บทที่ 80 ส่งเธอเข้าคุก

ตามคาดเจสันขมวดคิ้ว เนลล์เลิกคิ้ว

เธอมองดูเวลานั้นขณะที่ยกข้อมือขึ้น เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว แม้ว่าจะไม่ดึกมาก แต่ก็ไม่ค่ำเช่นกัน เธอเม้มริมฝีปาก

"ไม่เป็นไร คุณควรอยู่ให้นานขึ้นและสนุกกับมันเพราะคุณดูกระตือรือร้นนะ!”

จากนั้นเนลล์ก็ก้าวไปที่ลิฟต์โดยไม่เหลียวหลัง ใบหน้าของเซลีนถอดสี เธออยากจะเรียกเนลล์ แต่หัวใจของเนลล์พร้อมที่จะจากไป เธอเลยไม่ได้สนใจเซลีน

เซลีนกำลังฟูมฟาย

'บ้าจริง! ทำไมมีอาถึงยังไม่มาที่นี่? ' ข้าง ๆ เธอ เจสันขมวดคิ้วของเขาขึ้น

“เซลีนอย่าบังคับเธอ ถ้าเธอไม่ต้องการ ไปกันดีกว่ามีคนรอเราอยู่” เซลีนตกใจกลัว

เมื่อประตูลิฟต์เริ่มปิดเซลีนก็กัดฟันและพุ่งไปข้างหน้า

"พี่คะ!' เจสันมองอย่างไม่พอใจ แม้แต่เนลล์ที่อยู่ในลิฟท์แล้วยังขมวดคิ้ว

วินาทีถัดมาเนลล์ใช้มือข้างหนึ่งกดปุ่ม 'เปิด' และอีกข้างหนึ่งช่วยพยุงเซลีน หน้าเธอหมองหม่นและพูดขึ้น

“หาที่ตายที่อื่นสิถ้าคุณไม่สบายใจกับการมีชีวิตอยู่จริง ๆ! อย่ามาทำให้ขัดตาที่นี่!” เจสันวิ่งเข้ามาและอุ้มเซลีนขึ้น ใบหน้าของเขาดูน่ากลัวทีเดียว

"คุณกำลังทำอะไร? คุณไม่รู้เหรอว่ามันอันตรายแค่ไหน?”

แน่นอนว่าเซลีนรู้ดีว่ามันอันตรายแค่ไหน เธอรู้สึกตกตะลึงเมื่อคิดย้อนกลับไป แต่ไม่มีการหันกลับไปคิดถึงจุดนั้น มีอายังคงไม่อยู่ที่นั่นดังนั้นจึงจำเป็นต้องเกาะติดเนลล์ไว้

เซลีนกำลังจะพูดขึ้นเมื่อจู่ ๆ ชายวัยกลางคนก็วิ่งมาจากข้างนอก ชายคนนั้นมองไปที่ทั้งสามคนก่อนที่เขาจะจ้องมองไปที่เนลล์ เขากล่าวด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

“คุณชื่อคุณ เนลล์ เจนนิงส์ ใช่หรือไม่” เนลล์พยักหน้า

“มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับเพื่อนของคุณที่ชั้นสิบสองคุณแฮนค็อก เราอยากให้คุณชึ้นมาดูด้วยสักหน่อย”

…

เนลล์เดินตามพนักงานไปที่ห้องพัก เซลีนและเจสันก็มาด้วย

ทันทีที่พวกเขาก้าวออกจากลิฟต์พวกเขาได้รับการต้อนรับจากบรรยากาศที่ค่อนข้างหนักหน่วงที่หลอกหลอนไปทั่วทั้งชั้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรวมตัวกันที่ทางเข้าห้องพักห้องหนึ่ง ขณะที่ความสับสนวุ่นวายอยู่ภายใน เซลีนทำหน้าเหวอ

เจสันยังคงอยู่ในความมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามสัญชาตญาณของเขากระตุ้นให้เขาติดตามไป เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเนลล์ดูแปลก ๆ หลังจากที่พบกับเจ้าหน้าที่ในช่วงสั้น ๆ ฉากขนาดใหญ่ที่ตื่นเต้นอยู่ข้างในทำให้เกิดคำถามของเขา

"เกิดอะไรขึ้น?" เนลล์หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะจ้องมองเซลีนด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เซลีน คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างไหม?” เซลีนดึงมุมริมฝีปากของเธออย่างแรง

“ฉันจะรู้ได้อย่างไง ขนาดคุณยังไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย?” เจสันถามเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอ

“มีอะไรหรือ คุณรู้สึกว่าอยู่แปลกไปหรือไม่?”

ดวงตาของเซลีนมีประกายแวววาว คนอื่นอาจจำเสียงจากแถวข้างในไม่ได้ แต่เธอจำได้

เธอคือมีอา เธอถูกจับ?

มันไม่น่าเป็นไปได้ กับทุกคนที่อยู่ชั้นล่างในห้องบอลรูมในช่วงเวลานั้นใครเป็นคนจับเธอ? เพื่อความปลอดภัยของเธอจึงเป็นการดีที่สุดที่เธอจะรักษาระยะห่างไว้

ดังนั้นเธอจึงฝืนยิ้มและเอามือก่ายหน้าผาก

“พี่เจฉันปวดหัว ฉันอาจจะเป็นหวัด”

“ถ้าอย่างนั้น ... ”

“ทำไมไม่หยุดพักผ่อนที่ห้องของฉันก่อน ถ้าเธอปวดหัว! ฉันบังเอิญมียาแก้ปวดหัวอยู่ในห้อง”