บทที่ 86 แก้ไขข้อข้องใจ

เซลีนยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าที่ดูสบายใจ

“ฉันผ่านความเจ็บปวดมาอย่างมากในการวาดภาพอันนี้ดังนั้นมันจึงยังคงชัดเจนในใจของฉัน พี่อาจเคยเห็นผลงานของฉัน บางทีคุณอาจจะใช้ความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ จากการได้เห็นมัน แต่ฉันพนันได้เลยว่าภาพวาดนั้นไม่ได้ทิ้งความประทับใจไว้มากเหมือนศิลปินต้นฉบับ ฉันแนะนำให้พี่ยอมแพ้ การทำขึ้นมาใหม่ของคุณไม่สามารถดีไปกว่าของฉันได้หรอก” เนลล์ยิ้ม

"แน่ใจจริง ๆ เหรอ?"

“แน่นอนคุณถามครูใหญ่ได้ ถ้าพี่ไม่เชื่อฉัน”

“อาจารย์ใหญ่อย่างนั้นเหรอ?”

โอลิเวอร์จ้องไปที่เนลล์ ด้วยความประหลาดใจ ไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากของเขาได้

เซลีนคิดว่าเธอมีมันอยู่ในกระเป๋าจริง ๆ เนลล์เป็นคนงี่เง่าที่ลืมร่างของเธอเมื่อห้าปีก่อน

ทำไมเธอถึงใช้วิธีโง่ ๆ ในการจดจำงานศิลปะของเธอด้วยการวาดมันอีกครั้ง? ดังนั้นรูปลักษณ์บนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่จะต้องพบว่าภาพวาดของเนลล์แตกต่างจากเมื่อห้าปีก่อน! เซลีนคิดเข้าข้างตัวเอง กิดเดียนพูดขึ้นย่างแผ่วเบาว่า

“ประกาศผลเถอะ! งานศิลปะของใครเป็นของจริง?” ขณะที่หลังของเธอเหยียดตรงเซลีนรอให้เรียกชื่อของเธอ อย่างไรก็ตาม ... ผู้ตรวจสอบทั้งสามตอบพร้อมเพรียงกันว่า

“เนลล์ เจนนิ่งส์”

"อะไรนะ?" ฝูงชนร้องด้วยความไม่เชื่อ โอลิเวอร์เจอเสียงของเขาและพูดซ้ำว่า

“ใช่ หลังจากการเปรียบเทียบอย่างถี่ถ้วนการสร้างผลงานขึ้นมาใหม่ของเนลล์ใกล้เคียงกับงานศิลปะ 100% จากเมื่อห้าปีก่อนในขณะที่เซลีน ... น้อยกว่า 40%”

“เป็นไปได้อย่างไร?”

ด้วยความสงสัยเซลีนจึงเดินไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ โทนสีอาจจะคล้ายกัน แต่การออกแบบยังห่างไกลจากกัน จิตใจของเธอว่างเปล่า เป็นไปได้อย่างไร? ภาพร่างทั้งสองอยู่ห่างกัน!

นอกเหนือจากเฉดสีน้ำเงินและสีขาวแล้วยังไม่มีองค์ประกอบเดียวไม่ว่าจะเป็นสไตล์หรือรายละเอียดที่เข้ากันได้ สิ่งนี้จะเป็นไปได้อย่างไร? ความคิดหนึ่งทำให้เธอหลงอยู่ในความคิดแล้วเดาออก เธอหันกลับไปจ้องที่เนลล์อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“พี่ พี่วางแผนไว้แล้วเหรอ?” เนลล์เย้ยหยัน

“แค่ปิดประตูตีแมว ฉันจะทำไม่สำเร็จ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ”

"พี่!" เมื่อมาถึงจุดนี้โอลิเวอร์ต้องพูดอะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงประกาศว่า

“เนลล์ เจนนิ่งส์ ชนะการแข่งขัน จากความแตกต่างอย่างมากระหว่างการสร้างผลงานทั้งสอง เราสามารถสรุปได้ว่างานศิลปะเมื่อห้าปีที่แล้วถูกวาดโดย เนลล์ เจนนิงส์ เราได้ ... กล่าวหาเธออย่างผิด ๆ ไป ”

เมื่อพูดอย่างนั้นผู้ตรวจสอบทั้งสามรู้สึกอับอายและสำนึกผิด ท้ายที่สุดพวกเขาเชื่อมั่นในคำพูดของเซลีนและยังเป็นคนที่เชื่อว่าเนลล์ขโมยผลงานไป

เจเน็ตสะเทือนใจจนน้ำตาแทบไหล รีบไปกอดเนลล์เธออุทานด้วยความตื่นเต้น

“เนลลี่ ฉันรู้ว่าแกสามารถกู้ชื่อของแกได้! แกทำได้แกทำได้จริง ๆ!” เนลล์ยิ้ม

เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาทางอารมณ์ของเจเน็ต เธอยังคงสงบสติอารมณ์ มีบางสิ่งที่ฝังลึกในกระดูกไม่สามารถล้างออกไปได้ เธออาจพิสูจน์ตัวเองว่าบริสุทธิ์ แต่ใครล่ะที่จะต้องชดใช้ความคับแค้นใจและความเศร้าโศกที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี?

กิดเดียนลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาเธอ