บทที่ 791 เธอกำลังจะจากไป

ในขณะเดียวกันในห้องหนังสือที่อาคารหลัก เกรกอรีกำลังมีการประชุมทางโทรศัพท์ระหว่างประเทศ

การประชุมเน้นในด้านกิจการภายในเกรแฮม คอร์ปอเรชั่น ในเมืองหลวง

แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในประเทศ แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างในเกรแฮม คอร์ปอเรชั่น ที่เขาจะต้องรับรู้ ควบคุมทิศทางและให้คำแนะนำที่ชัดเจน

อันที่จริงแล้วเกรกอรีค่อนข้างจะยุ่ง

หลังจากเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาจึงอนุญาตให้คนคนนั้นเข้ามา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาก็พบว่า คนคนนั้นคือ มัสซิโม เขาพูดสั้น ๆ กับผู้บริหารระดับสูงที่เขากำลังร่วมประชุมด้วยภายในวิดีโอ และปิดการประชุมอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะปิดคอมพิวเตอร์ไป

เขาตรงเข้าประเด็นและพูดโดยไม่อ้อมคอม “นายบอกเธอไปหรือยัง?”

มัสซิโมพยักหน้า

เกรกอรีเลิกคิ้ว เขาหยิบแก้วบนโต๊ะแล้วจิบเครื่องดื่มในขณะที่เขาเอ่ยถาม “เธอปฏิเสธเหรอ?”

มัสซิโมพยักหน้าอีกครั้ง เขาชะงักเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูด เขาเงยหน้าขึ้นและมองเกรกอรี เขากล่าวอย่างไม่เต็มใจ “นายจะกังวลไปทำไมในเมื่อนายรู้ว่ามันจะต้องจบลงแบบนี้? ฉันพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะแนะนำนายแล้วแต่นายปฏิเสธที่จะฟังและตั้งใจที่จะโยนเธอเข้าไปที่นั่น ในใจของเธอไม่มีพื้นที่เหลือให้นายแล้ว แต่นายก็ยังพยายามที่จะรักษาเธอเอาไว้ เกรกอรี นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

เกรกอรีนิ่งเงียบและไม่ได้พูดอะไร

มัสซิโมรู้สึกไม่สบายใจ เพราะพี่ชายที่กำลังเป็นทุกข์ของเขา อารมณ์ที่หลากหลายกำลังฝังลึกอยู่ภายในตัวเขา และเขาก็ไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้ เขาเดินไปที่โซฟาแล้วทรุดตัวลงบนพื้นก่อนที่เขาจะเอามือเท้าคาง

เขาพึมพำอย่างไม่พอใจว่า “ขุมนรกยังมีความโกรธไม่เท่ากับผู้หญิงที่ถูกดูหมิ่น และสำหรับฉัน ขุมนรกก็มีความโกรธไม่เท่ากับผู้ชายที่ถูกดูหมิ่นเช่นกัน! แม้แต่ฉันในฐานะที่เป็นลูกผู้ชายและเป็นน้องชายของนาย ฉันจะไม่ยกโทษให้นายถ้าหากว่านายทำกับฉันเหมือนกับที่นายทำกับเธอ อย่าว่าแต่วิกเลย”

เกรกอรีเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เมื่อเขาต้องเผชิญกับความขุ่นเคือง

เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เธอพูดว่าอะไร?”

มัสซิโมเย้ยหยันอย่างเย็นชา “เธอจะพูดอะไรซะอีก? เธอย้ำชัดว่าอดีตคืออดีต เธอบอกให้นายยอมแพ้ไปซะ! อย่าไปยุ่งกับเธออีก”

เกรกอรีขดริมฝีปากที่เย็นเยียบ ดูเหมือนจะเป็นการเย้ยหยันที่มีคำใบ้ว่าต้องการคำอธิบาย

เขายิ้มอย่างเย็นชา “เล่นตัวจริง ๆ”

มัสซิโมพูดไม่ออก เขาตอบกลับด้วยความวิตกกังวลและโกรธเคืองว่า “ฉันเดาว่านายคงจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงวันที่นายจะต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันน่าสยดสยอง! วิกเป็นผู้หญิงที่พิเศษ ไม่แปลกใจเลยที่เธอปฏิเสธที่จะมองย้อนกลับไปหลังจากความเจ็บปวดทั้งหมดที่นายทำกับเธอ! นายคิดว่าทุกคนจะรองรับอารมณ์ของนายได้อย่างนั้นเหรอ?”

เกรกอรีไม่ได้โกรธในคำพูดของเขาเลย เขาเหลือบมองไปทางด้านข้างและพูดอย่างแผ่วเบา “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้”

มัสซิโมยิงสายตาอาฆาตใส่เขาอย่างพูดไม่ออก โอ้ ถ้าเพียงแค่สายตาสามารถฆ่าได้นะ!

“ดี ในที่สุดฉันก็มองเห็นได้ชัดเจน เมื่อนายต้องการฉัน นายจึงโทรหาฉันเพื่อให้ฉันมาพูดแทนนาย แต่ตอนนี้นายกลับทิ้งฉันไว้เมื่อทุกอย่างจบลง ก็ได้ ฉันจะไม่ขวางทางนายอีก ลาก่อน"

เขาลุกขึ้นและเดินตรงออกไปทันที

เกรกอรียังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขามืดมนลงหลังจากที่มัสซิโมออกจากห้องของเขาไป

วิกกี้มาหาเขาตอนบ่าย

ในขณะนั้น เกรกอรีกำลังเตรียมตัวที่จะงีบหลับ แต่เมื่อเขาได้ยินว่าเธอกำลังจะมา เขาจึงรีบลุกขึ้นและบอกให้พ่อบ้านออสบอร์นอนุญาตให้เธอเข้ามา

วันนี้เธอดูค่อนข้างมีเสน่ห์เมื่อเธอสวมใส่ชุดลำลองสีฟ้าอ่อน แสดงออกถึงความเฉลียวฉลาดแบบที่เขาคุ้นเคยออกมาจากรูปลักษณ์ของเธอ

ดวงตาของเกรกอรีหรี่ลง เขารู้อยู่แล้วว่าเธอมาที่นี่ทำไม อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้มีอารมณ์ไม่ดีอย่างที่มันควรจะเป็น เขาคาดเดาเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง ช่องว่างที่แยกพวกเขาออกจากกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเติมเต็มอีกต่อไป

แม้ว่าเกรกอรีจะตั้งความหวังเอาไว้มากว่าเธอจะยอมอยู่ และเลือกที่จะลืมอดีตและกลับคืนสู่อ้อมแขนของเขา แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นได้เพียงแค่สิ่งที่เขาปรารถนา