บทที่ 933 ทำลายชื่อเสียงของเขา

มัสซิโม โนแลน “.......”

เขายิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ “นี่พี่ล้อเล่นกันรึเปล่า? เราจะได้อะไรถ้าเราทำแบบนั้น? พูดตามตรง ฉันรู้สึกเหมือนนายกำลังหลอกคนโง่พวกนั้นอยู่ อย่าทำลายชื่อเสียงของฉันเลย”

เกรกอรี เกรแฮมพูดด้วยความไม่พอใจออกมา “ชื่อเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายน่ะเหรอ”

"ว่าไงนะ? นี่นายกำลังดูถูกฉันอยู่เหรอ?”

เกรกอรีไม่ได้ตอบอะไร แต่การแสดงออกทางสีหน้าของเขาก็แสดงให้เห็นแล้วว่า เขากำลังดูถูกเหยียดหยามมัสซิโมอยู่

ในตอนนี้มัสซิโมรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก แต่ก่อนที่เขากำลังจะโต้เถียงกับเกรกอรี ไหล่ของเขาก็ถูกใครบางคนสกิดเอาไว้ซะก่อน

“นายน้อยโนแลนครับ!”

เขาหันกลับมาเห็นชายอ้วนลงพุงวัยกลางคนคนหนึ่ง

นามสกุลของผู้ชายคนนั้นคือมาร์ค เจมส์ มาร์คเป็นตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ในท้องถิ่นของเมืองหลิน เจมส์และเกรกอรีเคยพบกันมาก่อนในงานเลี้ยง ดังนั้นจึงถือว่าพวกเขารู้จักกันเป็นอย่างดี

เขายิ้มและพูดว่า “นายน้อยโนแลน นายน้อยเกรแฮมพวกคุณอยู่ที่นี่กันนี้เอง?”

มัสซิโม โนแลนพยักหน้า "มีอะไรรึเปล่า?"

เจมส์ มาร์คยื่นเอกสารในมือให้กับมัสซิโม พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของความพึงพอใจ “นายน้อยโนแลนครับ ที่ดินที่คุณชอบ ตอนนั้นลูกน้องของผมมันไม่ทันได้คิด และพวกเขาก็ไม่ได้คุ้นเคยกับคุณ พวกเขาก็เลยปฏิเสธคำขอของคุณไป แต่หลังจากที่ผมได้รู้เรื่องนี้ ผมก็ได้ต่อว่าพวกเขาไปแล้วครับ ส่วนนี่คือเอกสารสำหรับการโอนที่ดิน ได้โปรดรับมันไว้ด้วยครับ”

มัสซิโมหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาเผยยิ้มออกมาและพูดว่า “นี่มันหมายความว่ายังไงครับ บอสเจมส์?”

เจมส์ มาร์คยิ้มอย่างประหม่า “นายน้อยโนแลน ผมเข้าใจว่าคุณมองข้ามธุรกิจเล็ก ๆ ของผม แต่นี่เป็นข้อเสนอจากใจจริงเลยนะครับ ผมหวังว่าคุณจะไม่รังเกียจ...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ มัสซิโมก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ

มัสซิโมพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “บอสเจมส์ ผมคิดว่าคุณคงจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปนะ ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าจะซื้อที่ดินของคุณเพื่อพัฒนาสวนสนุก แต่หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ผมก็รู้สึกว่าที่ตรงนั้นมันไม่ได้เป็นทำเลทอง เราเลิกสนใจมันไปแล้ว ดังนั้นผมขอขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่จริงใจของคุณมากนะครับ ส่วนที่ดินผืนนั้น คุณเอามันคืนไปซะเถอะ”

เจมส์รู้สึกสับสนมากเมื่อได้ยินสิ่งที่มัสซิโมพูด

มัสซิโมพูดอีกครั้งว่า “นอกจากนี้ พวกเราตระกูลโนแลน ยังเป็นนักธุรกิจที่ดี ไม่ใช่โจร แม้ว่าเราจะต้องการซื้อที่ดินของคุณ เราก็จะใช้วิธีการและขั้นตอนที่เหมาะสม คุณไม่จำเป็นต้องเป็นต้องทำแบบนี้”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงของเขาฟังดูราวกับคนปวดหัวเล็กน้อย

เจมส์ มาร์ครีบพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ นายน้อยโนแลน ขอบคุณมากครับ”

มัสซิโมฝืนยิ้มพลางโบกมือให้กับเขา

หลังจากที่เจมส์จากไป เกรกอรี เกรแฮมก็เอ่ยถามเขาว่า "มันเกิดอะไรขึ้น?"

มัสซิโม โนแลน ถอนหายใจออกมา

“ไม่มีอะไร เรื่องเล็กน้อยน่ะ ล่าสุดพ่อของฉัน ตกลงจะให้คุณลุงผู้น่ารังเกียจมาทำงานที่บริษัทโนแลน มันคงจะดีกว่าถ้าเขาไม่มาที่นี่ เพราะตั้งแต่เขาได้เข้ามาทำงานที่บริษัท เขาก็ใช้อำนาจในทางที่ผิด ๆ ด้วยการกลั่นแกล้งผู้คน และมักจะทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่เสมอ สมัยก่อนตอนที่เรากำลังหาที่ดินกันอยู่ เราชอบที่ดินของ เจมส์ มาร์ค แต่เราก็ยังไม่แน่ใจว่าจะซื้อรึเปล่า ฉันไม่แน่ใจว่าคุณลุงผู้น่ารังเกียจของฉันไปรู้เรื่องนี้ได้ยังไง แต่เจมส์ มาร์ค ก็อาจจะถูกเขาขู่มานั่นแหละ เขาถึงได้วิ่งแจ้นมาขอฉันแบบนี้”

เกรกอรี เกรแฮม ขมวดคิ้ว

“มันเป็นเรื่องที่น่าลำบากใจของคนที่อยู่ข้างหลัง”

มัสซิโม โนแลน รู้สึกปวดหัวเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“ใครบอกว่าไม่ล่ะ? ที่มันต้องเป็นแบบนี้ เพราะว่าเขาเป็นพี่ชายแม่ของฉัน นายคงจะรู้นิสัยแม่ฉันเป็นอย่างดี ถ้าเขาถูกไล่ออก แม่ฉันคงจะสร้างความโกลาหลวุ่นวายในบ้าน จนเราหาความสงบสุขกันไม่ได้เลยทีเดียว”

มันเป็นธุรกิจครอบครัวของคนอื่น ในฐานะเพื่อน ให้แค่คำปรึกษาแนะนำก็เพียงพอแล้ว