บทที่ 88 โดนวางยา

เนลล์กระชากภาพลักษณ์ที่น่ากลัวออกมา

เธอเดือด แต่ในขณะเดียวกันก็งุนงง อะไรทำให้ชายคนนี้กล้าพูดเรื่องแบบนี้กับเธอ!

“เจสัน มอร์ตัน ฉันคิดว่าคุณหลงตัวเองเกินไปหรือป่าว สำหรับผู้ชายอย่างคุณทำไมคุณถึงไว้วางใจให้ฉันเป็นคนบริสุทธิ์ไปตลอดชีวิตหลังจากที่เราแยกทางกัน? คุณต้องเป็นคนเพ้อเจ้อมาก!” คำพูดที่กัดกินประสาทของเจสัน

“เนลล์ เจนนิงส์ อย่าเบี่ยงเบนประเด็นของผม! คุณรู้หรือไม่ว่ากิดเดียน ลีย์ เป็นคนแบบไหน? คุณเข้าใจเขาจริง ๆ เหรอ? หญิงสาวที่สามารถแต่งงานกับตระกูลลีย์ได้ ไม่คิดว่าจะเสี่ยงไปหน่อยเหรอ? คุณเคยคิดบ้างไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ถ้าคู่หมั้นของเขาได้พบคุณ” เนลล์ยิ้มจาง ๆ

“ไม่ใช่ธุระของคุณหรอกว่าฉันรู้จักเขาดีหรือเปล่า ฉันเชื่อว่าแม้ว่าเราจะไม่ได้รู้จักกันมานาน แต่ฉันก็รู้จักเขามากพอที่อย่างน้อยก็แสดงออกอย่างชัดเจนในนิสัยของเขา ลักษณะที่จริงใจและมีเกียรติของเขาไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจ

“นอกจากนี้ฉันไม่กลัวถ้าภรรยาตามกฎหมายของเขามาเคาะประตูบ้านฉัน อย่าถามฉันว่าเพราะอะไรฉันจะไม่บอกคุณ ฉันมีความมั่นใจดังนั้นโปรดลบความกังวลที่เสแสร้งของคุณออกไป! คุณอาจไม่คิดว่าตัวเองอวดดี แต่ฉันแค่อยากจะอ้วกเพื่อได้ฟังมันจากคุณ

“เราทุกคนเป็นผู้ใหญ่ มันก็ดีถ้าคนโกงหรือเสียผลประโยชน์ตราบใดที่เขาไม่นอกใจ ในขณะที่ยังมีแฟนเก่าอยู่ในใจภายใต้ความเสน่หา เซลีน เจนนิงส์ อาจไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ แต่ฉันรู้สึกขยะแขยง!” ด้วยเหตุนี้เนลล์จึงเดินออกไปโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของพวกเขา

เจสันยืนอยู่ที่นั่นด้วยความโกรธที่แสดงใบหน้าของเขา เฮย์ลีย์จ้องมองร่างที่ถอยห่างของเนลล์ ราวกับว่าเธอเป็นมนุษย์ต่างดาว ใช้เวลาสักครู่ก่อนที่ เฮย์ลีย์จะสามารถกลับสู่ความเป็นจริงได้

“พี่ เธอเพิ่งทำให้พี่เจ็บหรือเปล่า? เธอกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอเชื่อพี่มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?”

เจสันเริ่มไปไม่ถูกทันทีที่เธอพูดขึ้นมา มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าทำไม เนลล์ เจนนิ่งส์ ที่มักจะเชื่องจึงลงเอยเช่นนี้!

ทุกคำพูดที่เนลล์พูดตอนนี้เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นที่ส่อไปในทางโหดร้าย มันทำให้พวกเขาหลงประเด็น! เป็นไปได้ไหมว่าความรักที่อ่อนโยนต่อเขาก่อนหน้านี้เป็นเพียงการเสแสร้ง?

ตามที่คาดไว้ในที่สุดเขาก็เห็นสีที่แท้จริงของผู้หญิงคนนั้น เมื่อเทียบกับนิสัยอ่อนโยนของเซลีนอารมณ์ของเนลล์ก็เหมือนกับก้อนหินที่อยู่ในห้องขังน่ารังเกียจและน่าเบื่อ เขาแค่เบื่อหน่าย เจสันเกร็งกล้ามเนื้อใบหน้าโดยไม่พูดอะไรอีกแล้วเจสันก็หันหลังตรงเข้าไปในห้องส่วนตัว

เฮย์ลีย์โกรธที่พี่ของเธอปฏิเสธที่จะตอบคำถามเธอ

“พี่ธาราคุณคิดว่าพี่ของฉันยังมีความรู้สึกกับผู้หญิงคนนั้นอยู่หรือเปล่า? เขาไม่ตอบแม้ว่าเธอจะทำร้ายเขาก็ตาม!” ใบหน้าของธาราแข็งขึ้น ชั่วครู่ต่อมาเธอฝืนยิ้ม

"คุณมอร์ตันและคุณเจนนิงส์อยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน เป็นเรื่องปกติถ้ายังมีความรู้สึกอยู่” เฮย์ลีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“พี่ธาราก็คิดเหมือนกันเหรอ? อย่าบอกนะว่าพวกเขาตัดสินใจที่จะยกโทษและคืนดีกัน?” แววตาของธาราดูฉายแววว่างเปล่า ไม่นานเธอก็ยิ้มออกมาอย่างเข้มแข็ง

“ไม่”

"ทำไม?"

“เพราะ ... จะดีที่สุด ถ้าคุณถาม เซลีน เจนนิ่งส์! เธอจะมีความคิดที่ดีกว่านี้” ธาราหันหลังเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อทั้งคู่ไม่บอกความจริงกับเธอ เฮย์ลีย์จึงกระทืบเท้าของเธอด้วยความโกรธ จากนั้นผู้ดูแลก็เดินเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม เฮย์ลีย์ตะคอก แต่การปรากฏตัวของผู้ดูแลทำให้เธอเกิดความคิด

เฮย์ลีย์ขยับริมฝีปากของเธอให้เป็นรอยยิ้มชั่วร้ายก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดไม่ให้ผู้ดูแลเข้าไปในห้องส่วนตัวที่อยู่ตรงข้าม

"คุณ! มากับฉัน"

…

เนลล์ เพิ่งรู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอบันทึกสายที่ไม่ได้รับสองสาย เธอเลื่อนเพื่อดู มันคือ กิดเดียน ลีย์ เธอคงไม่ได้รับสายเพราะโทรศัพท์ของเธอเปิดโหมดเงียบ

ดังนั้นเธอจึงรีบแตะที่หมายเลขเพื่อโทรกลับ เธอได้ยินเสียงเรียกเข้าจากอีกด้านหนึ่งและด้วยเสียงรอครั้งที่สามในที่สุดสายก็เชื่อมต่อกัน

“สวัสดีค่ะ คุณกลับมาแล้ว!” เสียงแหบแห้งและเซ็กซี่ของกิดเดียนดังลอดเข้ามา