บทที่ 932 การประชุมประเมินสมบัติ

เขามีชีวิตอยู่มาตั้งหลายปีแล้ว และเขาก็ไม่ได้พบกับคนที่น่าสนใจแบบนี้มาเป็นเวลานานแล้วเช่นกัน

“คุณพูดถูก สิ่งที่ผมจะขอให้คุณไปหานั้น มันคือสิ่งที่หายาก แล้วคุณอยากจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ?"

วิกกี้ โทมัสพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันอยากให้โรคที่มันอยู่ในร่างกายของฉันตอนนี้หายขาด”

เจฟฟ์ ฟลินเดอร์หรี่ตาลง

“คุณอยากจะให้ผมช่วยรักษาโรคนี้อย่างงั้นเหรอ?”

"ใช่ค่ะ!"

เจฟฟ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาทันที

“คุณนี่มันไร้เดียงสาจริง ๆ คุณโทมัส ถ้าหากว่ามีวิธีรักษาโรคนี้ในโลกนี้จริง ๆ แล้วล่ะก็คุณคิดว่าคนในตระกูลฟลินเดอร์ของเรา จะอยู่ทุกข์ทรมานจากโรคนี้มานานหลายสิบปีทำไม?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของเขา วิกกี้และเกรกอรีถึงกับหน้าถอดสี

“คุณจะบอกว่าโรคนี้ไม่มีทางที่จะรักษาให้หายขาดได้งั้นเหรอคะ?”

"ไม่ครับ"

บรรยากาศภายในห้องมืดมนลงทันที ทั้งสามคนไม่ได้พูดอะไรกันต่อ

เจฟฟ์ ฟลินเดอร์ก็ไม่ได้เร่งรีบ เขานั่งอยู่ที่นั่นและมองดูพวกเขาอย่างเงียบ ๆ ทั้งสองฝ่ายติดอยู่ในการต่อรองครั้งยิ่งใหญ่

หลังจากนั้นไม่นาน เกรกอรี เกรแฮมก็พูดขึ้นมาว่า “คุณอยากให้เราไปหาอะไรให้คุณ?”

เจฟฟ์ ฟลินเดอร์ยิ้มออกมา “หยกอาถรรพ์”

…

เมื่อพวกเขาออกมาจากคฤหาสน์ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว

ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ที่งานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ของครอบครัวฟลินเดอร์ต่อ พวกเขาออกจากเกาะโดยเรือส่วนตัวของพวกเขา

ฮาโรลด์กำลังรอพวกเขาอยู่ที่ฝั่ง เมื่อพวกเขาลงจากเรือ พวกเขาก็ขึ้นเครื่องบินกลับไปยังเมืองหลินทันที

พวกเขามาถึงที่คฤหาสน์เวลาบ่ายสามโมง

พ่อบ้านออสบอร์นสั่งให้พ่อครัวจัดเตรียมอาหาร เพราะพวกเขาคงจะเหนื่อยล้า และต้องการพักผ่อนหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ระหว่างที่พวกเขาพักผ่อน วิกกี้และเกรกอรีก็ได้คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้

เธอหยิบหยกอาถรรพ์ที่เธอซื้อมาจากการประมูล ออกมาวางไว้บนฝ่ามือของเธอ และพิจารณามันอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้เราไม่เข้าใจว่าทำไมพวกฟลินเดอร์ถึงได้แย่งประมูลสิ่งนี้ ตอนนี้เรารู้แล้วว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่”

ใบหน้าของ เกรกอรี เกรแฮม ดูดุร้ายขึ้นมาเล็กน้อย

“พวกเขาตั้งใจให้หยกนั้นกับเรา เขาแค่จัดการประมูลขึ้นมาเพื่อบังหน้าเท่านั้น เพราะอันที่จริงแล้วหยกชิ้นนั้นมันถูกกำหนดให้เป็นของเราตั้งแต่แรกแล้ว”

วิกกี้พยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมา

“นายคิดว่าพวกเขาต้องการสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร? ฉันไม่คิดว่าคุณเจฟฟ์จะเป็นคนที่เชื่อในตำนานแห่งความเป็นอมตะ เขาดูเหมือนเป็นคนละทิ้งเรื่องทางโลก ทำไมเขาถึงได้สนใจของเล่นชิ้นนี้?”

เกรกอรีพูดจาเยาะเย้ยออกมา เพราะเขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด

“บางครั้งคนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจทางโลก มักจะมีความโลภมากกว่าคนอื่นนะ ฉันไม่คิดว่าเขาเป็นคนดี”

วิกกี้ตกตะลึง เธอหันกลับมามองเขา “แล้วทำไมเขาถึงให้หยกชิ้นนี้กับเรามาล่ะ? ทำไมเขาถึงเลือกเราให้ช่วยตามหาชิ้นส่วนที่หายไปอีกสองสามชิ้นล่ะ?”

เกรกอรี เกรแฮม พูดออกมาเบา ๆ “พูดง่าย ๆ เลยก็คือ ด้วยเหตุผลบางอย่างมันคงไม่สะดวกสำหรับเขาที่จะเก็บมันไว้เอง แต่กับเรา เรามีเครือข่ายและอำนาจ อีกอย่างโรคที่คุณเป็นอยู่ในตอนนี้ ก็ยังต้องเพิ่งพายาจากเขา ดังนั้นเราจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดว่าทำไมเขาถึงให้สิ่งนี้กับเรา ... "

เขาหยิบหยกและมองเข้าไปใกล้ ๆ

“บางทีนี่มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเราที่จะได้เรียนรู้”

พอพูดจบเขาก็ส่ายหัว "แต่ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ"

วิกกี้ถอนหายใจออกมา