บทที่ 823 ภาพความหลัง

เกรกอรีไม่ได้สนใจเธอ หลังจากเขาพูดจบเขาก็เดินออกจากประตูไป

ยูเลียนาตกอยู่ในความงุนงงเป็นเวลานาน ก่อนที่เธอจะตอบสนอง ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที

อีกด้านหนึ่ง วิกกี้นอนไม่หลับ

เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น หรือเป็นเพราะเธออารมณ์ไม่ดี เธอนอนหลับตาอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน แต่เธอก็ยังคงนอนไม่หลับ

ภายในห้องของเธอมืดสนิทเมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอเอียงตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบรีโมทจากหัวเตียงและเปิดม่านออกเพื่อให้มองเห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอก

มันทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่นานมาแล้ว ในตอนที่เธอยังคงอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ในคืนนั้นก็เป็นช่วงฤดูร้อนที่แสงจันทร์ส่องแสงสว่างไสว และท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยดาวระยิบระยับ

ในคืนนั้นเธอนอนไม่หลับ เธอจึงเข้าไปในครัวและนำเมล็ดแตงโมออกมาหนึ่งกำมือ จากนั้นเธอก็ขึ้นบันไดไปและนั่งอยู่บนหลังคาเพื่อมองดูดาว

เธอกินเมล็ดแตงในขณะที่เธอมองดูดาว แม้ว่าลมเย็นในยามค่ำคืนจะพัดมามันก็ยังรู้สึกอบอุ่น

จากนั้นเสียงอันเย็นชาของชายหนุ่มก็ดังมาจากด้านล่าง

"เฮ้! เธอทำไรอยู่?"

เธอสะดุ้งในทันที เพราะเธอคิดว่ามันเป็นเสียงของผู้อำนวยการอาวุโสเกลน ดังนั้นเธอจึงต้องการลุกขึ้นและวิ่งหนีไป อย่างไรก็ตาม เธอตกใจจนเหยียบกระเบื้องที่มีน้ำตะไคร่จนลื่นล้ม

เด็กชายเองก็ตกใจที่เห็นเธอลื่นล้ม เขาได้แต่ยืนนิ่งตะลึงงันและไม่ขยับเขยื้อน

โชคดีที่เธอล้มลงไปตรงที่ที่เขายืนอยู่พอดี จากนั้นทั้งสองก็ล้มลงกับพื้นไปพร้อม ๆ กัน

ร่างกายของเด็กชายเจ็บปวดจากการปะทะ เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกของเขาแทบจะหลุดออกจากกัน จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นจากพื้นดินอย่างยากลำบาก

เมื่อเธอเห็นว่าเป็นเขา เธอก็โกรธและทุบกำปั้นลงบนหน้าอกของเขาทันที

“นายจะตะโกนเพื่ออะไร? นายทำให้ฉันกลัวแทบตาย ฉันคิดว่าเป็นผู้อำนวยการอาวุโสเกลนเสียอีก”

เกรกอรีตัวน้อยจับหน้าอกของเขาที่โดนเธอตี เขาเองก็โกรธเช่นกัน

“นี่มันดึกมากแล้ว ทำไมเธอถึงมานั่งอยู่บนหลังคา แทนที่จะไปนอน เธอยังจะมาโทษฉันที่ตะโกนเรียกเธออีกเหรอ?”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ วิกกี้ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

เธอพูดเบา ๆ ว่า “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

เกรกอรีโกรธจัด แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้ เขาจึงพ่นลมหายใจออกมา

“ถ้าเธอทำแบบนี้อีก ฉันจะฟ้องผู้อำนวยการอาวุโสเกลน และให้เขาทำโทษเธอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น วิกกี้ก็กลัวทันที

มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะหาที่พักที่ดีได้แบบนี้ เธอมีเสื้อผ้าให้สวมใส่ มีอาหารให้กิน และมีแม้กระทั่งชั้นเรียนที่ให้เรียนหนังสือ แน่นอนว่าเธอไม่อยากจะถูกไล่ออกไปจากที่นี่

ดังนั้นเธอจึงรีบคว้าแขนของเขาและขอร้อง “ก็ได้ ก็ได้ ฉันผิดตกลงไหม อย่าบอกคุณปู่เกลนนะ”

จากนั้นเกรกอรีก็พ่นลมหายใจ และยอมจบเรื่องนั้น

ในขณะที่พวกเขายืนอยู่ในลานเล็ก ๆ เขาก็มองขึ้นไปที่หลังคา เขาเกิดความสงสัยเล็กน้อย

“นั่งสบายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

วิกกี้กล่าวว่า “ใช่แล้ว ในบ้านมันร้อนอบอ้าว แต่ที่หลังคานั้นแตกต่าง มันเจ๋งและมันยังสามารถมองเห็นดาวได้ อยากลองขึ้นไปไหมล่ะ?”

เกรกอรีโตมากับการเอาใจใส่กฎเกณฑ์ และไม่เคยพยายามแหกกฎมาก่อน

ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้าทันที

"ไม่มีทาง"

สิ่งนี้ทำให้วิกกี้กระตือรือร้นทันที

เธอดึงแขนเขาและพูดว่า “เฮ้ อย่าพึ่งรีบปฏิเสธ มาลองดูก่อน บางทีนายอาจจะชอบมันเมื่อนายได้ลอง ฉันจะพานายขึ้นไปข้างบนเอง”

เขาลังเล แต่ไม่สามารถต้านทานความกระตือรือร้นของเธอได้ ในที่สุดเขาก็ปีนขึ้นบันไดไปกับเธออย่างเชื่องช้า

โลกบนหลังคาแตกต่างจากพื้นดินจริง ๆ

ราวกับว่าท้องฟ้าอยู่เพียงแค่เอื้อม จนเขาสามารถสัมผัสมันได้ถ้าหากว่าเขาเอื้อมมือออกไป