บทที่ 822 ทางออก

จึงเป็นเหตุที่ทำให้วิกกกี้ต้องอยู่ในคุกถึงสี่ปี

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าขบขัน

เธอมองดูเกรกอรีและถามว่า “นายเชื่อว่าฉันเป็นคนผลักเธอจริง ๆ เหรอ?”

การแสดงออกของเกรกอรีเย็นชาและแข็งกระด้าง “ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้านี้แล้ว”

วิกกี้หัวเราะเยาะ

เธอหัวเราะเยาะถึงแม้ว่าเธอจะโศกเศร้าอยู่ภายใน

เธอพูดเบา ๆ ว่า “สี่ปีที่แล้วนายก็ไม่เชื่อฉัน ฉันคิดว่าเหตุผลที่นายตามหาฉันอีกครั้งหลังจากสี่ปีผ่านไป และบังคับให้ฉันอยู่กับนาย เป็นเพราะว่านายตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง และหวังว่าฉันจะยอมรับนาย และเราจะได้เริ่มต้นกันได้ใหม่อีกครั้ง

“แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ฉันมันไร้เดียงสาเกินไป เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าจะมีประสบการณ์มากน้อยเพียงใด แต่คนที่ไม่เคยเชื่อในตัวนาย ก็จะไม่มีวันเชื่อในตัวนายอีกครั้งไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

“เกรกอรี เกรแฮมฉันไม่ได้เกลียดนาย ฉันไม่ได้เกลียดนายจริง ๆ ฉันเพียงแค่คิดว่ามันน่าตลกที่นายไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองเห็นมันได้”

เธอหยุดพูด ราวกับว่าเธอไม่มีแรงจะพูดอะไรอีก

เธอไม่อยากอธิบายอะไรอีกต่อไป

ความเงียบปกคลุมรอบตัวเธอ

วิกกี้ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป เธอจึงหันไปหาแอนเดรียและพูดว่า “กลับกันเถอะ”

แอนเดรียพยักหน้า จากนั้นเธอก็ผลักรถเข็นและพาวิกกี้ออกไป

ในคืนนั้น ที่คฤหาสน์วุ่นวายเป็นเวลานาน

ในกลางดึก ยังคงได้ยินเสียงคนเดินเข้าออกอยู่ภายในอาคารเสริม ไม่เพียงเท่านั้น ยังได้ยินเสียงของผู้หญิงที่กำลังร้องไห้

มันคือสาวใช้ของยูเลียนาที่กำลังยุ่ง ถัดมาคือเสียงของยูเลียนาที่กำลังพูดคุยอยู่กับเกรกอรี

เธอนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างในห้องนอนของเธอ และมองออกไปภายนอกด้วยความคิดที่ว่างเปล่า

เมื่อเธอตกลงที่จะอยู่ต่อในตอนนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดว่าเธอไม่ได้มีความหวังอยู่ภายใน

หลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจผิด การเข้าไปพัวพัน ทั้งสิ่งที่ถูกและผิด เธอรู้สึกเหนื่อยมากและไม่ต้องการที่จะถูกรบกวนอีกต่อไป

ภายในใจของเธอ เธอคิดว่ามันคงจะไม่เลวร้ายถ้าหากว่าเธอสามารถปล่อยวางอดีตและเริ่มต้นใหม่ได้

แต่ในที่สุด เธอก็เข้าใจแล้วว่าในโลกนี้ โอกาสในการเริ่มต้นใหม่นั้นไม่ได้มีมากนัก

เมื่อสิ่งต่าง ๆ ได้เกิดขึ้น ก็เหมือนดั่งหนามที่ทิ่มแทงอยู่ภายในใจ

เมื่อถึงเวลา หนามเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นและเตือนให้รู้ถึงความเจ็บปวดอีกครั้ง

วิกกี้หลับตาลง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดหมายเลขโทรออก

“เฮ้ ลิตเติ้ลเอท นี่วิกกี้ ฉันต้องการให้คุณช่วยอะไรหน่อย”

…

ในอีกด้านหนึ่ง ในขณะเดียวกัน

ยูเลียนานั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางที่เศร้าหมอง

ก่อนหน้านี้แพทย์ได้ปั๊มหัวใจเธอทันทีที่เขามาถึง และเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เกรกอรีก็พาเธอกลับมาที่ห้องของเธอ

เธอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอแล้ว และกำลังดื่มซุปขิงเพื่อปัดเป่าความหนาวเย็น ดังนั้นเธอจึงนั่งอยู่ที่นั่นเพื่อรอรับการลงโทษจากเกรกอรี

เธอรู้ว่าวันนี้ เธอสามารถหลอกคนอื่นได้ แต่เธอไม่สามารถหลอกเกรกอรีได้

แต่เหตุใดชายผู้นี้จึงร่วมมือกับเธอ เธอเองก็สับสน

เมื่อคิดเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เขา

เขานั่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยออร่าที่ไร้ความรู้สึก ดวงตาของเขาเป็นสีเข้ม

เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะถามด้วยเสียงต่ำ “เกรกอรี คุณเป็นอะไรไป?”

เกรกอรีถามกลับว่า “เธอทำแบบนั้นทำไม?”