บทที่ 87 ป่วยทางจิต

เฮย์ลีย์ก้าวตามไปอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าไปหาเธอ เนลล์ขมวดคิ้ว

"อะไร?"

“คุณมีอะไรจะบอกฉันไหม? บอกฉันมาสิ! คุณทำอะไรกับพี่เซลีนเธอถึงลงเอยแบบนี้!”

โอลิเวอร์เคยสัญญาว่าเขาจะประกาศผลการแข่งขันต่อสาธารณชนเพื่อกู้ชื่อเสียงของเธอ

อย่างไรก็ตามแพทย์ได้ให้คำแนะนำกับเซลีนอย่างท่วมท้นในสถานะปัจจุบันของเธอ มิฉะนั้นชีวิตของเธออาจตกอยู่ในอันตราย

เนลล์ไม่สนใจว่าเธอจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ แต่เธอไม่ต้องการข้อหาฆาตกรรมในบันทึกของเธอ ดังนั้นเธอจึงตกลงที่จะให้การประกาศเลื่อนออกไปเป็นวันหลัง

มันเป็นสาเหตุที่ทำให้ เฮย์ลีย์ยังคงจมอยู่ในความมืดมนในความเป็นจริง สิ่งที่เธอรู้ก็คือเนลล์เป็นสาเหตุที่ทหให้เซลีนรู้สึกไม่ดี แวบเดียวที่เนลล์และเฮย์ลีย์เกลียดความกล้าของเธอ เนลล์ยิ้มจาง ๆ ภาพลักษณ์ที่เธอมอบให้เฮย์ลีย์นั้นราวกับว่าเธอกำลังจ้องมองคนที่มีความบกพร่องทางจิต

“เฮย์ลีย์ มอร์ตัน คุณไม่รู้เหรอ? ความโง่ก็เป็นโรคอย่างหนึ่งนะ คุณต้องไปเข้ารับการรักษา!” เฮย์ลีย์พ่นลมของเธอออกมา

“เนลล์ เจนนิงส์! คุณกำลังบอกว่าฉันป่วยทางจิตเหรอ?” เนลล์ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“ฉันเดาว่าคุณต้องป่วยทางจิตแน่ ๆ ” เฮย์ลีย์โกรธเคืองมาก หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เธอพูดปลอบโยนทันที

“เฮย์ลีย์อย่าโกรธ มันไม่ดีกับสุขภาพของคุณ” เธอจึงหันไปหาเนลล์

“เนลล์ เจนนิงส์ คุณพูดกับเฮย์ลีย์แบบนี้ได้ไง? แม้ว่าคุณจะเกลียด เซลีน เจนนิ่งส์ แต่คุณก็ไม่สามารถทำกับเฮย์ลีย์ได้! เธอเป็นน้องสาวของเจสัน คุณไม่คิดว่าตัวเองล้ำเส้นเหรอ?” เนลล์เพียงแค่เหลือบมองไปที่เธอโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร

เธอสามารถรับมือกับเฮย์ลีย์ได้ แต่เธอจะไม่เสียแรงไปกับคนอื่นที่ไม่รู้จัก ดังนั้นเนลล์จึงเมินเธอและมองข้ามพวกเขาไปที่ห้องน้ำ

เฮย์ลีย์ชนเนลล์ เมื่อเนลล์จ่ายเงินให้เธอโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า เธอจับแขนเนลล์

“คุณยังไปไม่ได้!” ร่างของเนลล์ขมวดคิ้วและแสดงท่าทีต่อหน้าเธอและเหวี่ยงเฮย์ลีย์ออกไป ไม่ทันระวังร่างของเนลล์ถอยหลังไปสองก้าวและหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ

หญิงสาวรีบไปขวางข้างหน้าเพื่อประคับประคองเธอ

“เฮย์ลีย์คุณเป็นอะไรไหม?” เฮย์ลีย์ส่ายหัวด้วยความมึนงง

"ฉันไม่เป็นอะไร" ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากด้านหลังพวกเขา

"เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เนลล์หยุดฝีเท้าของเธอ เธอหันกลับมาและเห็นเจสันก้าวข้ามมาจากอีกด้านของทางเดิน รูม่านตาของเจสันหดลงเมื่อมองเห็นเนลล์ ดวงตาของเขาอยู่ในความสับสน

“เนลล์ เจนนิ่งส์ ทำไมคุณถึงมาที่นี่?” เนลล์ยิ้มจาง ๆ

“โรงแรมนี้เป็นของคุณหรือเปล่า? ถ้าคนที่มีคู่หมั้นนอนโรงพยาบาลอยู่ที่นี่ได้ ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้”? เจสันรู้สึกหดหู่ใจจากการพูดประชดประชันของเธอ

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง?”

เมื่อมีโครงสร้างของความแข็งแกร่งเฮย์ลีย์ก็วิ่งขึ้นไปจับแขนเขาทันที เธอพยายามหาเหตุผลดี ๆ บอกเจสัน

“พี่มาถูกเวลาเลย เธอหยาบคายกับฉัน!” เจสันเหลือบมองเธอ

“ปล่อยมันไปเถอะ! มันดีที่จะไม่ผลักไสผู้คนไปรอบ ๆ ฉันสงสัยว่าเธอไม่น่าจะเป็นลูกไก่ในกำมือด้วยซ้ำ” เจสันอาจจะปกป้องเขามากเกินไป แต่เขาก็มีความเข้าใจอย่างดีเกี่ยวกับตัวละครของน้องสาวของเขา เฮย์ลีย์เต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจในเวลาเดียวกัน

“พี่มันเป็นเรื่องจริง เธอผลักฉัน!” เจสันหันไปจ้องหญิงสาวข้าง ๆ ในการจ้องมองของหญิงสาวที่ฝืนยิ้ม

“ผมแน่ใจว่า คุณเจนนิงส์ไม่ได้ตั้งใจ” กล่าวอีกนัยหนึ่งเธอยอมรับทางอ้อมว่าเนลล์ผลักดันเฮย์ลีย์จริง ๆ แม้ว่าเนลล์ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับความไร้ยางอายของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอที่พวกเขาจะดิ่งลงสู่จุดต่ำ