาของเซลีน เธอตบหน้าอกของเธอแม้ว่าจะอยู่ริมขอบ

“คุณไม่ต้องกังวล คุณไม่จำเป็นต้องทำสิ่งนี้ ฉันจะช่วยคุณทุกอย่าง แค่ตรวจสอบให้แน่ใจและได้ถ่วงเวลาเธอไว้ไม่ให้กลับไปที่ห้องของเธอ”

เซลีนจ้องมองเธอระหว่างสองจิตสองใจ ในที่สุดเธอก็ยอมตกลง

“เอาล่ะ ... ตกลง!”

“เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ฉันจะออกไปก่อน”