บทที่ 889 ภารกิจ

ลูเซียสเงยหน้าขึ้นมองเธอและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ผมรู้ว่าคุณชอบผู้หญิงคนนั้น ผมไม่ได้ทำร้ายเธอ คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ ผมจะให้คนพาเธอมาพบคุณทีหลัง”

วิกกี้รู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เธอหวังว่าเขาจะไม่ได้โกหกเธอ

จากนั้นเธอก็หันหลัง และเดินขึ้นไปยังชั้นบน

หลังจากที่เธอจากไป เชย์ก็เดินเข้ามา เขามองดูเธอเดินจากไป ในขณะที่เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับทัศนคติของเธอที่มีต่อลูเซียส

อย่างไรก็ตาม เขารู้สถานะของเขาดี และเขาก็เข้าใจว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็นในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงถามเพียงแค่ว่า “กัปตัน คุณต้องการให้ผมพาแอมเบอร์มาที่นี่ไหม?”

ลูเซียสพยักหน้า

“ไปพาเธอมาที่นี่ อย่าลืมบอกเธอว่า ถ้าเธอกล้าพูดเรื่องไร้สาระล่ะก็...” ดวงตาของเขามืดลง ในขณะที่เขาพูดเช่นนั้น

เชย์เข้าใจได้ทันที เขาก้มหน้าลงและตอบว่า "ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไป

ในไม่ช้า แอนเดรียก็ถูกนำตัวมา เมื่อเธอได้เห็นลูเซียส สายตาของเธอที่นิ่งราวกับน้ำก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงในทันที เธอจึงรีบเดินเข้ามาหาเขา

“คุณยายของฉันอยู่ที่ไหน คุณทำอะไรกับเธอ?”

ลูเซียสมองไปที่ผู้หญิงที่เข้ามาใกล้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยและกระซิบว่า "ไม่ต้องเป็นห่วง ในเมื่อเธอยังมีประโยชน์กับฉัน ดังนั้นคุณยายของเธอจะสบายดี "

แอนเดรียจ้องมองมาที่เขาอย่างขมขื่น เธอคว้าแขนเสื้อของเขาด้วยมือข้างหนึ่งในขณะที่เธอถามว่า "เธออยู่ที่ไหน? ฉันอยากพบเธอ"

ลูเซียสเหลือบมองที่นิ้วที่กำแน่นของเธอแล้วยิ้มบาง ๆ “ฉันจะให้เธอพบคุณยายของเธอในไม่ช้า แต่ตอนนี้ฉันมีบางอย่างให้เธอทำ”

เขาเงยหน้าขึ้นและชี้ไปที่ห้องชั้นบนและพูดว่า “ไป! ไปโน้มน้าวให้เธอเชื่อว่า เธอเป็นน้องสาวของฉัน และบอกกับเธอว่าที่ผ่านมามันยากแค่ไหนที่เธอต้องพลัดพรากกับพี่ชายของเธอ ถ้าเธอเต็มใจยอมรับความสัมพันธ์พี่น้องนี้และยอมอยู่ต่อ ฉันก็จะคืนหญิงชราผู้นั้นให้กับเธอ เธอคิดว่ายังไงล่ะ?”

ดวงตาของแอนเดรียเบิกกว้างด้วยความโกรธ เธอตอบว่า "แต่คุณรับปากว่าถ้าหากฉันช่วยคุณนำตัววิกกี้ออกมาได้ คุณจะคืนยายให้กับฉัน คุณโกหกอย่างนั้นเหรอ?"

ลูเซียสหรี่ตาและยิ้มอย่างชั่วร้าย “ใช่ ฉันโกหก แล้วยังไง?”

"กล้าดียังไง!?" เธอโกรธมากจนอยากจะยกมือขึ้น และชกเข้าที่ใบหน้าของเขา

แต่หมัดของเธอกลับชะงักอยู่ในอากาศ เมื่อเธอมองเห็นสายตาอันเย้ยหยันของเขา

เมื่อใบหน้ายายของเธอลอยขึ้นมา เธอก็ตระหนักได้ว่าในตอนนี้ คุณยายยังอยู่ในมือของเขา ดังนั้นถ้าหากว่าเธอทำให้เขาไม่พอใจ เธอจึงกลัวว่าชีวิตของยายของเธอจะไม่ปลอดภัย

เมื่อคิดเช่นนั้น มือของเธอก็ค่อย ๆ อ่อนลงราวกับว่าเธอกำลังหมดเรี่ยวแรง

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ลูเซียส ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยเธอไปเถอะ เธอเป็นเพียงแค่หญิงชราที่ไม่รู้อะไรเลย ปล่อยเธอไปไม่ได้เหรอ? และถ้าหากว่าคุณยอมปล่อยเธอไป ฉันสัญญาว่าฉันจะเชื่อฟังคุณต่อไป และทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ตกลงไหม?”

น้ำเสียงของเธอฟังดูราวกับว่าเธอกำลังอ้อนวอน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของลูเซียสไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

เขายังคงดูเย็นชาและไม่แยแสในขณะที่เขามองดูเธอและหัวเราะเยาะ “หึ! ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกสงสารเธอ แต่ฉันก็เคยพูดไปแล้วว่า ฉันไม่ชอบคำสัญญาหรือคำสาบานใด ๆ เพราะสิ่งเหล่านั้นมันเป็นของปลอม”

“ฉันเพียงแค่จะต้องหาจุดอ่อนของคน ๆ หนึ่ง และเขาหรือเธอก็จะเชื่อฟังฉันอย่างแน่นอน แล้วทำไมฉันจะต้องเชื่อคำสัญญาที่ไร้สาระเหล่านั้นของเธอด้วย ฉันพูดถูกไหม?”

แอนเดรียจ้องมองเขา ดวงตาของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนจากความอ้อนวอนกลายเป็นความเกลียดชังในทันที

เธอปล่อยแขนเสื้อของเขาและพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะไม่ปล่อยเธอไป?”

ลูเซียสเลิกคิ้วขึ้นและถามว่า “เธอจะไปหรือไม่ไป?”

แอนเดรียกัดริมฝีปากแน่น แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร