บทที่ 995 ไม่ใช่แค่โรคภัยไข้เจ็บธรรมดา

เขาไม่ใช่คนเคร่งครัดในตำรา เจฟฟ์อาจจะชี้ทางให้กับเขาก็จริง แต่เกรกอรีไม่ได้เลือกเดินบนเส้นทางนี้ด้วยความเมตตาของผู้อื่น หากว่าเขามีเส้นทางอื่นที่จะไป

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดอยากจะขอให้ฌอนลองตรวจดูร่างกายของวิกกี้ดู

แต่ทว่าคุณหมอที่เขาเชิญมาก่อนหน้านั้น ในแง่ของด้านทักษะทางการแพทย์เขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฌอนเลย อีกอย่างฌอนยังมีนิสัยที่แปลกประหลาด และใช้ชีวิตอย่างสันโดษในทะเลทราย

เกรกอรีเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงของฌอน แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน นับประสาอะไรกับการจะติดต่อเขาไป เนื่องจากไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาตัวเขาเจอ มันจึงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าที่จะขอความช่วยเหลือจากเขา

แต่ตอนนี้มันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เพราะว่าฌอนเป็นพ่อเลี้ยงของเนลล์ ดังนั้นเขาจึงมีความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว เมื่อได้พบกับฌอนครั้งแรกที่ทางเข้าโรงละคร

แต่มันจะดูเป็นการไร้มารยาทเกินไป หากจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทันทีที่เจอหน้ากันครั้งแรก เกรกอรีจึงได้ปรึกษาพูดคุยกับเนลล์และคนอื่นๆ เมื่อเขากลับมาแล้ว เพื่อที่พวกเขาจะได้ไปสอบถามกับณอนในนามของเขา

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีสายโทรศัพท์จากเนลล์ และคนของเธอเข้ามาก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้ถาม

เกรกอรีรู้สึกสบายใจมากขึ้น เขาคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่เขากำลังจะได้รับ เมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ เธอยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีอยู่เสมอ

เกรกอรีให้คำตอบกับข้อเสนอของเนลล์อย่างตรงไปตรงมา

หลังจากวางสาย เนลล์ก็เดินไปหาเคธี่และฌอน

หลังจากได้ฟังว่าเธอมาหาพวกเขาเพื่ออะไร เคธี่ก็หันไปหาฌอนและพูดว่า “ฌอนคะ คุณโทมัสเป็นคนดี แล้วฉันก็ชอบเธอด้วย ทำไมคุณไม่ลองตรวจเธอดูสักหน่อยล่ะคะ?”

ฌอนยังคงมีสีหน้าที่เย็นชาเหมือนเดิม แต่คำพูดที่ออกมาจากปากของเขานั้นอ่อนโยนที่สุด “ได้สิ วันพรุ่งนี้ฉันจะลองตรวจร่างกายของเธอดู”

เคธี่หันกลับมามองเนลล์ “ลุงมิลเลอร์ของเธอตกลงตามนั้น พรุ่งนี้เธอนัดเวลากับคุณโทมัสได้เลยนะ แล้วเราจะไปเจอกันที่นั่น”

เนลล์พยักหน้าอย่างมีความสุข เธอบอกฝันดีพวกเขาก่อนจะกลับไป

วันรุ่งขึ้น วิกกี้ตกลงเวลากับพวกเขา และไปพบกับพวกเขาที่ห้องพักในโรงแรม เนื่องจากอุปกรณ์ทางการแพทย์ ไม่มีประโยชน์ในการตรวจหาอาการเจ็บป่วยของวิกกี้เลย ฌอนจึงต้องไปพบเธอด้วยตนเอง เพื่อหาทางแก้ไข

เนื่องจากวิกกี้และเกรกอรีเป็นคนขอความช่วยเหลือ มันจึงดูไม่ควรที่จะขอให้ฌอนเดินทางไกล ดังนั้นพวกเขาจึงตรงไปหาเขาแทน

เนลล์ลงไปรับพวกเขา ก่อนจะพาไปที่ห้องของฌอนและเคธี่ กลุ่มของพวกเขานั่งอยู่บนโซฟา ขณะที่ฌอนและวิกกี้นั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะใกล้ ๆ

ฌอนวัดชีพจรของเธอก่อนจะตรวจส่วนอื่น ๆ ของร่างกายของเธอ เช่น หลังใบหู และเล็บของเธอ

เนลล์ที่เฝ้าดูอยู่ไม่ไกลมากนัก ก็ได้พึมพำกับเคธี่ว่า “คุณแม่คะ วิกกี้ดูเหมือนจะป่วยหนักมาก คุณลุงมิลเลอร์มองดูด้วยตาเปล่าแบบนั้น เขาจะสามารถสังเกตเห็นอาการอะไรได้ล่ะคะ?”

เคธี่หัวเราะด้วยเสียงต่ำออกมา “ระหว่างการมอง การได้ยิน การซักถาม และการตรวจสอบชีพจร ความรู้สึกของการมองเห็นนั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณโทมัสป่วยเป็นโรคอะไร หรือฉันอาจจะมีความเชี่ยวชาญทางการแพทย์ แต่ฉันก็รู้ว่าถ้าคน ๆ หนึ่งมีปัญหาเกี่ยวกับอวัยวะภายในของพวกเขา มันจะมีการเปลี่ยนแปลงที่สอดคล้องกันกับภายนอกของพวกเขาอย่างแน่นอน และถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงแค่เพียงเล็กน้อย เขาก็จะสามารถดูออกได้อย่างชัดเจน”

เมื่อเข้าใจแล้ว เนลล์ก็พยักหน้า "อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ"

เป็นเวลาไม่นานมากนัก ก่อนที่ฌอนจะตรวจดูร่างกายของเธอเสร็จ

เกรกอรีก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาถามด้วยความกระตือรือร้นว่า “เป็นยังไงบ้างครับ? คุณเจออะไรบ้างรึเปล่า?”